Drenthe Loopfestijn; de eerste 10+ km wedstrijd

De leukste wedstrijden zijn soms toch wel die wedstrijden waar jij je op het laatste moment voor opgeeft. Voor de eerste keer viel ik in de categorie 'na-inschrijvers' en wel bij het Drenthe Loopfestijn in Klazienaveen afgelopen zondag.

Ik wist al wel van deze wedstrijd, maar ik zou niet gaan. Hoe moest ik in hemelsnaam in Klazienaveen komen? Het was te ver voor de fiets en het OV kost bakken met geld. Nee, ik sloeg deze dan wel over. Totdat ik ontdekte dat een vriendin van mij erheen ging met de auto en mij wel mee wilde nemen. Gezellig!

Naast op het laatste moment besluiten om mee te doen, besloot ik op locatie ook om eens wat nieuws te proberen. Het was warm weer die dag, maar ik voelde me goed en ik had er zin in. Ik twijfelde of ik 10km zou gaan lopen of toch maar de 4 mijl (6,4km). De start van de 10km was wel als laatste en of ik zo lang wilde wachten? Eigenlijk niet, maar ik vond de 4 mijl aan de andere kant ook wel weer te kort om te genieten. Nou, dan allebei maar. Waarom niet? Ik schatte dat 45 minuten voor de 4 mijl zelf én op tijd klaarstaan voor de 10km wel genoeg tijd was.

Als eerste stond dus de 4 mijl op het programma voor mij. Persoonlijk had ik liever eerst de 10km zodat ik lekker kon uitlopen op de 4 mijl. Maar goed, dan de 4 mijl als goede opwarmer gebruiken. Gewoon een lekker duurtempo lopen en me vooral proberen in te houden met de semi-automatische jacht op mijn voorgangers. Dat is redelijk gelukt. Met het warme weer was mijn ademhaling wat van slag op sommige stukjes, maar niets wat ik niet onder controle had. De vele drankposten en sponsjes nam ik onderweg dankbaar aan. Ook al was het een korte afstand, ik had het al snel behoorlijk warm. Ook de douches in de tweede helft waren erg fijn, sommige ietsje te koud maar dat is nog steeds beter dan niets! Na 34:36 minuten (14de plaats) liep ik over de mat om mijn eerste medaille te ontvangen, om in 10 minuten wat te eten en te drinken en met een nieuw startnummer aan de start van de 10km te verschijnen.

Ik was snel genoeg op de 4 mijl om op tijd aan de start van de 10km te komen én mijn ademhaling en hartslag in rust te krijgen. Toch voelde ik het wel dat ik al gelopen had toen ik de eerste kilometers aflegde. Het deed me denken aan mijn triathlon vorige week, toen ik vanuit T2 naar het hardlopen overging. Toen moest ik ook echt schakelen de eerste paar kilometers. Alleen voelde het toen toch wat minder zwaar dan tijdens deze loop. Toch kreeg ik een lekker ritme te pakken en werkte ik mezelf langzaamaan steeds verder voorin het veld. Toch wel fijn, de hele rit lang loper voor loper inhalen en zelf niet ingehaald worden! Die jacht op voorgangers waarvan je weet dat je ze aankan is toch wel iets wat ik best mis in mijn trainingen. Verder natuurlijk ook weer genieten van alle bekertjes water, sponsjes, de gezellige praatjes met twee Rode Kruis fietsers (ik mis de foto nog!) en op het laatst weer die douches. En dan toch met 55:20 minuten (12de plaats) over de finish komen! Ik had dus - ondanks de warmte - heerlijk gelopen, ook al voelde ik de laatste paar kilometers in mijn bovenbenen kruipen. Maar met een toporganisatie en die fijne en gezellige sfeer kon dat natuurlijk ook niet anders.

Yeah!!! Ik ben een (1/8)triatleet!!!

Zo, nu kan ik dan ook eindelijk zeggen dat ik mijn vuurdoop in triathlonland heb gehad! Na vele trainingen en lessen, nieuwe technieken leren en grenzen verleggen, was het tijd om mijzelf de ultieme test te geven: de 1/8-triathlon in Heerenveen!

Al de week voor D-day begonnen de zenuwen duidelijk merkbaar te worden. Ik was met mijn hoofd vaak bij de wedstrijd. Keer op keer beeldde ik me de race in. De start, de opties bij het zwemmen, de transities, hoe ik mijn plekje in het parc fermé indeel. En ik vond het gewoon ontzettend spannend! Nog niet eerder heb ik zo lang naar een bepaald moment toe gewerkt. Nog niet eerder heb ik zo veel geïnvesteerd voor een wedstrijd. En dan heb ik het niet alleen over de materiële kosten.

M’n zenuwen bereikten een hoogtepunt op de dag voor de wedstrijd. Ik werd er fijn aan herinnerd dat ik een vrouw ben, iets waar ik totaal niet op had gerekend. Paniek! Wat nu? Veel overleggen, veel adviezen vragen hoe anderen hiermee omgaan en uiteindelijk toch mijn besluit kunnen maken wat te doen. En uiteraard 10x je tassen controleren of je écht alles hebt ingepakt! (voor de volgende tri toch echt maar naar een transition bag kijken…). Achteraf was dit allemaal natuurlijk niet nodig geweest.

Alles ingepakt en klaar voor gebruik!

Na een korte, onrustige nacht was het dan eindelijk zo ver! Rustig opstaan, nog even ontbijten en dan is het tijd om de auto in te pakken en naar locatie te gaan. Onderweg nog wat praten en wat lachen, maar vooral ook nerveus zijn. Wat stond mij te wachten? Hoe zag de locatie er eigenlijk uit en hoe werkte alles eigenlijk? Dat ging gelukkig veel eenvoudiger dan ik dacht. Ik meldde me zonder problemen aan en ik slaagde met vlag en wimpel voor de fiets(helm)APK.

Oke, ik was binnen in het parc fermé. Het was tijd om mijn plekje in te richten. Ik had die al snel gevonden en het was ook redelijk makkelijk te herkennen. Ik werd in de wedstrijd zelf ook heel goed geholpen door het roepen van Carolien – bedankt meid!! Ik was er al heel vroeg, dus eenmaal klaar borg ik de resterende spullen op die ik niet meer nodig had en keek ik naar het zwemmen en fietsen van de 1/16. Uiteindelijk toch maar weer teruggegaan en m’n wetsuit aangetrokken voor mijn eigen wedstrijd.

Spanning voorafgaand aan de wedstrijd...

Helaas, ik had me verkeken op de tijd. Het duurde toch wat langer dan ik dacht om alles aan te trekken en op te doen. Tegen de tijd dat ik in het water was, had ik nog maar een minuut om te wennen aan de 17,5 graden. Daar ging ik spijt van krijgen...

Bij de start een gedwongen schoolslag (links-midden)

En daar had ik helaas helemaal gelijk in. Vanaf de eerste seconde al had ik mijn ademhaling niet onder controle. En die kreeg ik ook maar niet onder controle. Ik moest terugvallen op een schoolslag met hoofd boven water. Balen!!! Hier had ik niet al die grenzen voor verlegd en angsten voor overwonnen! Hier had ik niet al die keren voor getraind! Maar er zat voor mij echt niets anders op. Elke poging om onder water te kunnen gaan werd harteloos afgestraft door het temperatuurverschil tussen lucht en water of door een golfje. Alles behalve een lekkere start dus en daarnaast ook nog een zware zwemproef door de weerstand van mijn wetsuit. Om het toch wat positief te houden, ik heb wel een goede oriëntatie oefening gehad. De laatste paar honderd meter zag ik weinig meer door een mistlaagje in m’n bril. Tja, die was ook niet voor boven water zwemmen ontworpen…

Met een handje op de kant gekomen en snel door naar de fiets

Gelukkig, de zwemproef zat erop! Vanaf nu kon ik er echt voor gaan. Met een handje op het kantje gekomen (en een stukje knie blauw laten kleuren) en snel doorrennen naar m’n fiets. Ondanks dat ik het niet had geoefend ging het helemaal gesmeerd, je wetsuit al rennend zo veel mogelijk uittrekken. Die lag dan ook snel naast mijn fiets. Ook de sokjes aantrekken was geen probleem, ook al had ik niet de moeite genomen om m’n voeten een beetje af te drogen. Hup zonnebril en helm op, startnummer om, fiets pakken en vertrekken!

Na een fijne T1 snel door naar het parcours

Ai, het inklikken liep niet goed. De schoenen waren wat gladder dan dat ik gewend was. Ik zat dus te stuntelen, maar uiteindelijk lukte het. Om dan (eindelijk) te beseffen dat ik de eerste afslag van de route al had gemist. Shit! Omdraaien dan maar, maar ook dat liep niet lekker. Ik had een voet op de grond nodig voor wat bijsturing. Proberen uit te klikken en ook dat lukte niet meer met die paar km/h snelheid die ik nog had. Dan weet je wat er gaat komen, een innige en pijnlijke omhelzing met de grond. Maar hé, door die val was ik wel weer uitgeklikt. Top! Opstaan, omdraaien en weer opstappen dan maar. Klikken ging nu wel goed en na dit domme momentje was ik eindelijk op weg. Ik hield me niet in en zocht een zo lekker mogelijk tempo. Daarmee toch nog een aantal anderen ingehaald – en yeah, de afstand tussen mij en mijn voorganger(s) goed genoeg ingeschat om niet te stayeren! 18km later wist ik probleemloos af te stappen voor de tweede wissel.

Geen genade op de fiets, volle gas om tijd goed te maken

Ik zat er eindelijk een beetje goed in, ook al was mijn ademhaling het er nog niet helemaal mee eens. Ach het was maar een korte afstand en het is niet erg om wat moe te zijn na het fietsen, toch? Maar 5km hardlopen, dat kan ik prima. T2 verliep zonder problemen, behalve dan het mini-gevechtje met mijn hardloopschoenen. Kennelijk had ik mijn snelveters te strak afgesteld voor -natte- sokken en het duurde voor mijn gevoel dan ook vrij lang voordat ik m’n voeten er eindelijk in had. Daarna kon ik eindelijk beginnen aan de loopproef.

Snel met de fiets de wisselzone weer in (ja je kan echt rennen op wielerschoenen)

Eindelijk! Mijn sterkste onderdeel! Maar gadverdamme, die eerste meters blijven nog altijd zwaar na een rondje (stevig) fietsen. Heel even was ik bang dat het lopen mij toch minder makkelijk zou afgaan dan gedacht. Maar uiteindelijk wist ik een aardig ritme te pakken. Even een klein vervelend stukje halverwege de ronde, toen merkte ik dat ik toch echt moe begon te worden – of eigenlijk al wel was. De eerste ronde was ook echt een soort verkenningsronde met verrassingen. De leukste verrassing kwam toch wel bij het indraaien van de volgende ronde, waarbij ik snel een blik kon werpen op de finishklok. Had ik dat goed gezien? Was ik nog niet eens een uur bezig? M’n horloge, die heel vrolijk voor de sier aan m’n pols zat – weer eens vergeten aan te zetten – bevestigde het. Ja, ik had binnen een uur gezwommen, gefietst, twee keer gewisseld en de eerste van de drie hardlooprondes erop zitten. Nice! Die verrassing – en nu ik het loopparcours kende – maakte de laatste twee rondes opeens een stuk minder zwaar. Er zou een mooie tijd uitkomen, het enige wat ik moest doen was blijven rennen.

De loopproef bestond uit drie rondes afwisselend asfalt en zandpad

En dat blijven rennen kan ik wel! Na het vervelende slingerpaadje voor de derde keer te hebben gelopen wist ik dat het nu een kwestie was van uitlopen. Een versnelling of sprintje zat er echt niet meer in. Mooi, dan heb ik goed hard gewerkt! Opgelucht over de finish, het was klaar. En het allereerste waar ik aan dacht was: WC! Het was nodig en ik moest ook best wel! Daarna was het toch echte opluchting en ontspanning. Lekker nagenieten en alle tijd nemen om m’n spulletjes weer op te ruimen en na te praten met bekenden.

Ik had eigenlijk wel een andere reactie van mezelf verwacht... Echt zo’n overweldigende trots of blijdschap. In plaats daarvan stond ik gewoon koeltjes mijn eigen race te beoordelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was! Maar ik was dan nog wel blij genoeg om zonder twijfel te kunnen zeggen dat ik genoten heb en dat ik verslaafd ben aan deze sport.

De geweldige trots en blijdschap kwam trouwens wel hoor. Thuis, toen ik alles had opgeruimd en echt tot rust kwam (shit, ik begon die val toch wel te voelen!). Ik heb gewoon mijn eerste triathlonnetje gedaan! Ik heb na maanden werken mijn eerste grote doel gehaald! En ondanks een moeizame eerste deel is het toch best goed gegaan! Dit is er eentje voor in de boeken. Ik weet zeker dat ik deze nooit meer ga vergeten! En dat geweldige gevoel wat ik nu heb als ik hieraan terugdenk… Die neem ik mee naar alle wedstrijden die nog komen gaan!

500 dagen sporter!

Precies 500 dagen geleden ging ik 's ochtends de deur uit voor mijn allereerste hardlooprondje. Het was de eerste ochtend van 2016, een heerlijk rustige en mooie vrijdagochtend. Het zonnetje scheen, de temperaturen waren aangenaam warm voor de tijd van het jaar en iedereen lag nog op één oor. Die ochtend liep ik mijn eerste 4 kilometers terwijl ik de opdrachten van de PolitieConditie App op mijn mobiel volgde. Moe, maar voldaan kwam ik na een minuut of 35-40 weer thuis. Ik wist niet of ik het ook echt leuk vond, maar dat ik me nu eens echt lekker moe voelde was een mooie ervaring. Daar wilde ik het voorlopig wel vaker voor doen.

Ik had toen nooit kunnen bedenken dat sport zo belangrijk voor mij zou worden als dat het nu ondertussen is. Ik wilde gewoon eens 'lekker' moe zijn en beter slapen en ik hoopte dat via sport te bereiken. Dat is gelukt en als bonus begon ik me ook zelfverzekerder te voelen. Vanaf die 1 januari 2016, 500 dagen geleden, was het hardloopvirus dus geboren. Na mijn eerste wedstrijd in april dat jaar was het definitief dat hardlopen een blijvertje is. Maar dat het zou uitbreiden naar triathlon? Nee joh, dat is gekkenwerk! Dat zou ik nooit kunnen, drie sporten achter elkaar in één wedstrijd!

Maar toch doe ik dat nu wel. Nog maar 6 dagen en dan doe ik eindelijk mijn eerste, lang verwachte, wedstrijd. Voor het eerst heb ik zo veel bewust geïnvesteerd in een wedstrijd. Voor het eerst het eerst heb ik er zo lang bewust naar toe gewerkt. Gewoon bijna 8 volle maanden! De zenuwen zitten er dus flink in (en soms de twijfels ook)!

Triathlon Heerenveen wordt voor mij heel speciaal op verschillende manieren. Het is de allereerste triathlon van waarschijnlijk nog vele die zullen volgen. Het is de tijdelijke eindbestemming na 8 maanden bewust werken, angsten overwinnen en grenzen verleggen. Deze weg naar 20 mei heeft al zo veel moois aan mij laten zien. Ik heb al zo veel mogen leren en ontdekken en ik heb geweldige mensen mogen ontmoeten! Ik durfde me steeds meer open te stellen voor nieuwe uitdagingen en nu doe ik dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze ooit zou doen. Wat een enorm verschil met 500 dagen geleden! En wat maakt dat mij een blij mens!

Ik zeg; op naar de 1000!

Als Dory door het leven; voordelen van vergeetachtigheid

Vergeetachtigheid. Het is een woord wat bij mij de laatste weken vaak over de lippen is gegaan. Sinds ik mentaal onderuit ben gegaan vergeet ik best veel. Het maakt niet uit wat het is.

Zo ben ik in 2 weken 3x achter elkaar mijn ondergoed vergeten mee te nemen naar het zwembad. Jakkes, kom je toch weer thuis met een nat pak! Of wat dacht je van belangrijke afspraken? Ik moet nog steeds een afspraak maken om mijn ID-kaart te laten verlengen... Soms is het zelfs zo erg dat ik iets vergeet terwijl ik ermee bezig ben. Met sport bijvoorbeeld, als ik een kleine serie oefeningetjes achter elkaar moet doen die ik vlak daarvoor los heb gedaan. Dan moet ik gewoon vragen wat ze ook alweer waren. En ik kan mensen soms op gekke momenten berichtjes sturen met een belangrijke vraag of mededeling, omdat ik weet dat ik het anders weer ga vergeten.

Dat ik vergeetachtig ben vind ik erg irritant. Ik kan mezelf soms echt een schop verkopen als ik erachter kom dat ik weer eens wat ben vergeten. Ik vind het echt verschrikkelijk dat ik iemand dom zit aan te kijken als die vraagt of ik dit of dat al heb gedaan en ik echt geen flauw idee heb waar diegene het in vredesnaam over heeft. Ook vind ik het zo hatelijk omdat ik weet dat mijn hoofd niet spoort en de vergeetachtigheid daar (denk ik) een gevolg van is. Zo heb ik ook snel last van emotionele rollercoasters, kan ik maar weinig prikkels tegelijkertijd hebben en is mijn concentratie net zo'n zwart gat als mijn geheugen.

Gisteravond moest ik opeens denken aan Omdenken, waarschijnlijk bij velen wel bekend. Ik ervaar vergeetachtigheid als iets negatiefs, maar er zitten vast ook voordelen aan, toch?
Nou, daar hoefde ik ook niet lang over na te denken. Als je vergeetachtig bent, vergeet je ook snel nare ervaringen. Het is soms best heerlijk om die slechte dag, die je had, de volgende dag niet meer te kunnen herinneren. Of alleen maar een gedeelte ervan. Dankzij mijn vergeetachtigheid leef ik nog veel meer in het moment en maak ik niet meer regelmatige uitstapjes naar verleden of toekomst. Geeft wel een stuk meer rust in m'n koppie zo. En als we het wetenschappelijk gaan benaderen; vergeetachtigheid blijkt dus ook gewoon een teken te zijn van een efficiënt en energiezuinig brein!

Had ik trouwens al gezegd dat ik vergeetachtig ben sinds ik mentaal onderuit ben gegaan?

Zwemloop Groningen; dubbele PR! Hekkensluiter 1ste helft

Mijn wedstrijdseizoen is dan eindelijk begonnen! Ik had me geen leukere start kunnen bedenken. Ik heb genoten en ben weer heel veel ervaringen (en zelfkennis) rijker!

READY...

Mijn eerste multisport wedstrijd en wat was ik gespannen zeg! Er was veel gebeurd de laatste tijd en m'n hoofd had zeker nog geen rust gevonden. Een paar dagen voor racedag lag ik dan ook vol twijfels en angsten in bed. Heb ik wel genoeg getraind? Kunnen de ribben en kuiten het wel aan? Wat als ik klappen krijg van medezwemmers of een misstap maak tijdens het hardlopen? Gaat de wissel wel goedkomen? Die had ik immers alleen in m'n hoofd getraind. En heb ik echt alles ingepakt?

SET...

Na tien keer de tas te hebben gecontroleerd was ik er toch echt zeker van dat ik alles had. Op tijd vertrekken naar het zwembad om ook de andere startseries te zien en m'n clubgenootjes aan te moedigen. Al die tijd wel met de eigen spanning in m'n hoofd. Ik popelde om zelf te gaan, dan zou ik daarna tenminste weer rust hebben. Een kwartier voor start dan toch echt mijn wissel klaargezet en ingezwommen. En dan krijg je te horen dat je op de hoge kant van het zwembad uit het water moet klauteren. Shit! Dat had ik nog nooit gedaan!

GO!

Er was geen tijd om te bedenken hoe ik dat zou gaan doen. We gingen zwemmen. Ik startte achter mijn twee baangenootjes die - zoals bijna iedereen - borstcrawl inzette als wapen. Ik verwachtte dat ze sneller zouden zijn dan ik, maar niets was minder waar. Ik sukkelde achter ze aan in een tempo wat toch echt onder mijn eigen tempo lag en had 8 baantjes nodig om een kans te vinden en ze met succes in te kunnen halen. Toen het water eenmaal vrij was kon ik eindelijk gas erop gooien. Na de 500m klom ik toch nog zonder al te veel gedoe op de kant (huh, dat kan ik dus kennelijk ook!) om daarna de hardloopschoenen op te zoeken.

Zwemmen - 11:18 minuten

Onder aanmoediging van clubgenootjes dook ik snel de wisselzone in. Al rennend trok ik m'n zwembril van m'n hoofd, er was geen tijd om te verliezen! Van tevoren had ik goed gekeken waar mijn plastic bak was zodat ik die snel kon vinden. Gelukkig had ik een makkelijk herkenningspunt dus geen tijd kwijtgeraakt aan zoeken. Een veeg over de voeten, ze nog nat in enkelsokjes wurmen en daarna snel in de hardloopschoenen. Wat was ik blij dat ik snelveters had! Alleen de sluiting even aantrekken en alles zat goed vast. Daarna nog de startnummerband (met startnummer) mee grissen en al hardlopend omdoen voor een snelle start van de loopproef.

T1 - 00:40 minuten (bij benadering)

Nu was het dan echt tijd om alles in mezelf naar boven te halen. Ik wist dat ik op hardlopen goed kon scoren. De eerste paar honderd meters waren pittig; ik was echt zoekende naar een goed tempo. En shit, toen kwam ik er ook achter dat mijn Garmin nog op zwemstand stond! Ik zat zo erg in de race dat ik de wissel niet eens had meegenomen. Dan maar stilzetten en zonder eigen tijdsregistratie verder gaan! Daarna kreeg ik de smaak te pakken en wist ik op te voeren naar een stevig tempo. Dit wist ik de rest van de tijd goed vol te houden en ik kon zelfs nog een man of 5 inhalen. Bij het zien van de finish en het nemen van een laatste bocht zelfs nog een versnelling in weten te zetten. Ik had niets meer te verliezen en wist dan ook met een scherpe 36 minuten de wedstrijd te eindigen. Wat een race!

Lopen: 24:04 minuten

FINISH!

Mijn eerste multisport wedstrijd en ook de eerste wedstrijd van 2017. Super tevreden met de resultaten! Ondanks dat ik de eerste 8 banen niet geheel in eigen tempo heb kunnen zwemmen, heb ik toch nog 3 seconden van mijn laatste geregistreerde zwemtijd af te halen. Ook de wissel verliep prima, niks over te klagen. En dan het hardlopen. Het voelde zwaar, vooral in het begin toen ik nog moest omschakelen. Maar als ik kijk naar de tijd die ik heb neergezet... Een nette 2 minuten onder mijn PR! En die was gehaald op een losse hardloopwedstrijd!

Na het zwemmen had ik plek 16 van de 18 weten te bemachtigen. Ik wist dat ik achterin zou eindigen met zwemmen, dus daar was ik niet verbaasd om. Ik was allang blij dat ik niet als laatste uit het water was gekomen! Maar het was toch echt een enorme verrassing om uiteindelijk als 9de te finishen! Hekkensluiter van de voorste helft! Wat had ik veel goed gemaakt met het lopen! En dan ook nog eens een dubbele PR op de losse onderdelen gehaald!

Ik ben iedereen die me geholpen heeft in de voorbereiding en die me heeft aangemoedigd ontzettend dankbaar! Dankzij jullie wist ik een voor mij uitstekende start van mijn wedstrijdseizoen te maken. En vanaf hier gaat het natuurlijk alleen nog maar mooier worden!

Eindtijd -  36:02 minuten

Kenmerken van... dierenmishandeling

Een langlopend onderzoek, uitgevoerd door Bureau Beke, leverde een dik rapport op over dierenmishandeling en dierenmishandelaars. In de tweedelige miniserie 'Kenmerken van dierenmishandeling en dierenmishandelaars' worden de belangrijkste resultaten uit dit onderzoek op een rijtje gezet. In deze aflevering wordt gekeken naar kenmerken van dierenmishandeling.

Wanneer komt het voor?
Dierenmishandeling gebeurt naar verhouding het vaakst op een zondagmiddag (tussen 12.00 en 18.00 uur). Het speelt zich het meeste af in de stad en in bijna de helft van de zaken gaat het om mishandeling achter de eigen voordeur. Er lijkt een piek te zijn in de maanden juli en augustus, in tegenstelling tot andere vormen van criminaliteit. De meeste zaken worden weggeschreven onder art. 36 GWWD (nu art. 2.1 Wet dieren), maar achteraf blijkt het regelmatig om verwaarlozing te gaan en niet om mishandeling.* Respondenten in dit onderzoek zetten vraagtekens bij de grens tussen mishandeling en verwaarlozing.

Welke dieren zijn slachtoffer?
Het zijn voornamelijk gezelschapsdieren die worden mishandeld en dan met name honden. In bijna de helft van de gevallen gaat het om mishandeling van het eigen dier. Ze worden vooral geslagen, geschopt of tegen een muur gegooid. Ruim twee-vijfde van de dieren overleeft de mishandeling niet. Ze sterven door de verwondingen of moeten worden geëuthanaseerd. Bij minimaal 36% van de onderzochte gevallen is gebruik gemaakt van een wapen of hulpmiddel.

Wie doen melding?
Buren en omwonenden doen in de meeste gevallen melding van dierenmishandeling. Dierenartsen vermoeden vaak wel dat er sprake is van dierenmishandeling, maar het mogelijk verliezen van cliënten is één van de genoemde redenen die hen ervan kan weerhouden om een melding te doen.

Overige feiten en kanttekeningen:

• Vermoedelijk kent mishandeling een hoog dark number**
• Mogelijk is mishandeling bij andere diersoorten voor derden veel minder zichtbaar dan bij honden
• Mishandeling schijnt moeilijker herkenbaar te zijn dan verwaarlozing
• Ontdekking van mishandeling is in grote mate afhankelijk van toeval
• Forensische expertise is de laatste jaren verbeterd

*In dit artikel wordt aangegeven dat het verboden is een dier te mishandelen. Verwaarlozing van dieren valt onder een ander wetsartikel.

**Dark number houdt het aantal gevallen in die niet bekend zijn in politiesystemen. Bij een hoog dark number wordt een delict in werkelijkheid naar verwachting veel vaker gepleegd dan bekend is.

Maart 2017; opgeven is geen optie

Er valt weinig te zeggen deze maand. Helaas heb ik de halve maand op de bank moeten uitzingen vanwege een opgelopen ribkneuzing. Auw!

Wel heb ik positief nieuws over de kuiten! Met het laatste bezoek aan de fysio deze maand, kon ze links niks vinden en rechts alleen nog een oud blok dat ze nog niet had weggehaald sinds ik bij haar binnen was gekomen. Ander hoogtepuntje van deze maand is toch wel dat ik eindelijk mijn eerste ritjes op mijn TT-fiets heb gemaakt! Ook boek ik vooruitgang boek in het overwinnen van mijn hoogtevrees, een projectje wat ik alleen ben aangegaan voor mijn revanche op het startblok. En voor de eerste keer zwemmen met wetsuits, wat een verschrikkelijke dingen om aan te trekken zeg!
Al met al een rustige maand, maar wel met veel nieuwe ervaringen, zowel leuk als minder leuk.

April
Het oorspronkelijke plan was om deze maand te beginnen met de Condensloop, maar dat gaat helaas niet lukken vanwege de ribben. De aftrap van het wedstrijdseizoen is nu met de zwemloop op 16 april. Als ik kijk naar hoe m'n lichaam zich herstelt, dan heb ik er vertrouwen in dat ik deze wedstrijd kan finishen. Ook al is het als laatste, ik wil deze echt heel graag doen! En natuurlijk hoop ik dat vanaf deze maand weer naar het oude niveau kan werken! Opgeven is geen optie!

Trainingstotalen februari
Zwemmen: 1,15km (3 sessies)
Fietsen: 100,7km (3 sessies)
Hardlopen: 37,6km (5 sessies)
Wandelen: 12km (3 sessies)
Bonus: Survivaltraining (x2) en aquaspinning (x1)
---------------------------------------------------------------------
Totaal: 151km, 450m, 17 sessies

Jaartotalen triathlon training
                  Zwemmen           Fietsen           Hardlopen           Totaal
Januari       10,450km           31,0km              8,1km               49,550km
Februari     20,575km         143,2km            26,2km             189,975km
Maart           1,150km         100,7km            37,6km             139,450km
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Totaal        32,175km          274,9km            71,9km             378,975km