Open water zwemmen 2.0

Gisteravond ben ik weer eens in open water wezen zwemmen, deze keer mede als voorbereiding voor de crosstriathlon van Gasselte. Locatie was dan ook het Nije Hemelriek bij Gasselte, where the magic happens.

Bij aankomst zag ik al dat het een hele andere ervaring zou worden dan wat ik tot nu toe gewend ben bij het open water zwemmen. Het zwemwater was hier van betere kwaliteit en dat schrok mij toch wel wat af. Ik ben gewend om geen klap te zien onder water. Het water waar ik in heb gezwommen laat je tasten in het duister, geeft niks prijs aan wat er allemaal in zit of hoe diep het is. Dat was deze keer wel anders. In dit water had je zicht.

Mooi toch? Kan je lekker naar de bodem staren en je verwonderen over de details en wat er allemaal leeft. En juist dat schrok mij af en liet mij terugvallen in die angstige gevoelens die ik een tijdje terug achter me dacht te hebben gelaten. Ik vond het eng om in het water te gaan en het liefst ging ik eigenlijk helemaal niet. Maar ik vond niet dat ik die optie had.

Zolang ik maar niet al te diep ging was het nog te doen voor mij. Dus lekker in het gedeelte waar het water een zandkleurige gloed had en kniediep was. Heel voorzichtig durfde ik de stap te zetten naar heupdiep / nek-diep water met een mooie tropisch-achtige lichtblauwe kleur. Het was een smalle strook met een steil aflopende zandbodem. Daarna kwam het grote donkerblauwe gat waar de bodem enkele tientallen meters onder je lag. Ik had even wat tijd nodig om de stap te nemen en daar boven water wat te zwemmen.

Ik had nog veel meer moed nodig om daar kopje onder te gaan en de wereld onder water te ervaren. Dat ik dingen kon zien onder water vond ik behoorlijk eng. Nog enger dan de eerste keer dat ik in het Baggelhuizerplas kopje onder ging. Daar zag je tenminste niks. Uiteindelijk waagde ik me er toch aan om vervolgens verbaasd te zijn dat ik alleen maar die donkerblauwe kleur zag. Totdat mijn zwemmaatje voor me zag zwemmen. Ja het water was zeker helder, ik zag haar scherp onder water. Na die ervaring durfde ik wat vaker en langer onder water te gaan. Zelfs nog een klein stukje echt gezwommen en niet krampachtig te poedelen. Daarna vond ik het wel weer goed. Ik was bekaf en in de war, nu nog steeds. Het was eng, spannend, maar ook wel weer mooi.

Ik besefte me die avond dat ik in een soort waan heb geleefd in het open water zwemmen. Als ik maar niets kon zien onder water, dan was er ook niets onder water. Zoals een klein kind omgaat met angsten. Zoals ik zelf omging met de angst om onder water te zijn en te kijken tijdens mijn zwemlessen. Met het open water zwemmen zal ik mentaal dezelfde stappen gaan zetten als die ik in het zwembad al heb gezet. Ik ken de route, ik weet wat mij te wachten staat. Ik weet dat zolang ik iemand naast me heb, dat ik dit kan en dat ik zal wennen. Binnenkort kom ik dus weer terug!

Blessurerondjes, grenzen verleggen en ruim 1200km sport

We zijn ondertussen al eventjes in juli. Het eerste half jaar zit er alweer op, de tijd is voorbij gevlogen en er is heel veel gebeurd! In dat half jaar heb ik heel netjes alle trainingen bijgehouden. Wat doe je dan met al die statistieken? Juist, een tussenbalans opmaken!

Zwemmen
Als we eerst eens kijken naar het zwemmen. Dat is toch by far de discipline waar het meest in is gebeurd: van ellendige hoofd-boven-water schoolslagzwemmer naar een decent borstcrawlzwemmer, met puntjes waar aan geschaafd kan worden. Ik ben elke dag heel dankbaar om deze ontwikkeling, het is ook meteen bewijs aan mijzelf dat bijna alles mogelijk is zolang je niet opgeeft! En door het kiezen van deze route ben ik zo veel meer mooie dingen tegen gekomen! Ik had nooit van tevoren gedacht dat mijn relatie met het water zo drastisch kon veranderen, maar het is toch gebeurd! Hoogtepunt tot nu toe is de City Swim Meppel, waar ik een mooie 1,6km in de Meppelse grachten heb afgelegd. Voor het eerst echt degelijk borstcrawl gezwommen in open water en voor het eerst ook zo'n afstand afgelegd in open water.

City Swim Meppel - 1 mijl

Hoewel ik de laatste paar maanden toch grote stappen vooruit heb gedaan, zegt mijn logboek wat anders als het gaat om kilometers. Kennelijk heb ik de meeste kilometers (ruim 14,5) in februari gezwommen. In april leek mijn hoofd niet zo op zwemmen te zijn gericht. Het is de maand met de minste kilometers (6). Dat kan wel kloppen. Ik had er een tijdje uit gelegen en in die tijd had ik het gevoel dat ik alle psychologische barrières opnieuw moest doorbreken en opnieuw mijn zwemconditie moest opbouwen.

De statistieken keuren de ontwikkeling goed

Fietsen
Ik heb fietsen altijd al wel leuk gevonden. Ik ben echt niet de snelste fietser, dat maakt me ook helemaal niet uit. Maar ik ben ondertussen al wel zo 'ingeburgerd' in deze discipline dat ik me soms erger aan toeristentempo's en de drie-op-een-rij-fietsers. De grootste en spannendste stap om te zetten was toch wel de overgang van mijn ATB (zonder klikkers) naar een echte racefiets met klikpedalen. De gedachte dat je vast zit aan je pedalen vond ik toch wel wat beangstigend. Maar het is helemaal goed gekomen! Op de zadelpijn na geniet ik van elk ritje op de racer en heb ik mijn stadsfietsje bijna permanent huisarrest gegeven. Hoogtepunt is de triathlon van Heerenveen natuurlijk, de enige wedstrijd tot nu toe waar ik mijn fiets-skills heb moeten bewijzen.

Eerste voorjaarstraining

Wat zegt de kilometerverdeling? Ik schijn een voorjaarsfietser te zijn: ik heb verreweg de meeste kilometers (350) in mei afgelegd. Fietsen in de winter stond me niet zo aan, in januari is een dip te zien met slechts 31 kilometer op de teller. Dat laatste kan zeker kloppen, ik had in het najaar van 2016 altijd het gevoel in de tenen verloren na een fietstraining. En de kans op gladde wegen gebruikte ik ook als excuus om maar niet op de fiets te hoeven.

Bergje op en afdalen als beloning

Hardlopen
Dè discipline waarop ik moest kunnen scoren in vergelijking met de andere twee disciplines. Hardlopen was mijn ingang naar triathlon, maar ook als sport apart heb ik nog grote doelen. Bijvoorbeeld de marathon van Rotterdam die ik dit jaar wilde doen, maar helaas moest afzeggen door een lang aanhoudende kuitblessure. Op de tanden bijten van frustratie en dit doel meteen maar verplaatsen naar 2018. Dan moet het toch echt gebeuren, die eerste marathon! Ondanks de knipperlichtrelatie met deze discipline heb ik wel kunnen genieten van een positieve ontwikkeling in tempo en techniek. Een hoogtepunt is moeilijk om te kiezen. Ik kon dit jaar eindelijk de Potmargerun doen die ik vorig jaar moest missen door een tentamen, maar in Klazienaveen heb ik mijn eerste 15+ km gelopen in wedstrijdverband en hing er echt een geweldige sfeer. Toch kies ik voor de laatste run dit half jaar; de Run van Roden. De omstandigheden waren prettig, ik had bijna mijn PR verbeterd in mijn doorkomsttijd op de 10km en ik had mezelf in de top 5 gezeteld.

Run van Roden - kwart marathon

Ondanks het hoogtepunt in juni, is mei de maand waarin mijn schoenen het meeste asfalt hebben gegeten (73 kilometer). In januari hebben ze bijna geen asfalt gezien (8 kilometer). Ook dat klopt weer als ik bedenk dat ik toen in de eerste knipperlicht ronde zat met mijn kuiten. Die maand kon ik gewoon niet fatsoenlijk lopen. En nog steeds moet ik oppassen met de belasting.

Een heuvelig voorproefje, met daarna een behoorlijk steile pukkel

Zwemmen - fietsen - hardlopen; in die volgorde
Een triathlon begint met wat zwemmen, gevolgd door een stukje fietsen en als afsluiter nog een lekker rondje hardlopen. Laat dat nu ook precies de volgorde zijn waarin ik de disciplines kan zetten als ik kijk naar het aantal keer dat ik heb gezwommen, gefietst en gelopen. Bijna de helft van mijn trainingen heb ik in het water doorgebracht! Inclusief wedstrijden komt de teller dit half jaar op 113 sessies (107 zonder wedstrijden). Nu had ik stiekem het doel gesteld om minstens 100x te trainen dit half jaar. Dat is dus mooi gelukt! Nu eens kijken of ik het aantal sessies naar 250 kan brengen.

En hoe zit het met het totaal aantal kilometers? Het is denk ik geen verrassing dat fietsen er dan met kop en schouders bovenuit steekt en dat zwemmen onderaan het lijstje bungelt. Heel normaal voor in de triathlonwereld. Interessanter is misschien wel dat ik in dit half jaar ruim 1200km heb afgelegd in trainingsvorm (ook zonder wedstrijden)! Ook mijn doel van 1000 trainings-km heb ik hiermee ruimschoots gehaald. Ik denk dat ik mijn trainingsdoel voor 2017 maar eens opschroef naar 2500km. Moet lukken toch?

Ondanks de blessurerondjes dit half jaar heb ik heel wat grenzen weten te verleggen en toch een nette aantal kilometers gesport! En dan heb ik nog niet eens alle keren wandelen, aquaspinning, aquapowerr en floatfit meegerekend. Op naar de 2de helft!

Waarom ik geen SMART-doelen wil

Soms heb je zo'n moment dat je midden in de nacht iets moet overdenken. Afgelopen nacht had ik zo'n moment, ik zat het nut van SMART-doelen te overdenken.

Tijdens mijn Diermanagement opleiding - en eerdere opleidingen - heb ik uitgebreid kennis gemaakt met de SMART-methode van doelen stellen. Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdsgebonden. Hoewel ik de SMART-formule goed ken – geloof me, ik ben ermee doodgegooid de laatste jaren – en ik er ook mee kan werken, is het één van de dingen waar ik een allergie voor heb ontwikkeld. Want waarom moeten we in vredesnaam overal dat soort doelen voor hebben? Waarom moeten we altijd ergens hebben opgeslagen dat we in X tijd dit of dat bereikt hebben?

Nu kan je je ook afvragen waarom ik allergisch ben voor SMART-doelen. Voor mij is het heel simpel. Een SMART-doel werkt of het werkt niet. Bij mij werkt het niet. Daar waar deze methode voor is ontwikkeld, slaat het bij mij de plank volledig mis en werkt het averechts. Zodra ik me bind aan een SMART-doel, verandert het willen in een moeten en verandert het plezier in een plicht. Ik zal druk ervaren en naarmate de tijd verder tikt zal die druk alleen maar groter worden. Uiteindelijk zal ik eraan onderdoor gaan, het niet meer willen en de stekker eruit trekken.

Als het om mezelf gaat ben ik een enorme voorstander van de verrassing. Als je mij vraagt waar ik mezelf over vijf jaar zie, krijg je het nuchtere antwoord dat ik dat over die vijf jaar wel zie. Ik kijk niet ver vooruit. Dat hoeft ook helemaal niet. Als ik maar plezier heb, dat is het enige wat voor mij belangrijk is. Dat is het enige echte doel wat voor mij telt, eentje die zich uitsmeert in honderden andere doelen die in mijn leven komen en gaan.

Dus je hebt wel doelen? Natuurlijk! Zo wil ik graag mijn zwem-abc afmaken en blijven ontdekken en ontwikkelen in zwemtechnieken. Zo wil ik graag een marathon lopen en een halve of een hele triathlon doen, misschien ook wel vaker dan 1x. Zo zit ik al een tijd te kijken naar een opleiding en baan in de sportbranche. En het mooie is dat ik ook bezig ben om al deze wensen in vervulling te laten gaan. Om deze doelen te realiseren. Geheel op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo. Een duidelijk verschil met de SMART-methode is dat ik hier absoluut geen druk op leg. Geen tijdsfactor waarbinnen ik het moet halen. Geen moeten, maar WILLEN. En als ik een periode heb dat ik NIET wil, dan leg ik het doel op de plank en zie ik vanzelf wel of en wanneer ik er weer mee verder ga.

Vrijheid, flexibiliteit, verrassingen. Voor mij zijn het toch wel essentiële ingrediënten om plezier te hebben. Van hieruit zie ik alles wat ik doe als een hobby, zonder een concreet doel om eraan te koppelen. Ik hoef geen bepaalde status te bereiken of een X bedrag aan geld per maand te verdienen. Ik hoef geen luxe villa of vervroegd pensioen. Zolang ik straks rondkom en plezier heb in wat ik doe, ben ik een gelukkig mens. En daar heb ik geen SMART-doel voor nodig!

City Swim Meppel

Super leuk! Even 1 mijl (1,6km) in de onbekende grachten van Meppel zwemmen voor het goede doel! Zou het mij lukken? En hoe zou het mij afgaan?

De laatste keer dat ik in open water had gezwommen was tijdens de triathlon Heerenveen. Daar had ik niet goed kunnen inzwemmen. Gevolg was een koudeshock en onvoldoende controle over mijn ademhaling om een goede borstcrawl of schoolslag in te zetten. Geen goede eerste wedstrijdervaring dus! En dat maakte vandaag toch wel even wat spannender! Zou het nu, wederom zonder te kunnen inzwemmen, wel goed gaan? En hoe zal de afstand mij bevallen?

Nou dat viel eerst best wel tegen. Weer last van dezelfde gevoelens als bij de triathlon. Maar deze keer wist ik me hier overheen te zetten. Geen medelijden, gewoon dat koppie onder water. De eerste honderd meter was stoeien, opwarmen, de ademhaling onder controle krijgen en een ritme oppakken.

Na het ronden van de boei was ik warm gedraaid en had ik alles onder controle. Mooi! Kon ik dan eindelijk crawlen, een geschenk uit de hemel als je in wetsuit zwemt! Ondanks dat het in de grachten redelijk recht-toe-recht-aan zwemmen is, had ik toch wel wat moeite met navigeren. Ik had geen ritme in het kijken, zo nu en dan keek ik na 8 slagen, dan weer na 12 of 6. En dan die verrekte boten nog die opeens veel dichterbij zijn wanneer je weer kijkt!

Ook een aparte ervaring waren de waterplanten die ik zo nu en dan voelde. En dat ik regelmatig in schaduw zwom en dan weer in de zon. Dat was ook wel te voelen aan het water; die werd dan opeens een stuk warmer - of kouder!

Na het ronden van de tweede boei was ik halverwege en mocht ik weer terug naar de start/finish. De eerste ademhaling keek ik netjes opzij - en kreeg een bakkes vol zonlicht! Weg was mijn zicht en mijn oriëntatie, echt een nadeel als je ook lichtgevoelig bent. Ik zag dus niet dat ik koersde naar de verkeerde afslag bij de splitsing. Ik zag daar een brug en dacht dat het dè brug was ik die ik op de heenweg had gepasseerd. Maar niets was minder waar. Gelukkig wees een dame van de reddingsbrigade mij daarop en kon ik nog net op tijd bijdraaien.

Het duurde vrij lang voordat ik mijn oriëntatie weer goed had en weer redelijk rechtuit kon zwemmen. Ik had een ritme ingebouwd met het kijken en ademhalen - elke 4 slagen kijken. Het zwom wel wat zwaarder (zwemmen met wetsuit in het algemeen trouwens ook), maar ik wist tenminste goed wat er voor me was. Die ene blauwe badmuts recht voor me hielp ook wel! Geen verrassingen meer.

Voordat ik het wist kwam ik weer aan bij de eerste boei. Nog snel even ronden - ik vond het de moeite niet waard om dat in de combinatie met een paar slagen rugcrawl te doen - en dan die trap aan de kant zoeken. En dan merk je wat 1 mijl zwemmen in water met je doet. Desoriëntatie toen ik ging staan, en een lichaam wat eventjes 10x zwaarder aanvoelde. Toch maar even een momentje voor mezelf genomen voordat ik verder de kant op ging. Desondanks was het super leuk om dit te doen! En hé, ook een super (zelf gemeten) tijd neergezet met 33:37 minuten! Die had ik niet verwacht!

Drenthe Loopfestijn; de eerste 10+ km wedstrijd

De leukste wedstrijden zijn soms toch wel die wedstrijden waar jij je op het laatste moment voor opgeeft. Voor de eerste keer viel ik in de categorie 'na-inschrijvers' en wel bij het Drenthe Loopfestijn in Klazienaveen afgelopen zondag.

Ik wist al wel van deze wedstrijd, maar ik zou niet gaan. Hoe moest ik in hemelsnaam in Klazienaveen komen? Het was te ver voor de fiets en het OV kost bakken met geld. Nee, ik sloeg deze dan wel over. Totdat ik ontdekte dat een vriendin van mij erheen ging met de auto en mij wel mee wilde nemen. Gezellig!

Naast op het laatste moment besluiten om mee te doen, besloot ik op locatie ook om eens wat nieuws te proberen. Het was warm weer die dag, maar ik voelde me goed en ik had er zin in. Ik twijfelde of ik 10km zou gaan lopen of toch maar de 4 mijl (6,4km). De start van de 10km was wel als laatste en of ik zo lang wilde wachten? Eigenlijk niet, maar ik vond de 4 mijl aan de andere kant ook wel weer te kort om te genieten. Nou, dan allebei maar. Waarom niet? Ik schatte dat 45 minuten voor de 4 mijl zelf én op tijd klaarstaan voor de 10km wel genoeg tijd was.

Als eerste stond dus de 4 mijl op het programma voor mij. Persoonlijk had ik liever eerst de 10km zodat ik lekker kon uitlopen op de 4 mijl. Maar goed, dan de 4 mijl als goede opwarmer gebruiken. Gewoon een lekker duurtempo lopen en me vooral proberen in te houden met de semi-automatische jacht op mijn voorgangers. Dat is redelijk gelukt. Met het warme weer was mijn ademhaling wat van slag op sommige stukjes, maar niets wat ik niet onder controle had. De vele drankposten en sponsjes nam ik onderweg dankbaar aan. Ook al was het een korte afstand, ik had het al snel behoorlijk warm. Ook de douches in de tweede helft waren erg fijn, sommige ietsje te koud maar dat is nog steeds beter dan niets! Na 34:36 minuten (14de plaats) liep ik over de mat om mijn eerste medaille te ontvangen, om in 10 minuten wat te eten en te drinken en met een nieuw startnummer aan de start van de 10km te verschijnen.

Ik was snel genoeg op de 4 mijl om op tijd aan de start van de 10km te komen én mijn ademhaling en hartslag in rust te krijgen. Toch voelde ik het wel dat ik al gelopen had toen ik de eerste kilometers aflegde. Het deed me denken aan mijn triathlon vorige week, toen ik vanuit T2 naar het hardlopen overging. Toen moest ik ook echt schakelen de eerste paar kilometers. Alleen voelde het toen toch wat minder zwaar dan tijdens deze loop. Toch kreeg ik een lekker ritme te pakken en werkte ik mezelf langzaamaan steeds verder voorin het veld. Toch wel fijn, de hele rit lang loper voor loper inhalen en zelf niet ingehaald worden! Die jacht op voorgangers waarvan je weet dat je ze aankan is toch wel iets wat ik best mis in mijn trainingen. Verder natuurlijk ook weer genieten van alle bekertjes water, sponsjes, de gezellige praatjes met twee Rode Kruis fietsers (ik mis de foto nog!) en op het laatst weer die douches. En dan toch met 55:20 minuten (12de plaats) over de finish komen! Ik had dus - ondanks de warmte - heerlijk gelopen, ook al voelde ik de laatste paar kilometers in mijn bovenbenen kruipen. Maar met een toporganisatie en die fijne en gezellige sfeer kon dat natuurlijk ook niet anders.

Yeah!!! Ik ben een (1/8)triatleet!!!

Zo, nu kan ik dan ook eindelijk zeggen dat ik mijn vuurdoop in triathlonland heb gehad! Na vele trainingen en lessen, nieuwe technieken leren en grenzen verleggen, was het tijd om mijzelf de ultieme test te geven: de 1/8-triathlon in Heerenveen!

Al de week voor D-day begonnen de zenuwen duidelijk merkbaar te worden. Ik was met mijn hoofd vaak bij de wedstrijd. Keer op keer beeldde ik me de race in. De start, de opties bij het zwemmen, de transities, hoe ik mijn plekje in het parc fermé indeel. En ik vond het gewoon ontzettend spannend! Nog niet eerder heb ik zo lang naar een bepaald moment toe gewerkt. Nog niet eerder heb ik zo veel geïnvesteerd voor een wedstrijd. En dan heb ik het niet alleen over de materiële kosten.

M’n zenuwen bereikten een hoogtepunt op de dag voor de wedstrijd. Ik werd er fijn aan herinnerd dat ik een vrouw ben, iets waar ik totaal niet op had gerekend. Paniek! Wat nu? Veel overleggen, veel adviezen vragen hoe anderen hiermee omgaan en uiteindelijk toch mijn besluit kunnen maken wat te doen. En uiteraard 10x je tassen controleren of je écht alles hebt ingepakt! (voor de volgende tri toch echt maar naar een transition bag kijken…). Achteraf was dit allemaal natuurlijk niet nodig geweest.

Alles ingepakt en klaar voor gebruik!

Na een korte, onrustige nacht was het dan eindelijk zo ver! Rustig opstaan, nog even ontbijten en dan is het tijd om de auto in te pakken en naar locatie te gaan. Onderweg nog wat praten en wat lachen, maar vooral ook nerveus zijn. Wat stond mij te wachten? Hoe zag de locatie er eigenlijk uit en hoe werkte alles eigenlijk? Dat ging gelukkig veel eenvoudiger dan ik dacht. Ik meldde me zonder problemen aan en ik slaagde met vlag en wimpel voor de fiets(helm)APK.

Oke, ik was binnen in het parc fermé. Het was tijd om mijn plekje in te richten. Ik had die al snel gevonden en het was ook redelijk makkelijk te herkennen. Ik werd in de wedstrijd zelf ook heel goed geholpen door het roepen van Carolien – bedankt meid!! Ik was er al heel vroeg, dus eenmaal klaar borg ik de resterende spullen op die ik niet meer nodig had en keek ik naar het zwemmen en fietsen van de 1/16. Uiteindelijk toch maar weer teruggegaan en m’n wetsuit aangetrokken voor mijn eigen wedstrijd.

Spanning voorafgaand aan de wedstrijd...

Helaas, ik had me verkeken op de tijd. Het duurde toch wat langer dan ik dacht om alles aan te trekken en op te doen. Tegen de tijd dat ik in het water was, had ik nog maar een minuut om te wennen aan de 17,5 graden. Daar ging ik spijt van krijgen...

Bij de start een gedwongen schoolslag (links-midden)

En daar had ik helaas helemaal gelijk in. Vanaf de eerste seconde al had ik mijn ademhaling niet onder controle. En die kreeg ik ook maar niet onder controle. Ik moest terugvallen op een schoolslag met hoofd boven water. Balen!!! Hier had ik niet al die grenzen voor verlegd en angsten voor overwonnen! Hier had ik niet al die keren voor getraind! Maar er zat voor mij echt niets anders op. Elke poging om onder water te kunnen gaan werd harteloos afgestraft door het temperatuurverschil tussen lucht en water of door een golfje. Alles behalve een lekkere start dus en daarnaast ook nog een zware zwemproef door de weerstand van mijn wetsuit. Om het toch wat positief te houden, ik heb wel een goede oriëntatie oefening gehad. De laatste paar honderd meter zag ik weinig meer door een mistlaagje in m’n bril. Tja, die was ook niet voor boven water zwemmen ontworpen…

Met een handje op de kant gekomen en snel door naar de fiets

Gelukkig, de zwemproef zat erop! Vanaf nu kon ik er echt voor gaan. Met een handje op het kantje gekomen (en een stukje knie blauw laten kleuren) en snel doorrennen naar m’n fiets. Ondanks dat ik het niet had geoefend ging het helemaal gesmeerd, je wetsuit al rennend zo veel mogelijk uittrekken. Die lag dan ook snel naast mijn fiets. Ook de sokjes aantrekken was geen probleem, ook al had ik niet de moeite genomen om m’n voeten een beetje af te drogen. Hup zonnebril en helm op, startnummer om, fiets pakken en vertrekken!

Na een fijne T1 snel door naar het parcours

Ai, het inklikken liep niet goed. De schoenen waren wat gladder dan dat ik gewend was. Ik zat dus te stuntelen, maar uiteindelijk lukte het. Om dan (eindelijk) te beseffen dat ik de eerste afslag van de route al had gemist. Shit! Omdraaien dan maar, maar ook dat liep niet lekker. Ik had een voet op de grond nodig voor wat bijsturing. Proberen uit te klikken en ook dat lukte niet meer met die paar km/h snelheid die ik nog had. Dan weet je wat er gaat komen, een innige en pijnlijke omhelzing met de grond. Maar hé, door die val was ik wel weer uitgeklikt. Top! Opstaan, omdraaien en weer opstappen dan maar. Klikken ging nu wel goed en na dit domme momentje was ik eindelijk op weg. Ik hield me niet in en zocht een zo lekker mogelijk tempo. Daarmee toch nog een aantal anderen ingehaald – en yeah, de afstand tussen mij en mijn voorganger(s) goed genoeg ingeschat om niet te stayeren! 18km later wist ik probleemloos af te stappen voor de tweede wissel.

Geen genade op de fiets, volle gas om tijd goed te maken

Ik zat er eindelijk een beetje goed in, ook al was mijn ademhaling het er nog niet helemaal mee eens. Ach het was maar een korte afstand en het is niet erg om wat moe te zijn na het fietsen, toch? Maar 5km hardlopen, dat kan ik prima. T2 verliep zonder problemen, behalve dan het mini-gevechtje met mijn hardloopschoenen. Kennelijk had ik mijn snelveters te strak afgesteld voor -natte- sokken en het duurde voor mijn gevoel dan ook vrij lang voordat ik m’n voeten er eindelijk in had. Daarna kon ik eindelijk beginnen aan de loopproef.

Snel met de fiets de wisselzone weer in (ja je kan echt rennen op wielerschoenen)

Eindelijk! Mijn sterkste onderdeel! Maar gadverdamme, die eerste meters blijven nog altijd zwaar na een rondje (stevig) fietsen. Heel even was ik bang dat het lopen mij toch minder makkelijk zou afgaan dan gedacht. Maar uiteindelijk wist ik een aardig ritme te pakken. Even een klein vervelend stukje halverwege de ronde, toen merkte ik dat ik toch echt moe begon te worden – of eigenlijk al wel was. De eerste ronde was ook echt een soort verkenningsronde met verrassingen. De leukste verrassing kwam toch wel bij het indraaien van de volgende ronde, waarbij ik snel een blik kon werpen op de finishklok. Had ik dat goed gezien? Was ik nog niet eens een uur bezig? M’n horloge, die heel vrolijk voor de sier aan m’n pols zat – weer eens vergeten aan te zetten – bevestigde het. Ja, ik had binnen een uur gezwommen, gefietst, twee keer gewisseld en de eerste van de drie hardlooprondes erop zitten. Nice! Die verrassing – en nu ik het loopparcours kende – maakte de laatste twee rondes opeens een stuk minder zwaar. Er zou een mooie tijd uitkomen, het enige wat ik moest doen was blijven rennen.

De loopproef bestond uit drie rondes afwisselend asfalt en zandpad

En dat blijven rennen kan ik wel! Na het vervelende slingerpaadje voor de derde keer te hebben gelopen wist ik dat het nu een kwestie was van uitlopen. Een versnelling of sprintje zat er echt niet meer in. Mooi, dan heb ik goed hard gewerkt! Opgelucht over de finish, het was klaar. En het allereerste waar ik aan dacht was: WC! Het was nodig en ik moest ook best wel! Daarna was het toch echte opluchting en ontspanning. Lekker nagenieten en alle tijd nemen om m’n spulletjes weer op te ruimen en na te praten met bekenden.

Ik had eigenlijk wel een andere reactie van mezelf verwacht... Echt zo’n overweldigende trots of blijdschap. In plaats daarvan stond ik gewoon koeltjes mijn eigen race te beoordelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was! Maar ik was dan nog wel blij genoeg om zonder twijfel te kunnen zeggen dat ik genoten heb en dat ik verslaafd ben aan deze sport.

De geweldige trots en blijdschap kwam trouwens wel hoor. Thuis, toen ik alles had opgeruimd en echt tot rust kwam (shit, ik begon die val toch wel te voelen!). Ik heb gewoon mijn eerste triathlonnetje gedaan! Ik heb na maanden werken mijn eerste grote doel gehaald! En ondanks een moeizame eerste deel is het toch best goed gegaan! Dit is er eentje voor in de boeken. Ik weet zeker dat ik deze nooit meer ga vergeten! En dat geweldige gevoel wat ik nu heb als ik hieraan terugdenk… Die neem ik mee naar alle wedstrijden die nog komen gaan!

500 dagen sporter!

Precies 500 dagen geleden ging ik 's ochtends de deur uit voor mijn allereerste hardlooprondje. Het was de eerste ochtend van 2016, een heerlijk rustige en mooie vrijdagochtend. Het zonnetje scheen, de temperaturen waren aangenaam warm voor de tijd van het jaar en iedereen lag nog op één oor. Die ochtend liep ik mijn eerste 4 kilometers terwijl ik de opdrachten van de PolitieConditie App op mijn mobiel volgde. Moe, maar voldaan kwam ik na een minuut of 35-40 weer thuis. Ik wist niet of ik het ook echt leuk vond, maar dat ik me nu eens echt lekker moe voelde was een mooie ervaring. Daar wilde ik het voorlopig wel vaker voor doen.

Ik had toen nooit kunnen bedenken dat sport zo belangrijk voor mij zou worden als dat het nu ondertussen is. Ik wilde gewoon eens 'lekker' moe zijn en beter slapen en ik hoopte dat via sport te bereiken. Dat is gelukt en als bonus begon ik me ook zelfverzekerder te voelen. Vanaf die 1 januari 2016, 500 dagen geleden, was het hardloopvirus dus geboren. Na mijn eerste wedstrijd in april dat jaar was het definitief dat hardlopen een blijvertje is. Maar dat het zou uitbreiden naar triathlon? Nee joh, dat is gekkenwerk! Dat zou ik nooit kunnen, drie sporten achter elkaar in één wedstrijd!

Maar toch doe ik dat nu wel. Nog maar 6 dagen en dan doe ik eindelijk mijn eerste, lang verwachte, wedstrijd. Voor het eerst heb ik zo veel bewust geïnvesteerd in een wedstrijd. Voor het eerst het eerst heb ik er zo lang bewust naar toe gewerkt. Gewoon bijna 8 volle maanden! De zenuwen zitten er dus flink in (en soms de twijfels ook)!

Triathlon Heerenveen wordt voor mij heel speciaal op verschillende manieren. Het is de allereerste triathlon van waarschijnlijk nog vele die zullen volgen. Het is de tijdelijke eindbestemming na 8 maanden bewust werken, angsten overwinnen en grenzen verleggen. Deze weg naar 20 mei heeft al zo veel moois aan mij laten zien. Ik heb al zo veel mogen leren en ontdekken en ik heb geweldige mensen mogen ontmoeten! Ik durfde me steeds meer open te stellen voor nieuwe uitdagingen en nu doe ik dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze ooit zou doen. Wat een enorm verschil met 500 dagen geleden! En wat maakt dat mij een blij mens!

Ik zeg; op naar de 1000!