Van langzaamaan word je beter

Het valt mij op dat ik elke keer schrijf dat ik een moeilijke, uitdagende periode achter de rug heb wanneer ik een update geef over mijn voorbereidingen voor de marathon van Rotterdam. En ook deze periode lijkt niet anders. Wat is dat toch?

Grotendeels zit zoiets natuurlijk in je hoofd. Als je al geen zin hebt, dan gaat het vaak ook niet lekker. Maakt niet uit waarom je geen zin hebt. Of het nou de temperatuur, gebrek aan daglicht of moeheid is. Zit je niet lekker in je vel, dan kun je ook minder goed presteren.

Ja, maar wat kan je dan het beste doen? Hangt af van de persoon vind ik. Ik ben zelf iemand die nog gefrustreerder kan raken als ik dan niet train. Het staat op het schema en ik wil aan het einde van de dag nog even fysiek bezig zodat ik lekker kan slapen. Dat is vaak mijn standaardinstelling, maar de rek is er op sommige dagen wel een beetje uit.

Als ik een 'slechte' training heb gehad, dan ga ik de keer erna vaak iets doen wat niet helemaal gepland staat. Eens een keer zonder hartslagband om lopen, eens een keer op gevoel gaan trainen en m'n lichaam op het moment suprême laten bepalen hoe en wat er gaat gebeuren. Daar fris ik van op en dan heb ik ook weer meer zin om het schema weer op te pakken en door te gaan met die langzame loopjes.

Wat ook helpt is om een sportevenement in het vooruitzicht te hebben. Deze periode was dat de herfstcross in Norg. Afgelopen zaterdag mocht ik 9km in de Langeloërduinen genieten van de omgeving. Jeetje, een crossloop brengt je toch op mooie plekjes! En ik heb me zelfs redelijk goed aan m'n opdracht kunnen houden. Dus langzaam en gecontroleerd lopen. Een enorme uitdaging als je vele pukkeltjes tegenkomt onderweg. Dit was trouwens ook het eerste loopje dat ik stiekem wel baalde dat ik geen foto's kon maken onderweg. Ik neem nooit de mobiel of een camera mee. Als ik race, dan ben ik gefocust op het halen van de beste tijd die ik op dat moment neer kan zetten. Maar nu ik toch rustig aan moest doen en ik in een mooie omgeving liep, ja dan is het wel jammer als je dat niet op de gevoelige plaat kan vastleggen.

Dit jaar mag ik nog 1x een meer-weken-schema afwerken, voordat we de feestdagen en het nieuwe jaar inluiden. En dan ga ik het eens over een andere boeg gooien. Dan wil ik het alleen maar kunnen hebben over hoe heerlijk het is gegaan en wat ik wel niet heb bereikt dit jaar. Hoe het jaar slecht begon met een dubbele kuitblessure en hoe ik het jaar lachend kan gaan afsluiten. Hoeveel kilometers ik wel niet heb gevreten in het water, op de fiets en met m'n loopslofjes. En wat voor spannende plannen ik heb voor 2018!

Anders

Dat was de titel van een korte film die ik vandaag in het provinciehuis kon bekijken. Een film van het Drentse platteland, een film over mensen die niet heteroseksueel zijn. Anders. Een tranentrekker als je het snapt, als je zelf ook anders bent.


De film was gemaakt in het teken van het provinciale project 'Regenboog cultuurweek' in oktober dit jaar. Drenthe, de eerste regenboogprovincie van Nederland, had opdracht gegeven om de film te maken. Centraal thema is de acceptatie van homo's, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. De film speelt hier op met het verhaal van de 14-jarige Alex die worstelt met zijn genderidentiteit. Hij is transgender en ondervindt veel problemen als het gaat om de acceptatie daarvan. Zijn familie vindt het moeilijk om zijn genderidentiteit te accepteren en hij krijgt rare blikken van de buitenwereld. Want Alex was eigenlijk het 14-jarige meisje Alexandra, die zich niet als een meisje voelde. Alleen met Hendrik, de zwager van zijn zus, kon Alex het echt goed vinden omdat die hem wel accepteerde als transgender. Maar als Alex dan te horen krijgt dat Hendrik en zijn zus gaan verhuizen naar de stad, wordt weer eens duidelijk waar hij zo mee worstelt.


In de 15-20 minuten speeltijd heeft deze film mij wel een traantje doen wegpinken. Hoewel bij mij de sociale acceptatie er is van degene die weten hoe ik werkelijk ben, word ook ik dagelijks geconfronteerd met dat ik 'anders' ben. Ik ken het gevoel wat Alex had, de wereld die zo veel nadruk legt op een man-vrouw relatie en op seks. Ook ik voel me niet thuis in die stereotypie en draag een afkeer voor die constante nadruk op het 'normale'. Mij interesseert seks niet en ik hoef er ook niet mee geconfronteerd te worden alstublieft. Kinderen hoef ik ook niet, maar ik vind het wel heel leuk om met ze te spelen en ze dingen te leren. Maar daar houdt het op. Een zoen op de wang of op de mond is prima, maar houd je tong binnenboord en ga niet verder dan een kus of een knuf. Als ik dat aan je geef, dan houd ik van je op mijn eigen manier. Dan ben je voor mij een belangrijk en speciaal iemand. Dan voel ik me vertrouwd en veilig bij jou.


Wat extra pijn doet voor mij is dat 'mijn' geaardheid nog steeds achterwege blijft. En als iemand als ik wel eindelijk de moed heeft om zich uit te spreken, is de kans ontzettend groot dat je wordt gezien als een gek. Of iemand die gewoon niet weet waar die het over heeft. Of iemand die met een goede vrijpartij wel geholpen kan worden. Of iemand die een besmettelijke ziekte heeft. Of iemand die niet moet leven, maar gewoon zelfmoord moet plegen.


Extra pijn doet het ook dat niet alleen mensen buiten de LGBT community zulke opmerkingen maken. Ook binnen de LGBT community zelf is de acceptatie van aseksuelen ver te zoeken. En ook met de Regenboog cultuurweek van Drenthe is het weer eens duidelijk dat de wereld van aseksuelen net zo onzichtbaar is als de criminele onderwereld waar de politie geen grip op kan krijgen. Aseksuelen zijn niet zo snel te herkennen aan uiterlijkheden en ook niet aan gedrag in de dagelijkse praktijk. Pas als het intiem wordt kan de aseksueel zich gaan laten zien en zelfs dan zijn er genoeg die een vrijpartij maar nemen om zijn of haar partner een plezier te doen of uit angst om verlaten te worden omdat diegene 'anders' is. Ik ben er trots op dat mijn provincie aandacht besteedt aan de acceptatie van mensen die homo, lesbienne, bi of transgender zijn. Maar deze trots draagt een triest randje, een gevoel van buitengesloten worden. Een gevoel wat mij even beving bij het zien van de zeer herkenbare film Anders...


Wanneer beginnen we met de acceptatie van mensen die in geen van de vijf 'bekende categorieën' vallen? Ook zij bestaan en zoeken sociale acceptatie. Wij zijn niet gek of ziek. Wij bestaan. Wij zijn Anders.


Wil je meer weten over aseksuelen? Kijk dan eens op de website van Werkgroep Aseksualiteit of AVEN.

Zou het dan echt? Die mentale knop?

Na een lange tijd toch wel in een soort dip te hebben gezeten, vond ik afgelopen week opeens alle enthousiasme weer terug. Misschien lag het aan de zwem4daagse die ik gedaan heb? Of nog steeds dat wolkje waar ik stiekem op leef sinds ik geen zwemangst meer heb en dat heb bekroond met mijn zwemdiploma C? Is het misschien wel het hele interessante (en leuke) nieuws op de slotdag van de zwem4daagse? Of misschien toch de nieuwe hit waar ik in no-time verslaafd aan raakte en ik heerlijk op kan bewegen?

Wat het ook mag zijn, het wil weer! M'n lichaam heeft er zin in, ik heb er zin in. Lange tijd zat ik te zoeken naar dat knopje in m'n hoofd wat om moest. Ik zat namelijk te mopperen, best veel ook. Ik had minder plezier in met name de looptrainingen, maar ook de fietstrainingen moesten er wat aan geloven. Die lage snelheden vond ik maar niks. Liep ik met een tempo boven de 7:00/km, dan had ik de gedachte dat ik maar beter kon gaan wandelen omdat ik dan net zo snel zou zijn. Onzin natuurlijk, maar probeer je hoofd daar maar van te overtuigen als je tempo's tussen 4:30/km en 5:15/km gewend bent.

Waar ik erg naar uitkeek waren de paar wedstrijdjes die ik begin deze maand had: de Kloostervesterun op 7 oktober en de dag erna de 4Mijl van Groningen met collega's van mijn stage. De Kloostervesterun zou een korte, snelle prestatieloop worden - in de regen. Ik had wat goed te maken met mijn resultaat van vorig jaar. Dat is goed gelukt, ik kwam zelfs maar 20 seconden tekort voor een nieuw PR. De 4Mijl liep minder goed dan de bedoeling was. Ik kreeg de hartslag maar niet in de gewenste zone, dus na 3km gaf ik het op en liep ik op gevoel (en een hogere hartslag) verder. Desondanks wel genoten!

Halverwege oktober kwamen twee verrassingen: een geplande sportmiddag (en avond) met een andere sportgek – super gezellig! – en later die week 33km mountainbiken met collega's als onderdeel van een teamdag. Heel spannend en voor mij ook grensverleggend. Ik ben echt geen mountainbiker en dat werd die middag extra duidelijk toen ik af begon te stappen voor modderpoelen en jungle-paadjes. En dan was de gereden route nog niet eens een èchte mtb-route. Nee, geef mij maar asfalt om te vreten! Blij dat ik het heb overleefd en ook wel trots dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Ook al kostte me dat een paar trainingen die ik niet kon doen omdat m'n benen wat rust nodig hadden.

En dan afgelopen week het toetje van de maand. Eentje waar ik erg naar uitkeek: de zwem4daagse. In 4 avonden van 50 minuten 2km zwemmen, dat was het programma. Dat was voor mij geen uitdaging meer natuurlijk, dus ik besloot daar 'dunnetjes' overheen te gaan met 2km per keer. Het werd meteen spannend na een slechte start van 1,6km. Het werd nog spannender toen ik de dag erna met stevige spierpijn wakker werd (ik had ook nog een sessie aquaspinning en aquabootcamp gedaan). Ik was dan ook super happy toen ik vrijdag afsloot met een 2,25km en ik de teller daarmee in totaal op 8,15km zette!

Sinds die 4daagse heb ik er een bepaalde flow in zitten. Ik heb er zin in, mijn lichaam wil ook. En als je dan weer een blog leest over hoe lange-afstand zwemtrainingen leuk gemaakt kunnen worden, krijg je spontaan weer een idee hoe je zelf de komende periode ook zo leuk kan maken! Kom maar weer op met het nieuwe stukje van het schema!

Down en up; rock bottom als basis voor groei

Wanneer je naar de foto hierboven kijkt, zou je niet zeggen dat ik de laatste paar weken minder genoot van mijn trainingen, toch? Toch was dat wel het geval. Ik schreef er de vorige keer al over, dat ik soms de snelle tijden en lange afstanden best wel miste. Dat gevoel was de laatste weken alleen maar sterker. De trainingen had ik prima uitgevoerd, maar soms baalde ik bij terugkomst enorm van hoe het gegaan was. Ik was er mentaal echt even uit, ik was even rock bottom.

Gelukkig is dat niet erg, eigenlijk zijn dat juist de beste momenten wanneer je bezig bent met veranderen. Want als je rock bottom bent krijg je nieuwe inzichten waarmee je weer nieuwe stappen maakt. En soms moet je op het ene punt rock bottom zijn om op een ander punt een stap vooruit te kunnen zetten. Niet alles kan tegelijkertijd groeien, daar is geen ruimte voor.

Ik denk dat ik daarmee de laatste weken wel kan samenvatten. Ik genoot dus minder van de trainingen en bereikte zelfs het punt dat ik gewoon chagrijnig weer thuiskwam. Maar, ik heb ook een geweldige overwinning gemaakt met mijn zwemangst, die is nu gewoon weg! Ik leef nog steeds op een wolkje sinds die dinsdagavond en dat heeft er ook weer voor gezorgd dat ik weer begon te genieten van de trainingen. Afgelopen weekend heb ik twee fantastische wedstrijden gedaan waar ik toch best tevreden op mag terugkijken, ook al kon ik me niet volledig aan het doel houden.

Op zaterdag was de Kloostervesterun, een thuiswedstrijd voor mij met her en der wat bekenden van de loopgroep en deze keer ook wat collega's van mijn stage. Dat maakte het wat leuker, ondanks het slechte weer en maar een handjevol publiek. Na 6 minuten mocht ik volle bak - en dat deed ik ook! Kom je er dan achter dat je bijna tegen je pr aanschopt! Heel fijn en tegelijkertijd ook een beetje zuur. Want die 18 seconden had ik er waarschijnlijk wel af kunnen snoepen als ik niet eerst 6 minuten rustig aan had gedaan. Maar het belangrijkste: ik liep zonder kniebrace en zonder ehbo naast mij. Ik liep goed - en hard - en heb alles gegeven vanaf die 7de minuut. En ik genoot terwijl ik afzag, diep ging en offers maakte.

Foto's van SvdB foto's

De zondag was echt een feestje met de 4Mijl van Groningen. Het weer was mooi, ik ging met collega's lopen en het was een nieuwe wedstrijd met veel medelopers en veel publiek. M'n bovenbenen waren nog moe, maar ik was er klaar voor. Te klaar, want ik liet me te veel meesleuren met het tempo van mijn medelopers. Ik had erg veel moeite om op de opgegeven hartslag te gaan lopen. Die heb ik nooit bereikt, ik zat er vanaf de eerste meter al boven. Na 3km gaf ik het maar op en liep ik op gevoel verder. Het nieuwe doel was redelijk ontspannen - niet buiten adem - de finish bereiken. En dat is gelukt! Ondanks dat tegenvallertje heb ik wel van begin tot eind met een lach gelopen. Wat is het toch tof om zo veel - bekend en onbekend - publiek te hebben langs de kant! Een leuk voorproefje voor Rotterdam volgend jaar!

De laatste week was echt weer een oppepper voor mij. Die had ik hard nodig, want de weg naar Rotterdam is nog lang en onbekend. Ik kan weer een paar weken vooruit kijken met het nieuwe stukje van het schema wat bekend is gemaakt. Het lijkt haast wel een enveloppenspel, waarbij je pas de volgende envelop mag openen zodra je de opdracht van die ene envelop hebt uitgevoerd. En dat gegeven brengt mij weer op een nieuw leuk idee... !! En Rotterdam? Daar heb ik me natuurlijk meteen voor ingeschreven zodra het kon!

Doei angst! Hallo lach!

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog half te janken. Tranen van geluk, intens geluk. Ja oké, die 'zwemmersverkoudheid' helpt ook niet mee en m'n bovenbenen zijn vermoord bij aquaspinning gisteravond. Maar dat staat in het niets met hoe ik mij voel!

Ongeveer een half jaar terug kreeg ik een ervaring die ik nooit meer wil meemaken. Het was een overmoedige stap om een eind te maken aan mijn zwemangst. Overmoedig, want het eindigde in een fiasco wat diepe indruk op mij heeft achtergelaten. Bij zinnen komen in een stoel langs de kant met je leraar en de manager bij je, is niet echt wat je goed noemt. Al helemaal niet als je je niet helemaal lekker voelt en je je niet kan herinneren wat er gebeurd is. Tussen het moment dat ik van het startblok dook en dat ik in die stoel zat, zit een gat in m'n geheugen, opgevuld met wat mij later is verteld.

Die scène speelde gisteravond weer door m'n hoofd toen ik me weer op het startblok had gezeteld. Ik voelde me gemixt. Bezorgd om hoe het deze keer zou aflopen. De hoge en beukende hartslag. De spanning in m'n hele lijf. Ik kon er niets aan doen, ik moest eerst weer door die scène heen. Ik wilde absoluut niet verder dan totdat die spa Bing een gezonde vorm had aangenomen.

Dus ik stond daar maar wat te staan op het startblok. Ik liet alle herinneringen maar over me heen komen. Die heftige reactie een half jaar terug. De vele oefeningen die ik stiekem tussendoor deed om m'n hoogtevrees in te perken. De ervaring van vorige week - toen ik met een vervangende leraar de succesvolle  stap zette om gewoon van het startblok te springen, met de voeten eerst. En in de tussentijd gewoon staren naar de overkant van het bad, de vlaggetjes bestuderend, wat woorden wisselend met m'n leraar. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat de spanning genoeg was afgenomen en m'n hartslag een comfortabeler ritme had aangenomen. Het voelde goed, het was tijd. Er was niets te vrezen. Ik was sterk -  en bovenal: ik was niet alleen. M'n leraar - en strijdmaatje - was erbij en daar was ik blij om. Ik wilde met haar een mooie herinnering maken, dat hadden we allebei wel verdiend.

En een mooie herinnering werd het! Want ik dook en het ging goed. Heel goed, want bij bovenkomst zat ik te mopperen over m'n techniek. Dus hop, nog een keer! Oei, en stuk dieper nu. Oh ja, de bodem daar is spiegelglad. Maar die rode blokjes zie ik nu wel beter. Is daar de laatste alweer? Oh, toch maar even naar boven voor wat lucht. Wat was het toch heerlijk! De drempel is weg. De lucht is volledig geklaard: kraakhelder met een stralende zon. Die nare herinnering... Die is vervangen.

Het echte besef kwam - natuurlijk - 's avonds in bed. Het hoofdstuk angst is nu definitief afgesloten. Het hakte in als een bom. Die nacht verliep dan ook nagenoeg slapeloos. Snotterend en jankend kropen de uurtjes voorbij, vergezeld met een lach van oor tot oor. Een diepe en lang gekoesterde wens was ik vervulling gegaan. Een wens die ik lang op de achtergrond had gezet omdat ik het toen allemaal wel best vond. Maat die wens kwam weer hoog op de agenda toen ik het plezier in zwemmen (her)ontdekte. Van dit plezier zelf genoot ik al en dat werd alleen maar meer naarmate een passie voor het zwemmen begon te ontwikkelen. Vanaf nu kan het echt niet meer stuk, mentaal is het feestje compleet. Op naar nog vele gelukkige en leerzame kilometers!

Het is niet altijd zonnig tijdens een training

Spinnenwebben en natte voeten van de dauw, het is herfst!

Gelukkig was de zon de laatste dagen volop aanwezig! Het weer is zo veel beter geworden! Het is echt geen straf om bijna elke dag te trainen en om zo nu en dan een wandelingetje te maken!

We zijn alweer een paar weken verder op weg naar de marathon van Rotterdam. Over precies 28 weken mag ik mezelf aan de start zetelen van naar wat schijnt één van de mooiste marathons in Nederland te zijn. Ik ben benieuwd, het kriebelt heel erg nu elk moment de inschrijving open kan gaan. Ik betrap mezelf erop dat ik elke dag toch eventjes op de website kijk of ik niet toevallig al kan inschrijven.

Ik moet nog steeds wel wat wennen aan de nieuwe manier van trainen, maar het begint er langzaam in te slijten. De strakke tijden en hoge snelheden heb ik grotendeels losgelaten, hoewel ik soms nog steeds een beetje beteuterd kijk naar mijn statistieken op Strava. Een gemiddeld looptempo van 6:50 min/km of een fietssnelheid van gemiddeld 25km/h is toch wel een behoorlijke stap terug als je dat vergelijkt met de 5:00 min/km en 30km/h die ik in wedstrijden of trainingen wel eens haal. Maar ach, dat hoort erbij denk ik dan maar. Ik vermaak me in de tussentijd met wat typische herfstkiekjes zoals een zonsopkomst of de bomen die nu toch echt beginnen te verkleuren. Of wat dacht je van de spinnenwebben die door de ochtenddauw extra goed zichtbaar zijn? Ja, het is herfst!

Gelukkig viel er op sportgebied ook nog iets te vieren afgelopen twee weken. Twee dingen zelfs. Nu ik de tijd en de snelheid achter mij moet laten, haal ik de kleine mijlpalen uit afstand of aantal trainingen. Zo zwom ik precies een week geleden het 100km-mijlpaal voorbij en had ik afgelopen week de grens van 2000 trainingskilometers uitgezwaaid terwijl ik die voorbij liep. En dat alleen in 207! Geweldig toch wat je lichaam wel niet kan?

Over twee weken staat de Kloostervesterun op het programma, een hardloopwedstrijd die ik echt niet wil missen. Vorig jaar ben ik met een beroerde tijd een-na-laatste geworden op de 5km en dat deed behoorlijk zeer. Dat moet dus wel even veranderen natuurlijk! Eens kijken wat deze nieuwe manier van trainen voor vruchten af gaat werpen... Doe eens een gokje: wat voor tijd ga ik halen op de 5km of 10km?

Moeten we wel (SMART) (leer)doelen willen stellen?

Op school leer je het, op carrièrewebsites lees je het. Je ontkomt er niet aan. Als je wat wilt bereiken in je leven moet je doelen stellen. En dan ook graag volgens de SMART formule. Maar waarom? Is het wel zinnig om doelen zo uitgebreid neer te kalken op papier? Of is het dikke bullshit om na uren hard nadenken eindelijk een lijstje te zien van 2 of 3 doelen?

Ik moest hier toch weer over nadenken nadat ik zelf weer in zo'n situatie zat. Ik moest leerdoelen bedenken voor mijn laatste stage. Meteen schakelde ik hulp in van vrienden en familie, want weet ik veel wat ik precies wil? Ik heb gewoon interesse in dingen. Als er een vacature is die interessant klinkt of ik zie dat ik het werk wel kan, dan reageer ik erop en doe ik mijn best om aangenomen te worden. Maar om nu daarna specifieke leerdoelen aan dat werk te gaan koppelen? Waarom kan je niet gewoon plezier hebben in het werk wat je doet? Waarom moet je altijd maar groeien en verbeteren? En waarom moeten we dat opschrijven en er een bepaalde tijd aan koppelen?

Vooral als het gaat over persoonlijke leerdoelen zie ik zelf het nut niet zo in om deze op een papiertje te schrijven. Waarom zou je aan alles een eindtijd moeten koppelen? Waarom moet je het concreet maken? Als je iets echt wilt, dan zorg je er zelf wel voor dat je er komt. Dat heet intrinsieke motivatie, een motor die je sowieso nodig hebt om ergens te kunnen komen met je carrière. Soms kom je daardoor opeens iets veel mooiers tegen. Of beland je opeens op een heel ander pad.

Ik kan mijzelf als voorbeeld geven. Via mijn opleiding en de wil om te gaan sporten, ben ik langzaamaan in triathlon gerold. Die sport beoefen ik nu al een jaar met veel liefde en ik weet dat er nog vele prachtige jaren gaan komen. Nooit wist ik dat vanuit de triathlon een grote passie - misschien nog wel groter dan triathlon zelf - voor het zwemmen zou ontstaan. Die passie is groot genoeg geworden om contact te hebben met een opleidingsinstantie en de opties voor een opleiding binnen de zwembranche te bespreken. Daarbij is het niet gebleven bij een 'oh wat leuk, dat kan dus' verhaal, maar hebben we serieus contact om ook daad bij het woord te voegen. Om dit paadje te bewandelen had ik alleen mijn motivatie nodig, hier is geen SMART doel aan te pas gekomen.

Het loslaten van SMART-doelstellingen geeft een hoop ruimte voor vrijheid en creativiteit. We willen overal controle over hebben tot op de laatste seconde. Laat dat nu eens varen en ga eens voor de verrassing. Neem die stageplek of baan eens aan zonder er meteen een handvol leerdoelen aan te koppelen. Begin er gewoon eens aan en kijk wat je tegenkomt. Vertrouw op je intrinsieke motivatie, die brengt je wel waar je ècht wilt zijn. Als je echt oprecht ergens interesse in hebt, dan vind je via je eigen motivatie wel een manier om op die plek terecht te komen. En die weg is in mijn optiek nog mooier en waardevoller dan een uitgekauwde leerdoel op papier die je móét bereiken.

En dan nu de vraag: hoeveel SMART-leerdoelen stellen we na onze studententijd nog daadwerkelijk op?