Je kinderen achterlaten, dat doe je toch niet?

Of wel?

Wanneer de temperaturen stijgen, de dagen langer worden en alles weer begint te bloeien, trekken wij er weer meer op uit. Lekker de buitenlucht snuiven en genieten van dat heerlijke voorjaarsweer! De kans bestaat dan ook dat je jonge dieren tegenkomt. Denk eens aan jonge haasjes of jonge reetjes in open velden, of jonge vogels in bijvoorbeeld je eigen achtertuin. Lief, dat kleine grut! Maar waar zijn de ouders? Ze kunnen hun jongen toch niet zomaar worden achtergelaten?

Voor sommige jongen is het normaal om alleen te zijn
Dat klopt. Jonge dieren worden niet zomaar achtergelaten door hun ouders. Als je een jong dier helemaal alleen vindt, kunnen er verschillende dingen zijn. Meestal zijn de ouders voedsel aan het zoeken voor hun jongen. Ze zijn dan niet al te ver weg van hun jongen, die worden echt wel beschermd tegen predators. Ook is het mogelijk dat de ouders vanaf een afstandje aan het kijken zijn, dat ze niet naar hun jongen durven te gaan omdat jij daar als mogelijke bedreiging staat.

Natuurlijk is het ook mogelijk dat de jongen echt zijn achtergelaten, bijvoorbeeld doordat de ouders zijn overleden terwijl ze op zoek waren naar voedsel of in een poging om hun jongen te beschermen. In de meeste gevallen is dit echter niet zo, heel vaak is er helemaal niets aan de hand. Het is heel normaal dat reetjes en haasjes alleen liggen. En als je een jong vogeltje op de grond ziet, dan is die vaak bezig met z'n eerste vlucht.

Wat kan je doen wanneer je een achtergelaten jong vindt?
Wat te doen dan wanneer je deze jonge dieren vindt? Het antwoord is heel simpel; laat ze liggen, raak ze zelfs niet aan. Vooral bij zoogdieren is het belangrijk om ze niet aan te raken. Wanneer je ze aanraakt draag je mensengeur op hun over. Wanneer de ouders die geur op hun jong ruiken, verlaten ze het jong. Bij vogels wordt geen geur overgedragen wanneer je ze aanraakt. Maar ook deze diertjes moet je laten liggen. De ouders zijn in de buurt om ze te helpen.

Wat je wel kunt doen is op een afstand de dieren een tijdje in de gaten houden. Zorg er dan wel voor dat de afstand groot is en dat je niet opvalt, anders komen de ouders alsnog niet opdagen om voor hun jong te zorgen. Jonge vogels zou je nog extra kunnen helpen door te voorkomen dat predators als katten in de buurt komen. Geef jonge dieren hoe dan ook ruimte en rust, laat de natuur lekker haar gang gaan. En als je het niet vertrouwt, vraag dan om advies bij bijvoorbeeld een dierenambulance of een organisatie die veel van deze dieren afweet.

Sanden Wetsuit Testdag Nijmegen (11-3-2017)

Met een wekker die om 5 uur moord en brand schreeuwt, was het vandaag de zesde dag op rij die erg vroeg zou beginnen. Normaal is dat voor mijn stage, maar vandaag had ik een afspraak in Nijmegen om wetsuits te testen.
Nieuwsgierig en ook een beetje nerveus baande ik me een weg naar het Sportfondsenbad om daar om 10 uur te beginnen met testen. Gelukkig was het mooi weer want we mochten ons buiten vermaken met verschillende modellen van Sailfish, Zone 3 en 2XU. Alleen Sailfish heb ik niet getest, maar wel 2 modellen van Zone 3 en een model van 2XU.

Eén ding weet ik zeker na vandaag, ook met een wetsuit vindt koukleumpje 17 graden brrrr! En dat heeft groot effect op hoe ik de eerste meters zwem. Met de koude shock de eerste 50m wist ik niet een redelijk fatsoenlijke crawl uit te voeren. En dat was puur omdat ik m'n ademhaling maar moeilijk onder controle kreeg. Goed om te weten voor straks, want het is doodzonde als ik daardoor kostbare seconden verlies. Hier moet ik echt nog wat op verzinnen...
Wat ik vandaag ook heb geleerd is dat het aantrekken van zo'n wetsuit een kunst op zich is. Benen hoog insteken, goed laten sluiten bij het kruis en ook de armen hoog erin om de schouders goed te krijgen. Geen luchtbubbels of kreukels in je pak en je rug hol maken wanneer je de rits sluit. Wat een gemodder zeg met die lompe dingen! Al helemaal als ze al nat zijn (en als je zelf nat bent)! Ik moet dus ruim tijd nemen hiervoor wanneer ik een wedstrijd voorbereid.

Zone 3 Advance
Het eerste pak wat ik heb geprobeerd was de Zone 3 Advance, de goedkoopste van de drie. Met een beetje hulp was het redelijk makkelijk aan te trekken. En die hulp had ik vooral nodig om het kunstje van het aantrekken te leren. In het water werd het al snel anders. Na een belabberde 50m gewenning aan de temperatuur, kon ik serieus gaan testen. Het ging wel aardig, hoewel ik nog wel mijn ligging moest vinden met dit pak. Na 100m werd het toch wel wat zwaar bij de schouders, de belemmering in m'n slag door het extra drijfvermogen werd voelbaar. Tijd voor een ander model om te proberen.

Zone 3 Aspire
Het tweede model was de Zone 3 Aspire. Net weer een klasse duurder en ook wat ander materiaal. Ook dit pak was niet al te moeilijk om aan te trekken (en had deze keer ook een stuk minder hulp). Maar in het water werd de blokkade bij de schouders weer erg snel voelbaar. En ook bij dit pak zat ik een tijdje te stoeien met m'n ligging. Beide pakken van Zone 3 voelden niet erg lekker om in te zwemmen. Maar misschien lag het wel gewoon aan mij en zwemmen alle pakken wel zo?

2XU Race
Die gedachte kon ik weer wegstrepen toen ik de 2XU Race ging proberen. Een groot verschil in prijsklasse in vergelijking met de Zone 3 pakken, maar voor mij wel een veel prettiger pak. Het duurde alleen wel even voordat ik er goed in zat. Het pak was nat, ik was nat, dus het ging voor geen meter. Met het nodige trekwerk door mijzelf en hulp van de vertegenwoordiger, wist ik het pak uiteindelijk goed aan te krijgen en kon ik testen. Ik merkte vrijwel meteen dat het flexibeler was rondom de schouders en oksels. Ik kon mijn slagen veel beter maken en m'n ligging was ook fijn. Dit pak beviel me wel.

Na m'n derde pak was ik twee uur verder en had ik het behoorlijk koud. Ook was ik moe van de gevechten om me goed in die pakken te hijsen. Het was goed, ik heb veel geleerd met deze testdag en er is genoeg om over na te denken voordat ik uiteindelijk mijn eigen pak aanschaf.

ACLO Health Check

Vandaag heb ik een health check laten uitvoeren bij de ACLO in Groningen in het kader van de ACLO Health Week. Dat was toch weer een bijzondere meting met deels verrassende resultaten.

	Werkelijke waarde	Streefwaarde
Lengte	176 cm	-
Gewicht	56 kg (54 – 55 kg na correctie)	-
BMI	17,5 – 18	18,5 – 25
Buikomvang	74,5 cm	< 80 cm
Vetpercentage	18,1 %	21 – 33 %
Bloeddruk	122 boven, 82 onder	ca. 120 boven en 80 onder
Longinhoud	475	488
Knijpkracht	35 kg rechts, 28 kg links	30 kg gemiddeld
Lenigheid	11 cm	-
Shuttle run test	Trap 8	-

Er valt best wel wat te zeggen over de omstandigheden waarin ik deze test heb afgelegd, ik kijk dan ook zeker niet al te scherp naar de cijfers.

Wat me allereerst opvalt is dat ik ben aangekomen! Daar ben ik echt blij mee, maar ik vermoed niet dat dat komt omdat ik 'meer eet'. Eerder geef ik m'n sport de schuld, die extra kg's komen hoogstwaarschijnlijk van het kweken van spieren de laatste tijd. Dat ik volgens m'n BMI nog steeds ondergewicht heb is niet verrassend. Dat heb ik altijd al gehad en ik lach om de waarschuwingen die ik krijg. Ik zou een verminderde concentratie, energieniveau en uithoudingsvermogen hebben door het ondergewicht. Wat een grap! Ik heb juist het tegenovergestelde, behalve de concentratie misschien. Maar het is juist door mijn hoge energieniveau dat het na een tijdje minder is.

En als het toch zo is dat m'n energieniveau, concentratie en uithoudingsvermogen minder is door mijn ondergewicht? Dan wil ik niet weten wat ze zouden zijn als ik volgens de cijfers wèl op gewicht zou zijn. Ik denk niet dat dat nog gezond zou zijn voor mij.

M'n vetpercentage is ook niet verrassend. Als je naar mij kijkt zal je zien dat ik een redelijk gespierde griet ben. Als ik breder wordt in omvang, dan is dat door spieren en niet door vet. Is het erg dat het zo laag is? Ik denk het niet als ik bedenk dat ik elke week wel pasta, pizza en patat eet naast m'n porties groente en fruit. Daarnaast zit het aan beide kanten in de familie om een magere spriet te zijn. Ik kreeg het advies meer te eten (ook gezien mijn BMI). Nou dat had ik maar meteen in de prullenbak gegooid. Ik eet elke paar uur wel en als ik mijn porties per keer nog groter zal maken, dan vind je zeker de helft half verteerd terug op de grond naast mij.

Ik ben blij met m'n bloeddruk (perfect!), lenigheid en ook vooral met m'n longinhoud. Longinhoud was vroeger een probleem, daardoor kon ik voor zwemmen ook niet 9 meter onder water zwemmen en daarmee mijn C-diploma binnenslepen (de rest kon ik namelijk wel!). Met een lenigheid van 11 ben ik lenig, geen nieuws voor mij. Dat was ik altijd al, alhoewel het wel afhangt van de beweging die ik moet maken.

Over de shuttle run test ben ik, als ik bedenk in welke omstandigheden ik die heb afgelegd, wel tevreden. Ik moest eruit bij trap 8, maar dat was niet vanwege mijn conditie. Het waren de kuiten, die nog bij moesten komen van de fysiotherapie en ook al bijna 5km hardlopen hadden weerstaan een uurtje voor deze test. Conditioneel gezien schat ik dat ik trap 10 of 11 zou hebben gehaald. Dus ik heb een voldoende uithoudingsvermogen als ik een kuitblessure heb en ik heb een goed tot zeer goed uithoudingsvermogen als ik blessurevrij ben. Dit geldt dan wel alleen voor hardlopen hè.

Als we het toch over de shuttle run test hebben, ik wil nog wel even kwijt dat ik die test echt ongelooflijk irritant vind. Begin je net een ritme op te bouwen, moet je (elke 20 meter) weer remmen en omdraaien vanwege een biepje! Om gek van te worden!

Als afsluiter van deze interessante check, heb ik m'n onderlichaam en m'n rug laten stretchen (jeetje wat is dat pijnlijk zeg!) en heb ik m'n kuiten getrakteerd op een welverdiende massage (heerlijk!). En daarmee kijk ik tevreden terug op mijn health check. Wat doe ik het toch goed met mijn gezondheid!

Februari 2017; lichtpuntjes

We zijn alweer een maand verder in 2017! We mogen de winter meteorologisch gezien gedag zeggen en het voorjaar verwelkomen. De laatste wintermaand van dit seizoen biedt een hoop lichtpunten in de aanloop naar de geplande wedstrijden.

Zwemmen
Laten we beginnen met zwemmen; ook dat heb ik deze maand lekker veel kunnen doen. Hier lagen ook de grootste hoogtepunten, zoals bijvoorbeeld voor de eerste keer 500m borstcrawl afleggen en zelfs een keer kunnen pieken naar 1km borstcrawl. Daar bleef het niet bij, ik heb op de 500m mijn tijd zelfs nog 2x kunnen verbeteren. Dat ziet er goed uit voor de zwemloop van 16 april, waar ik me in al mijn enthousiasme (maar wel na goedkeuring) voor heb aangemeld! Maar ik vergeet ook zeker niet de nieuwe technieken die ik leer (keerpunten bijvoorbeeld) en het verfijnen van technieken die ik al geleerd heb. Elke dag groeit mijn enthousiasme in zwemmen en ik ben nu dan ook altijd te porren voor een bezoekje aan het zwembad!

Fietsen
Deze maand heb ik de fietstrainingen ook weer wat opgepakt. Ik had er na een maand aan behandelingen bij de fysio eindelijk weer voldoende vertrouwen in om er weer voor te gaan. Het weer werd ook eindelijk weer wat beter, wat de training dan wel wat aangenamer maakt. Het allermooiste is toch nog wel dat ik de maand heb kunnen afsluiten met het halen van mijn TT-fiets! Alleen nog pedalen erop, afstellen op mijn maten en dan knallen!

Hardlopen
Na een behoorlijk lastige januari, heb ik deze maand toch weer wekelijks een rondje kunnen maken! Wel erg frustrerend om zo regelmatig af te moeten wisselen tussen hardlopen en wandelen, maar dat drukt niet het tevreden gevoel over mijn voortgang. De kuiten reageren over het algemeen goed op deze opbouw, de laatste sessie werden ze alleen wat te veel. Desondanks heb ik de rem op mijn snelheid er snel af kunnen halen en tikte ik voordat ik het wist regelmatig een snelheid van boven de 12km/h aan. Heerlijk! En de fysio is tevreden met de vooruitgang die ik boek!

Aquaspinning en survival
Nu ik de disciplines meer op heb kunnen pakken, heb ik vanzelfsprekend minder gewandeld (als we de stukjes van station Leeuwarden naar het stadskantoor van de gemeente en de lunchwandelingen even niet meetellen). Het opbouwen vanuit mijn blessure ging zelfs zo lekker dat ik me aan het einde van de maand heb gewaagd aan een rondje aquaspinning en de maand heb afgesloten met een survivaltraining bij Survival Norg. Hele leuke afwisseling waar ik zeker mee doorga!

Maart
De laatste wedstrijdvrije maand is ondertussen aangebroken. De laatste maand om me voor te bereiden op een nieuw seizoen hardlopen en mijn eerste seizoen triathlons. Ik heb er onwijs veel zin en het vertrouwen dat ik op tijd hersteld ben groeit met de dag! Het plan is om zo lekker door te gaan, te groeien in triathlon, te genieten van de afwisseling deze sport biedt en natuurlijk 'exotische' sportieve uitstapjes blijven maken.

Trainingstotalen februari
Zwemmen: 20,575km (10 sessies)
Fietsen: 143,2km (5 sessies)
Hardlopen: 26,2km (5 sessies)
Wandelen: 9km (2 sessies)
Bonus: aquaspinning en survivaltraining!
---------------------------------------------------
Totaal: 198km, 975m, 24 sessies

Jaartotaal triathlon training
                    Zwemmen          Fietsen         Hardlopen         Totaal
Januari         10,450km           31,0km            8,1km          49,550km
Februari       20,575km         143,2km          26,2km        189,975km
--------------------------------------------------------------------------------------------
Totaal          31,025km         174,2km          34,3km        239,525km

Balans

De laatste weken gaat het steeds beter met mijn kuit. Het ziet er goed uit, ik ben weer lekker aan het opbouwen met hardlopen en fietsen en ik heb nergens last van. Maar toen mijn fysio de rechterkuit ging onderzoeken bleken daar hele brokken aan trigger points in te zitten. Gek, ik heb nauwelijks last gehad van rechts, terwijl die er erger aan toe is dan links. Totdat ze ging voelen natuurlijk, toen bleek hoe gespannen rechts eigenlijk is. De behandelingen rechts zijn ook heftiger dan bij links. Ik heb dan ook een fikse waarschuwing gekregen; ik moet een balans zien te vinden tussen wat ik conditioneel en qua energie aan kan aan de ene kant en de belasting die mijn spieren aankunnen aan de andere kant. En die balans luistert heel nauw. Met die waarschuwing sta ik voor een aantal punten wat flink slikken is.

Marathons
Het lopen van een marathon kan ik wel doen, alleen moet ik daar een lange aanlooptijd voor nemen, waarschijnlijk iets van een jaar waarin ik vanaf de eerste kilometers heel bewust naar die 42km opbouw. Niet vanwege mijn conditie of energieniveau, maar vanwege de belasting op de kuiten. Het komt er dus op neer dat als ik een marathon wil gaan doen, ik echt niets anders aan sport mag doen om overbelasting van de kuiten te voorkomen. Met wedstrijden tussendoor moet ik enorm oppassen, ik ben gevoelig om meegesleept te worden in de vibe waardoor ik weer te snel meer van m'n kuiten ga vragen. Voor korte afstanden is dat geen probleem, dat kunnen ze goed aan. Maar zodra ik de dubbele cijfers in ga kan dat eigenlijk niet meer. Wedstrijden moet ik dus mijden als ik besluit te trainen voor een marathon.

Triathlons
En triathlon dan? Dat is eigenlijk hetzelfde verhaal. Ik kan in een aantal jaren opbouwen naar een halve triathlon, een hele zal er hoogstwaarschijnlijk niet in zitten. Dat is even slikken omdat het me ontzettend tof lijkt om een keer de Frysman of een andere hele triathlon te doen. M'n kansen zijn niet verkeken, maar ze zijn wel klein. Het zal waarschijnlijk zo'n strak schema gaan vragen dat ik me afvraag of ik het nog wel leuk blijf vinden. Ik verlies plezier in sporten als de flexibiliteit eruit is en de druk wordt opgevoerd om op een bepaald niveau of met een bepaald schema te trainen. Dat wil ik niet, sport moet altijd leuk blijven.

Aquasporten
Wat dan? Wat kan ik doen met sport, met m'n energie? Ik ben echt heel enthousiast als het om sport gaat. Ik geniet er ook enorm van om daar lekker mee bezig te zijn en te zien dat anderen er plezier in hebben. Aquasporten is waar ik vooral op uit kom, de belasting op de spieren is minder waardoor ik toch veel energie kwijt kan. De balans is dan breder dan dat zijden draadje wat ik met fietsen en vooral ook met hardlopen heb. Ik merk het al met banenzwemmen, maar gisteren ook met aquaspinning bijvoorbeeld. Dat was ook duidelijk met de aquasport try-out die ik begin januari heb gedaan. Dat soort workouts kunnen mijn spieren prima hebben en ik vind ze erg leuk.

Wedstrijden
Aangezien ik wedstrijdjes echt enorm leuk vindt, is het voor mij verstandiger om op korte afstanden te blijven. Dus triathlon waarschijnlijk niet verder dan de OD (olympische afstand: 1,5km zwemmen, 40km fietsen en 10km hardlopen) en hardlopen niet verder dan 10km. Deze en kortere afstanden zullen meer bij mij passen dan alles wat erboven zit en ik kan dan meer wedstrijden doen dan die ene paar waar je lang naar op moet werken. Ik moet accepteren dat hoe langer de afstanden gaan worden, des te lastiger het voor mij zal worden om blessures te voorkomen. Ze zijn extra gevaarlijk omdat ik pas in een laat stadium 'last' krijg van blessures. Het is niet onmogelijk om verder te gaan, absoluut niet, maar het vraagt steeds meer maatwerk. En hoe meer ik moet passen en meten, hoe groter de kans wordt dat ik uiteindelijk het plezier in sport (weer) ga verliezen... Flexibiliteit in de sport is gewoon erg belangrijk voor mij om het leuk te blijven vinden.

Heel eerlijk: als ik dit alles in overweging neem, dan geniet ik het meest van de kortere afstanden. Dan kan ik veel wedstrijdjes blijven doen, wat ik zo graag doe. En met een steeds groter wordende passie voor zwemmen en aquasporten zal ik nog meer het water opzoeken. Zeker nu m'n spieren dat beter kunnen hebben dan sporten op het droge.

Waarom wordt zijn vergunning niet afgepakt?

In de dierenwereld dook eerder deze week schokkend nieuws op; in een Rotterdamse dierenzaak zouden meerdere dode en zieke dieren zijn gevonden. De Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) en de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) hebben verschillende dieren in beslag genomen om ze te verzekeren van de nodige zorg. Tegen de eigenaar van de zaak is een proces-verbaal opgemaakt.

Op dit bericht zijn veel reacties gekomen, voornamelijk het ongeloof dat de zaak nog steeds open blijft en de eigenaar nog steeds mag blijven handelen. Het is een begrijpelijke vraag, zeker als je hoort dat de man een 'notoire overtreder' is volgens de NVWA (iemand die de regels al vaker aan zijn laars heeft gelapt en die daar ook al vaker voor is beboet). Waarom heeft die man zijn vergunning nog? Ik kan niet diep op het verhaal ingaan, ook ik weet niet meer dan wat de media deelt. En vaak is die informatie oppervlakkig en vrij eenzijdig van aard. Om echt een goed beeld te kunnen hebben van wat er aan de hand is, moet ik zelf meer weten.

Op basis van de informatie die ik wèl heb, is het antwoord op de vraag waarom de man zijn vergunning nog heeft eigenlijk vrij simpel. De LID en de NVWA zijn niet bevoegd om vergunningen af te pakken en winkels te sluiten. In de Wet dieren is bepaald dat deze bevoegdheid officieel bij de Minister van Economische Zaken ligt. Nu verwacht ik niet dat hij zelf dit soort besluiten zou nemen, maar deze taak aan iemand anders of een andere instantie zou geven. Wie of welke instantie dat mag zijn... Ik heb een vermoeden, maar helemaal zeker ben ik er niet van.

In theorie is het dus mogelijk om deze zaak te sluiten en die vergunning in te laten trekken. Waarom gebeurt dat dan niet? Laten we beginnen met zeggen 'nog niet'. We weten niet wat er gaat gebeuren de komende tijd. Bovendien weten we ook lang niet alle details die meegenomen moeten worden in de afweging van zulke besluiten. Wat er ook precies aan de hand mag zijn, dit nieuws heeft stof doen opwaaien in de lokale politiek: de gemeentelijke fractie van de Partij voor de Dieren gaat schriftelijke vragen stellen aan de wethouder dierenwelzijn van Rotterdam. Wie weet hoe dit af gaat lopen?

Van je paard gevallen; wie betaalt alle schade?

Het kan elke (beginnende) ruiter overkomen, een val van je paard. Wat dan? Wie betaalt alle geleden schade? Bij dit soort zaken komt art. 6:179 BW, aansprakelijkheid voor dieren om de hoek kijken. Wie is aansprakelijk als je van het paard valt tijdens een paardrijles? En hoeveel schade moet iedereen betalen? Deze twee vragen speelden op in een zaak van juli 2016.

In 2012 was de eiseres in de zaak, het slachtoffer, van het paard Perverance gevallen tijdens een paardrijles. Perverance zou zijn geschrokken van een tractor op het terrein die werd gestart en daardoor een onverwachte hoofdbeweging hebben gemaakt. Daardoor zou de eiseres zijn gevallen en letsel aan de nekwervels hebben opgelopen. Volgens haar is de manege waar ze les heeft aansprakelijk voor alle kosten. De manege is het daar niet mee eens omdat de eiseres door eigen onhandigheid zou zijn gevallen.

Wie is aansprakelijk?
Bij het beoordelen wie aansprakelijk is moet worden bepaald wie de bezitter is van het dier. In deze zaak gaat het om een dier die wordt gebruikt in de uitoefening van een bedrijf, namelijk een paard (Perverance) dat wordt gebruikt voor het geven van paardrijlessen. Volgens art. 6:181 BW is het bedrijf dan aansprakelijk, dat is dus de manege.

Hoeveel moet worden betaald?
De vaststelling hoeveel de manege moet betalen is minder makkelijk te maken. Er kunnen allerlei omstandigheden worden ingebracht om de kosten bij aansprakelijkheid te verhogen of te verlagen. De eiseres stelde dat de vergoeding van de kosten verhoogd moest worden omdat zij die dag les had gekregen van een onbekende instructrice die onervaren zou zijn. Ook zouden de kosten moeten worden verhoogd omdat Perverance schrok van een startende tractor in de buurt. De rechter verwierp beide gronden voor verhoging, net als de grond voor verlaging die de manege aangaf: onhandigheid van de eiseres. Uiteindelijk is de rechtbank tot 50/50 afweging gekomen. De manege moet dus 50% van alle schade betalen aan de eiseres, de andere helft blijft voor eigen rekening van de eiseres.

Mocht je zelf betrokken zijn bij een incident met dieren? Laat je dan adviseren door een juridisch deskundige. Het kan zomaar zijn dat je als slachtoffer meer aan kosten vergoed krijgt dan gedacht, of dat je als bezitter van het dier minder hoeft te betalen dan het slachtoffer eist.