Waarom wordt zijn vergunning niet afgepakt?

In de dierenwereld dook eerder deze week schokkend nieuws op; in een Rotterdamse dierenzaak zouden meerdere dode en zieke dieren zijn gevonden. De Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) en de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) hebben verschillende dieren in beslag genomen om ze te verzekeren van de nodige zorg. Tegen de eigenaar van de zaak is een proces-verbaal opgemaakt.

Op dit bericht zijn veel reacties gekomen, voornamelijk het ongeloof dat de zaak nog steeds open blijft en de eigenaar nog steeds mag blijven handelen. Het is een begrijpelijke vraag, zeker als je hoort dat de man een 'notoire overtreder' is volgens de NVWA (iemand die de regels al vaker aan zijn laars heeft gelapt en die daar ook al vaker voor is beboet). Waarom heeft die man zijn vergunning nog? Ik kan niet diep op het verhaal ingaan, ook ik weet niet meer dan wat de media deelt. En vaak is die informatie oppervlakkig en vrij eenzijdig van aard. Om echt een goed beeld te kunnen hebben van wat er aan de hand is, moet ik zelf meer weten.

Op basis van de informatie die ik wèl heb, is het antwoord op de vraag waarom de man zijn vergunning nog heeft eigenlijk vrij simpel. De LID en de NVWA zijn niet bevoegd om vergunningen af te pakken en winkels te sluiten. In de Wet dieren is bepaald dat deze bevoegdheid officieel bij de Minister van Economische Zaken ligt. Nu verwacht ik niet dat hij zelf dit soort besluiten zou nemen, maar deze taak aan iemand anders of een andere instantie zou geven. Wie of welke instantie dat mag zijn... Ik heb een vermoeden, maar helemaal zeker ben ik er niet van.

In theorie is het dus mogelijk om deze zaak te sluiten en die vergunning in te laten trekken. Waarom gebeurt dat dan niet? Laten we beginnen met zeggen 'nog niet'. We weten niet wat er gaat gebeuren de komende tijd. Bovendien weten we ook lang niet alle details die meegenomen moeten worden in de afweging van zulke besluiten. Wat er ook precies aan de hand mag zijn, dit nieuws heeft stof doen opwaaien in de lokale politiek: de gemeentelijke fractie van de Partij voor de Dieren gaat schriftelijke vragen stellen aan de wethouder dierenwelzijn van Rotterdam. Wie weet hoe dit af gaat lopen?

Van je paard gevallen; wie betaalt alle schade?

Het kan elke (beginnende) ruiter overkomen, een val van je paard. Wat dan? Wie betaalt alle geleden schade? Bij dit soort zaken komt art. 6:179 BW, aansprakelijkheid voor dieren om de hoek kijken. Wie is aansprakelijk als je van het paard valt tijdens een paardrijles? En hoeveel schade moet iedereen betalen? Deze twee vragen speelden op in een zaak van juli 2016.

In 2012 was de eiseres in de zaak, het slachtoffer, van het paard Perverance gevallen tijdens een paardrijles. Perverance zou zijn geschrokken van een tractor op het terrein die werd gestart en daardoor een onverwachte hoofdbeweging hebben gemaakt. Daardoor zou de eiseres zijn gevallen en letsel aan de nekwervels hebben opgelopen. Volgens haar is de manege waar ze les heeft aansprakelijk voor alle kosten. De manege is het daar niet mee eens omdat de eiseres door eigen onhandigheid zou zijn gevallen.

Wie is aansprakelijk?
Bij het beoordelen wie aansprakelijk is moet worden bepaald wie de bezitter is van het dier. In deze zaak gaat het om een dier die wordt gebruikt in de uitoefening van een bedrijf, namelijk een paard (Perverance) dat wordt gebruikt voor het geven van paardrijlessen. Volgens art. 6:181 BW is het bedrijf dan aansprakelijk, dat is dus de manege.

Hoeveel moet worden betaald?
De vaststelling hoeveel de manege moet betalen is minder makkelijk te maken. Er kunnen allerlei omstandigheden worden ingebracht om de kosten bij aansprakelijkheid te verhogen of te verlagen. De eiseres stelde dat de vergoeding van de kosten verhoogd moest worden omdat zij die dag les had gekregen van een onbekende instructrice die onervaren zou zijn. Ook zouden de kosten moeten worden verhoogd omdat Perverance schrok van een startende tractor in de buurt. De rechter verwierp beide gronden voor verhoging, net als de grond voor verlaging die de manege aangaf: onhandigheid van de eiseres. Uiteindelijk is de rechtbank tot 50/50 afweging gekomen. De manege moet dus 50% van alle schade betalen aan de eiseres, de andere helft blijft voor eigen rekening van de eiseres.

Mocht je zelf betrokken zijn bij een incident met dieren? Laat je dan adviseren door een juridisch deskundige. Het kan zomaar zijn dat je als slachtoffer meer aan kosten vergoed krijgt dan gedacht, of dat je als bezitter van het dier minder hoeft te betalen dan het slachtoffer eist.

Het Noorderlijk Lijsttrekkersdebat; moddergooien, oud zeer, idealen

Als genodigde had ik vandaag met wat andere studenten de eer om een aantal lijsttrekkers / fractievoorzitters van de landelijke politieke partijen te ontmoeten en het lijsttrekkersdebat live (via een scherm in een zaaltje ernaast) te volgen. Wat vond ik daar als een vaak toch wel wat kritische / sceptische / nuchtere kiezer nou van?

Politici kunnen best gezellig zijn, zeker als je vooraf even wat informeel met ze kan praten. Bijvoorbeeld met Seegers van de ChristenUnie. Dat ik dat ooit (en zo snel ook) in mijn leven zou meemaken had ik zeker niet verwacht. Op zich best wel gaaf om te kunnen zeggen dat je met deze belangrijke mensen een half uur in één zaaltje hebt gespendeerd. Aan de andere kant denk ik niet dat het een wereldramp zou zijn geweest als ik die kans nooit zou hebben gehad (en benut). Laten we het zo stellen dat het een interessante ervaring is en dat je dan toch van dichtbij ziet dat politici ook gewoon mensen zijn.

Gaswinning
Dan het debat zelf; vier thema's stonden centraal waar men in anderhalf uur over los mocht gaan. De aftrap werd gedaan met het thema gaswinning. Dit leeft natuurlijk erg in het noorden, al helemaal in Groningen! Ik was de draad al snel weer kwijt met de argumenten die over en weer vlogen. Als ik van tevoren geen Zondag met Lubach had gekeken over dit onderwerp, had ik überhaupt nooit een rode draad gevonden bij dit thema. Toch kwam er zo nu en dan een rake opmerking voorbij in klare taal. Zo gaf Buma (CDA) aan dat als de bubbel onder Den Haag had gezeten, de gaskraan allang was dichtgedraaid. Op een gegeven moment vertelde Asscher (PvdA) dat er volgend jaar zal worden geëvalueerd. Ja dat gaat zeker ook jaren duren voordat daar een nutteloos rapport uit komt. Ook een leuke suggestie kwam van Krol (50+). Als het aan hem ligt zal er een parlementaire enquête komen over waar het allemaal mis is gegaan. Ik vraag me af in hoeverre de gedupeerden zitten te wachten op dit soort dingen. Die willen gewoon dat de NAM betaalt en dat ze weer veilig kunnen wonen in hun huis.

Vluchtelingenopvang
Het tweede thema is het gevoelige onderwerp vluchtelingenopvang. Met de aftrap van Seegers (CU) dat de politiek de burger heeft overvraagd met de burgerwachten en de grote aantallen vluchtelingen in o.a. Ter Apel, barstte er weer eens een heftige discussie los met veel oud zeer. De opvang in Ter Apel moet worden opgedeeld als het aan Roemer (SP) ligt. Klaver (GroenLinks) wist de hele discussie die al jaren speelt mooi samen te vatten met de opmerking dat 'we er een soepzooitje van hebben gemaakt'. Hoewel ik het me niet meer kan herinneren, schijnt 2015 een beetje het dieptepunt te zijn geweest van de afgelopen jaren als het gaat om vluchtelingenopvang. Tenminste als ik Buma mag geloven op zijn woord dat 2015 zich niet mag herhalen.

Werkgelegenheid
Bij het derde thema, werkgelegenheid, leek Roemer sterk op te komen voor de noorderlingen door aan te geven dat ze al op veel gebieden hebben moeten knokken, ook als het gaat om werkgelegenheid. Nogmaals werden veel gebeurtenissen van de afgelopen jaren weer opgerakeld door verschillende politici. Een discussie tussen Asscher en Roemer was niet onmogelijk. Een discussie waarbij Asscher Roemer de mond snoerde door hem te zeggen dat hij stil moest zijn, maar Roemer bijval kreeg van Pechtold (D66) die een nieuwe aanval opende op Asscher. Doet me weer erg denken aan zo'n typische klas op de middelbare school, maar dan op een hoger niveau. Uiteindelijk wist Klaver het onderwerp af te ronden met de uitspraak dat er een helder economisch beleid moet komen. Als het aan mij ligt moet er gewoon meer werkzekerheid komen.

De ontevreden kiezer
Het laatste thema deed ook veel stof opwaaien; de ontevreden kiezer, is die terecht ontevreden? Asscher vindt van niet in ieder geval, wat Seegers nogal een vreemde reactie vond. Buma merkt mooi op dat het land na vier jaar Rutte-Asscher in een morele crisis is beland. Nu zo 5 weken voor de verkiezingen wist Rutte met zijn 'flip-flop' opeens twee miljard vandaan te toveren om te investeren in de arbeidsmarkt/zorg. Klaver ziet de oorzaak van de grote onzekerheid bij de kiezer in het punt dat de afgelopen jaren verkeerde politieke keuzes zijn gemaakt. En als het aan Klaver ligt hoeft de pensioen-leeftijd van hem en Krol in ieder geval niet verlaagd te worden naar 65 jaar. Roemer deed in deze discussie nog een duit in het zakje door aan te geven dat er tegenwoordig meer 'flut- en flexbanen zijn dan vaste banen'. Zijlstra (VVD) erkent dat veel mensen hebben gevoeld dat het kabinet de afgelopen jaren flink heeft ingegrepen in de economie. Zijn ze eindelijk wakker geworden bij de VVD of is dit weer zo'n poging om zieltjes te winnen met een (loos) goedmakertje?

De favoriete coalitie?
Tot slot werden de politici stuk voor stuk gevraagd met wie zij het liefst een coalitie zouden willen vormen. Zijlstra gaf aan blij te zijn als er al een coalitie komt (een teken van zwakte bij de VVD?), Buma nuanceert de vraag wat door aan te geven dat er geen favoriete coalities zijn. Pechtold was duidelijker: 'Niet met Wilders, die photoshoppen we eruit.'. Ook Klaver sluit een coalitie met de PVV uit, maar hij beloofde ook er alles aan te doen om de VVD buiten de deur te houden. Volgens Klaver is het tijd voor een progressief kabinet. Ook Roemer wil graag een zo links mogelijk kabinet. Tot slot ziet Asscher het wel zitten om met GroenLinks en SP een coalitie te vormen.

Al met al was het toch wel weer moddergooien en oud zeer oprakelen. Vooral weer herhalen wat er de afgelopen jaren is gebeurd en dat het anders moet. Gelukkig kwamen er ook wel wat ideeën en vooral idealen voorbij; punten waar de partijen zich hard voor (willen) maken. Als kiezer geloof ik niet zo erg in die verkiezingspraat. Ik heb al aardig wat loze beloftes voorbij zien komen en het vertrouwen in de politiek is ook bij mij gedaald. Maar we gaan het zien, wat ik in ieder geval wèl kan doen is dusdanig stemmen dat de partijen waar ik echt helemaal niks mee heb een kleinere kans hebben om een regering te vormen. De verschillende partijen hebben mij vandaag in ieder geval nog niet overtuigd om voor hen te stemmen omdat ze zulke geweldige ideeën hebben en deze ook daadwerkelijk zullen en kunnen realiseren. De zaal heb ik dan ook verlaten met precies dezelfde twijfel als waar ik vanmiddag mee binnenkwam.

Januari 2017; een wisselende sportmaand

De eerste maand van het nieuwe jaar zit er al weer op! Hoe is die op sportief gebied voor mij verlopen? Feitjes, cijfers, meningen, gevoelens. Ups en downs, ze komen allemaal terug.

Hardlopen
Het nieuwe jaar had een slechte start voor mij; rond de Kerstdagen liep ik een kuitblessure op, letterlijk. Mijn kuit verplichtte mij om aan een nieuwe fase in mijn 'sportcarrière' te beginnen; geregelde bezoeken aan de fysiotherapeut om naalden in m'n spieren te laten zetten. Dry needling heet dat, een behandeling die voor mij niet pijnlijk is, maar wel pijnlijke en vrij onbruikbare spieren achterlaat. Hardlopen heb ik dus nauwelijks kunnen doen, wat ik meteen weer begon te merken aan mijn humeur en mijn verslechterende slaapritme. Rond het einde van de maand kreeg ik een huiswerkopdracht hardlopen mee van de fysio, wat voor het hardlopen ook meteen weer de afsluiter van januari was. Met de kuitblessure is mijn doel om de marathon van Rotterdam te lopen ook helaas in duigen gevallen... dat wordt dus focussen op op tijd herstellen en weer 100% trainen voor de triathlon.

Fietsen
Dankzij mijn kuitblessure moest ik het fietsen ook aardig laten zitten. Als ik ging fietsen moest het op een lichter verzet dan waarop ik normaal train. Dan maar wat vaker met de auto naar zwembad, station en afspraken... Lichtpuntje is dat er een mooie fiets aan zit te komen, eindelijk mijn eerste echte racer!

Zwemmen
Gelukkig hoefde ik niet stil te zitten deze maand; in water is de belasting op je spieren minder groot en m'n armen werken nog prima. Dus op naar het zwembad en 2-3x per week m'n frustraties van mij af laten spoelen. Wel werd ik gedwongen om mijn zwemtechniek wat te herzien om de benen zo veel mogelijk te ontlasten en mijn armen meer te trainen. TI Swimming kwam rond deze tijd om de hoek kijken en bood mij elementen aan om te integreren in mijn huidige techniek. Het resultaat was meer rust in het zwemmen (vooral in de benen) en daarmee ook een langere afstand. De snelheid moest wel meer inleveren nu mijn benen een stuk sterker zijn dan mijn armen. Verder met zwemmen ook blijven werken aan duiken. Dat ging helaas nog steeds niet goed gaat vanaf het startblok, met paniekaanvallen en flauwvallen als reactie op de confrontatie tegen mijn angst. Stappen terug doen dus en vanaf daar weer opnieuw opbouwen. Tot slot ook gewerkt aan keerpunten en natuurlijk borstcrawltechniek. Met de afsluitende training van gisteren ben ik nu zo ver dat ik beide keerpunten redelijk beheers en betreft borstcrawl klaar ben voor een nieuwe uitdagingen in afstand, snelheid en efficiëntie.

Februari
Naast de reguliere triathlon-trainingen heb ik afgelopen maand redelijk wat gewandeld als alternatief voor het hardlopen. Het kersje op de taart van deze wisselende maand is toch wel de gezellige en geslaagde aquasport try-out! Deze maand hoop ik dat mijn kuit volledig herstelt en dat ik het hardlopen en fietsen weer op kan pakken!

Hardlopen: 8,1km (2 sessies)
Fietsen: 31km (1 sessie)
Zwemmen: 10450m (9 sessies)
Wandelen: 25km (5 sessies)
Bonus: aquasport try-out!!!
-------------------------------------
Totaal: 74km 550m, 17 sessies

Aquasport try-out!!!

Jaaa! Eindelijk was het dan zo ver, de allereerste aquasport try-out bij Molenduinbad Norg! Sinds ik hiervan gehoord had, heb ik er enorm naar uitgekeken! Deze dinsdagavond gaf ik mezelf dan ook zonder moeite vrij van de vaste trainingsprik om eens lekker te proeven en te spelen. Voordat ik in ga op hoe ík elke sport heb ervaren:

!!! wil ik het personeel van Molenduinbad en gast-instructeur Katrien Lemahieu heel erg bedanken voor deze zeer geslaagde avond!

Dit is zeker voor herhaling vatbaar !!!

 

Zie de Facebook pagina van Molenduinbad voor meer foto's en video's!

 

Aquaspinning

Mijn kick-off van deze avond en zo hé, dat is even heel anders dan met je bakkes in de buitenlucht asfalt eten! Aquaspinning valt echt niet te vergelijken met buiten fietsen op een MTB of racefiets. Daar moest ik wel even aan wennen, maar ik kon redelijk snel een aardig ritme vinden. Ik ben eigenlijk wel verknocht aan dit soort workouts; verstand op nul en lekker knallen op de beat! Hoewel de focus bij (aqua)spinning op de benen ligt, worden de armen ook zeker niet vergeten. Daar waren leuke oefeningen voor bedacht met verschillende tempo's en dus ook verschillend in intensiteit. Lekker! Zowel voor de handen en armen, maar ook voor de rug! Voor mij is aquaspinning - zeker in de wintermaanden - een leuk alternatief voor een afwisselende (interval)training op de fiets!

 

Door de weerstand van het water is het extra uitdagend

om in een lekker ritme te blijven trappen

Aquapowerrr
Ik geef toe, ik heb niet de volle workout mee kunnen draaien door mijn blessure. Maar ik kende het concept al wel. Deze bootcamp-achtige workout laat je hele lichaam flink werken! Zeker in dieper water is aquapowerrr extra uitdagend doordat je naast alle oefeningen ook je hoofd boven water moet zien te houden. Het doet mij veel denken aan combat fitness, iets wat ik thuis wel eens doe als ik weer eens te veel stil zit en ik echt m'n energie ergens in kwijt moet. Met aquapowerrr sta je namelijk ook regelmatig te stoten, te kicken en op te drukken. Deze aquasport is (voor mij in ieder geval) een perfecte spierpijnkweker en ik vind het ook erg leuk om te doen als afwisseling op mijn standaard trainingen!

Floatfit is en blijft een leuke,

moeilijke en zware workout om te doen

Floatfit
Hét hoogtepunt en oogappeltje van de avond! Dikke humor, maar wat is het moeilijk zeg om op die mat te blijven! Zoals ik van mezelf verwachtte bakte ik er dan ook natuurlijk helemaal niks van! Niet dat dat wat uitmaakt.. Naast dat floatfit gewoon ongelooflijk grappig en leuk is om te doen, train je (onbewust) de spieren die verantwoordelijk zijn voor je evenwicht. Floatfit is dus één en al core stability training. Zelf ken ik wel wat oefeningetjes om diezelfde spieren te trainen. Ik vind ze saai en eentonig, maar iets vergelijkbaars op een mat op het water uitvoeren maakt het toch wel een stuk interessanter en moeilijker! Floatfit maakt core stability training wat mij betreft daardoor toch wel een van de allerleukste trainingen om te doen! Lekker een half uur lachend afgaan!

Met de HIIT (high intensity interval training) oefeningen 

wordt naast core stability ook gewerkt aan kracht en flexibiliteit

Aquajogging
Hardlooptherapie! Dat is echt geen geintje, aquajogging zou daar naar mijn mening best voor kunnen worden ingezet. De belasting op de spieren is veel minder dan bij het gewone hardlopen omdat ze in water worden uitgevoerd. Tegelijkertijd train je de spiergroepen die bij hardlopen worden gebruikt doordat het water de weerstand verhoogt en je bewegingen vertraagt. Als stiekeme hardloopjunkie voelde ik me dan ook behoorlijk in m'n element en wist snel m'n draai te vinden! De buik- en armspieren zijn ook weer aangepakt in deze workout, voornamelijk met alle oefeningen die als afwisseling op de reguliere hardloopbeweging werden ingezet. Tja, met een gegroeide liefde voor hardlopen kan ik natuurlijk niet anders dan enthousiast zijn over deze sport!

Bij aquajogging wordt naast een floatbelt ook regelmatig gebruik

gemaakt van andere hulpmiddelen om de spieren te trainen

Aquarobics
Voor mij was deze sport de afsluiter van de avond. Ik houd wel van lekker bewegen op een bepaald ritme. Ik gebruik bij mijn trainingen vaak opzwepende muziek met een redelijk hoog tempo om heerlijk op te lopen of te rijden op de fiets. Voor dat stukje zat ik bij aquarobics, waarbij wordt bewogen op muziek, dan ook helemaal goed! Het was erg leuk en verrassend om weer een beetje combat fitness terug te vinden in de oefeningen, dat had ik niet zo snel verwacht! Met al deze elementen bij elkaar opgeteld is deze sport daarmee minstens zo leuk als de workouts die ik thuis doe. Maar dan wel in water natuurlijk en dus ook wat intensiever! Met de extra weerstand kan vasthouden aan het ritme bij sommige oefeningen dan ook best uitdagend zijn! Heel leuk!

Aquarobics kent een grote diversiteit aan oefeningen die allemaal

op het ritme van muziek in heupdiep water worden uitgevoerd

Aquasport en triathlon
Als aspirant-triatleet kan ik het niet laten om met een schuin oog te kijken naar wat voor toegevoegde waarde andere sporten kunnen hebben voor mijn triathlon trainingen. Zwemmen, fietsen, hardlopen, het wisselen tussen deze disciplines en core stability training vormen het grootste deel van mijn trainingspakket. Veel elementen hiervan komen terug in de verschillende aquasporten die bij de try-out geproefd konden worden. Achteraf gezien heb ik dus toch weer met een vette knipoog 'getraind' voor mijn eerste wedstrijden. Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk dat deze sporten van zichzelf al veel te leuk zijn om zo maar te laten liggen!!

!!! NOGMAALS ONTZETTEND BEDANKT ALLEMAAL

VOOR DEZE ONWIJS GAVE AVOND !!!

Ik ben aseksueel en ik ben er trots op!

Vooral voor degenen die mij langer en meer persoonlijk kennen zal dit stukje als bekend in de oren klinken, voor anderen zal het waarschijnlijk nieuw zijn. Iedereen die hier meer over wil weten wil ik op deze manier bereiken. Ik ben aseksueel, iemand die geen seksuele aantrekkingskracht naar anderen voelt. Sterker nog, als we de definitie van het AVEN (Aseksueel Voorlichtings- en Educatie Netwerk) erbij pakken, ben ik een aseksueel type D: ik heb geen libido en ervaar geen romantische aantrekkingskracht (verliefdheid). Als we met termen gaan smijten ben ik dus een a-romantische non-libidoïstische aseksueel.

Met dit stukje wil ik aan iedereen een paar dingen duidelijk maken over mezelf. Ik wil misvattingen over mij en mijn kijk op mijn geaardheid voorkomen en hopelijk een beetje helderheid scheppen over wie ik ben en wat ik vooral niet ben.

IK BEN NIET ZIEK.

Net zoals dat iemand hetero, homo/lesbisch, bi of transgender (let op: transgender is geen geaardheid!) kan zijn, kan iemand ook aseksueel zijn. Aseksualiteit is een geaardheid en vanaf de geboorte dus al aanwezig. Je moet dus niet denken dat er een periode in mijn leven zal komen waarin ik wel opeens behoefte aan seks heb of de vlinders hevig in de buik heb fladderen. Je moet dus ook niet denken dat ik 'genezen' kan worden, dat ik denk dat ik aseksueel ben omdat ik gewoon nog nooit seks heb gehad en dat het na mijn eerste keer wel anders zou worden.

IK HEB GEEN DISFUNCTIES.

Dat ik aseksueel ben betekent niet ik een lichamelijke afwijking heb. Mijn lichaam werkt helemaal prima, alles doet wat het hoort te doen. Dat ik tenger ben en (voor mij) gezegend ben met dat ik slechts enkele keren in het jaar het 'maandelijkse vrouwendingetje' meemaak, staat los van mijn geaardheid. Hoogstens versterkt mijn te gebalanceerde hormoonhuishouding het gevoel om geen seks te willen, maar ook als dit wel 'normaal' verliep zou de behoefte aan seks uitblijven.

IK BEN NIET ZIELIG.

Beschouw me niet als zielig omdat ik een voor veel mensen (zeer) belangrijk onderdeel in het leven 'mis'. Ik ken het niet, ik voel geen behoefte toe en ik mis het dus ook niet. Mijn leven is net zo perfect als mensen die wel deze behoeftes hebben en ik voel me gelukkig.

IK BEN NIET GEVOELLOOS.

Ik kan net zo veel voelen als alle anderen. Ik kan boos, verdrietig, teleurgesteld, opgelucht, blij en wat dan ook zijn wat je als gevoel kan bestempelen. Oh en ik kan ook prima 'houden van', alleen dan wel op mijn eigen manier. Mijn 'houden van' is zoals je van vrienden en familie kan 'houden'. Niets meer, niets minder. Ja ik heb wel eens behoefte aan een knuffel of kusje. En ik schroom niet om ze zelf ook te geven!

IK BEN NIET ALLEEN.

Mijn geaardheid staat me niet in de weg om een vriendenkring te hebben, om plezier met andere mensen te kunnen hebben, om sociaal te kunnen zijn. Dat ik ook graag op mezelf gesteld ben en vooral in het begin wat verlegen kan zijn, staat helemaal los van mijn geaardheid. En mijn geaardheid staat ook niet in de weg om vriendschappelijke relaties te hebben en te ervaren. Het zal bij mij alleen niet veel verder gaan dan dat.

MIJN BOODSCHAP AAN JOU.

Zie mij niet als iemand die afwijkt, behandel mij niet op een andere manier vanwege mijn geaardheid. Ik ben nog steeds dezelfde persoon. Ik ben nog steeds degene die wilt dat je gelukkig bent, voor je klaar zal staan en je wilt begrijpen. Ik ben nog steeds degene met wie je hele serieuze gesprekken kunt hebben, maar ook met wie je leuke dingen kan doen. Ik kan nog steeds met je meevoelen, meelachen, meehuilen. Mijn knuffels, woorden en emoties zijn nog steeds net zo gemeend.

~~ Ik ben nog steeds je vriend/zus(je)/(klein)dochter/nicht ~~

~~ Ik houd nog steeds van jou ~~

Dus schroom niet om naar me toe te gaan als je dat wilt, schroom niet om me een knuffel of kusje te geven als je dat wilt. Ik ben nog steeds ik en dat zal ik altijd blijven.



Als je meer wilt weten over aseksualiteit, bekijk dan de website van AVEN (Engelstalig) eens.

Op het startblok

Met tegenzin haalde ik mezelf uit het water. Ik zat in mijn laatste zwemsessie van 2016, op weg naar het grootste gevecht die ik tot nu toe tegen mezelf heb moeten leveren. Een week lang speelde stiekem het plan in mijn hoofd om deze avond de strijd aan te gaan. Een week lang leverde dat ook onrustige nachten op, waarin allerlei mogelijke scenario’s mij achtervolgden in dromen. Ik stond vaak op het punt om dit plan stilletjes af te blazen, het toch maar niet te doen. Aan de andere kant wist ik dat het er toch ooit een keer van moest komen als ik ook echt van deze angst af wilde. En van die angst af zijn wilde ik zeker, het liefst zo snel mogelijk.

Het bevrijdende gevoel dat ik mocht ervaren bij het overwinnen van mijn angst om onder water te zwemmen was overweldigend mooi. Het is een gevoel wat mij nog steeds ontzettend blij, dankbaar en trots maakt, een gevoel waardoor ik zwemmen veel leuker ben gaan vinden en open ben gaan staan voor allerlei andere vormen van sporten in het water. Ik wilde dat gevoel ook bij deze angst ervaren, die omzetting van eng naar leuk. Maar om daar te komen moest ik wel die ene stap zetten waar ik al een week lang enorm tegenop zag.

Ik zetelde mezelf op het eerste startblok, de warme hand van m’n begeleider op m’n schouder. Wat voelde dat fijn, dat ze naast me stond en me in de gaten hield! Redelijk zelfverzekerd strekte ik mezelf en keek naar m’n doel. Voor m’n gevoel keerde m’n maag zich om bij het zien van de afstand tussen mij, het water en de bodem van het bad. Het leek alsof er niets anders meer bestond dan ik en het water waar ik in zou gaan. M’n hoofd schreeuwde dat ik van het startblok af moest, dat ik het niet moest doen. M’n benen voelden loodzwaar, m’n hart leek zich een weg uit m’n lichaam te beuken en ik had nauwelijks controle over m’n ademhaling.

Ik twijfelde. Waarom? Waarom deed ik mezelf zo’n pijn? Het was helemaal niet nodig om dit te doen, ook niet voor die ene paar triathlons. Er waren genoeg alternatieven om dit stukje van de wedstrijd over te slaan. En toch… Toch wilde ik het gevoel van bevrijding weer proeven. Ik wilde niet bang zijn, ik wilde voor de volle 100% kunnen ontspannen en genieten. Gewoon voor mezelf, daar stond die triathlon helemaal los van.

Eventjes keek ik naar de andere kant van het bad en dacht terug aan mijn eerste les. Toen stond ik samen met m’n begeleider aan de kant van het bad bubbeltjes te blazen. Dat was onze kennismaking, de allereerste stap die ik samen met haar zette. Ik was toen onzeker, vond het spannend en eng en ik vertrouwde haar meer dan mezelf. Het gevoel van veiligheid en vertrouwen wat zich in die eerste les had gevormd nam mijn twijfel op het startblok weer weg. Het was al die tijd al enorm goed gegaan, waarom zou het nu dan niet goed gaan?

Vanuit die herinnering wist ik me te herpakken. Spanning op de benen, armen gestrekt. Als ik van deze angst af wilde was nú het moment om ervoor te gaan. Terugkrabbelen was geen optie meer. Ik keek naar voren en zag alleen nog dat plekje op de bodem om naar toe te gaan. Nog één keer controleren en dan… GAAN! Met moeite scheurde ik mezelf van het startblok. De luttele seconde in de lucht vulde me met doodsangst. M’n hoofd schreeuwde alsof m’n leven er van af hing. Maar in diezelfde seconde vond ik ook een ijzige kalmte. Wat hierna ook zou gebeuren, ik had het moeilijkste gehad. Ik kon nu niets anders meer doen dan me overgeven aan de situatie en de ervaring over me heen laten spoelen.

Het volgende moment voelde ik hoe het water mij omarmde, hoe het de kleine geluiden uit het zwembad opslokte en verving met het razen van bubbels langs m’n lichaam. Ik hoefde niets te doen, m’n lichaam stuurde me op automatische piloot naar het oppervlak. Eenmaal boven water drukte ik mezelf tegen de kant, m’n hoofd in m’n armen. De wereld leek nog steeds stil te staan. Ver weg hoorde ik hoe m’n begeleider vroeg of het ging. Ik kon niet antwoorden, ik was compleet overweldigd door het moment en kon geen woorden vinden.

Uiteindelijk wist ik mezelf op de kant te hijsen. Het was nog steeds storm in mezelf, orkaankracht. Hoe lang ik daar als een zielig hoopje heb gezeten weet ik niet. Maar ik weet wel dat m’n begeleider naast me zat en dat ik haar een knuffel heb gegeven. Het was een aangenaam warm gevoel, iets wat ik hard nodig had. Ik was zo blij dat ze er weer was! Nee dat ze er nog steeds was. Dat ze me elke seconde heeft gevolgd, m’n veiligheid en vertrouwen heeft geborgd en me zo kracht heeft gegeven om door die angst heen te prikken.

Het einde van de storm kwam toch echt in zicht, ik voelde me wat tot rust komen en merkte toen pas de daadwerkelijke klap. Ik kon nog steeds erg weinig zeggen, ik voelde me zwak en m’n hele lichaam trilde. Ik had wat nodig; eten, drinken, het maakte me niet uit. Vanaf dit moment zijn m’n herinneringen flarden. Ik weet nog dat ik stond en me niet goed voelde, dat ik met hulp een stoel had bereikt en dat ik daar opeens zat met een beker water. Wat tussen die stoel en dat bekertje water is gebeurd weet ik niet. Ik was daar ergens even van de kaart geweest. Dat zei m’n begeleider tenminste en ik geloof haar.

Gelukkig ging het langzaamaan steeds beter. De reset die ik mezelf had gegeven in die stoel had geholpen. Ik kwam weer terug bij volle verstand en wist een degelijk gesprek te voeren voordat ik het - met enige tegenzin - een avond noemde, m'n begeleider bedankte met een knuffel en ging douchen. Ik keek daarna weer naar het startblok. Voor het eerst die avond gromde het leeuwtje in mij de overwinning. De moeilijkste stap had ik gezet, het kan vanaf hier alleen maar makkelijker en leuker worden. Op een wolkje van ongeloof en vastberadenheid dreef ik langzaam weg om naar huis te gaan. Ik had het gedaan, ik kon nu eindelijk beginnen met loslaten. En dat gevoel... dat valt niet te omschrijven, zo heerlijk!