Paarden met gecoupeerde staarten niet (langer) toegestaan op keuring/tentoonstelling

Bron foto: De Hoefslag

Gisteren heeft het College van Beroep voor het Bedrijfsleven, het CBB, uitspraak gedaan in een zaak over gecoupeerde (trek)paardenstaarten. In deze zaak ging het om een vereniging die onder andere keuringen en tentoonstellingen van trekpaarden organiseert. De NVWA had dit jaar tijdens enkele van deze keuringen / tentoonstellingen de toegelaten paarden gecontroleerd. Een deel van deze paarden bleek een gecoupeerde staart te hebben. Dit was reden om handhavend op te treden; de vereniging kreeg een dwangsom opgelegd die betaald moest worden als ze nog een keer paarden met gecoupeerde staarten zou toelaten tijdens een keuring / tentoonstelling. Het zou gaan om een bedrag van €15.000 per keuring, oplopend tot maximaal €75.000. Hier ging de vereniging niet mee akkoord en het geval werd uitgevochten voor het CBB.

De vereniging stelde het niet duidelijk is dat het welzijn en de integriteit van een paard wordt geschaad als de staart wordt gecoupeerd. Het couperen gebeurt onder verdoving en zou de kwaliteit van leven van het paard niet aantasten. Daarnaast staat het keuren van paarden los van het feit of ze wel of niet gecoupeerd zijn en zou het toestaan van paarden met gecoupeerde staarten niet bijdragen aan het in stand houden van het couperen zelf.

Dieren met lichamelijke ingreep niet toegestaan
Het oordeel van het CBB is verhelderend: het is verboden om paarden met gecoupeerde staarten toe te laten op een keuring / tentoonstelling als voor het couperen geen medische noodzaak is geweest. Dit staat ook met zo veel woorden in de Wet dieren (voor de juristen onder ons: art. 2.16, lid 4 jis. artt. 1, 2.8 lid 1 sub a en lid 2 sub a Wet dieren). Uit het rapport van de NVWA bleek dat de vereniging paarden met gecoupeerde staarten had toegelaten, waarbij het couperen geen medische noodzaak was, maar (onder meer) vanwege het uiterlijk van het paard. Het couperen zou zijn verricht in (onder meer) Frankrijk, omdat het daar wel legaal is om zonder medische noodzaak te couperen.

Het CBB overwoog in deze zaak dat de Wet dieren alleen toeziet op lichamelijke ingrepen verricht binnen de grenzen van de Nederlandse rechtsmacht (dus alleen daar waar het recht van Nederland geldt en niet van een ander land). Dat zou maken dat paarden die in het buitenland zijn gecoupeerd, wel toegelaten mogen worden op een keuring of tentoonstelling in Nederland. Het CBB stelt wel grenzen hieraan. Het verbod in de Wet dieren op het toelaten van gecoupeerde paarden op een keuring / tentoonstelling, kan niet worden ontlopen als het couperen van de paarden in een ander EU-land puur wordt verricht om onder dit verbod uit te komen.

Onduidelijkheid
Omdat in deze zaak onduidelijkheid was ontstaan over dit onderwerp, geeft het CBB de vereniging gelijk. Maar het CBB geeft aan dat alleen paarden die vóór 1 december 2016 in een ander land (zonder medische noodzaak) zijn gecoupeerd mogen worden toegelaten. Het toelatingsverbod is met het oog op de gezondheid of het welzijn van de gecoupeerde paarden namelijk niet noodzakelijk, aangezien de dieren al zijn gecoupeerd. Alle paarden die vanaf 1 december 2016 (in een ander land) zonder medische noodzaak zijn gecoupeerd mogen niet meer worden toegelaten op een keuring / tentoonstelling. Gebeurt dit wel, dan is de organisatie van de keuring / tentoonstelling in overtreding en mag er handhavend worden opgetreden.

Wet verbod pelsdierhouderij niet in strijd met Europese mensenrechtenverdrag

Vandaag heeft de Hoge Raad een finale oordeel gegeven in een zaak die de gemoederen al sinds 2013 bezighouden: het verbod op het fokken van pelsdieren in Nederland. Het verbod werd ingesteld op 15 januari 2013, wat leidde tot een rechtszaak en hoger beroep. Met het oordeel van de Hoge Raad is de discussie nu definitief afgesloten.

Waar ging het ook alweer om?
De Nederlandse Federatie van Edelpelsdierenhouders, ook wel bekend als de NFE, had de Nederlandse staat voor de rechter gedaagd nadat het verbod was ingevoerd. De nertsenhouders zouden in hun eigendomsrecht zijn getroffen, iets wat door de Europese Unie is verboden. Het verbod was verder voorzien van een uitfaseringstraject: de nertsenhouders hebben tot 1 januari 2024 om hun bedrijf te sluiten. Tot slot was er een compensatieregeling opgesteld, een regeling waarin staat aangegeven dat de staat de nertsenhouders financieel tegemoet zou komen omdat zij hun bedrijven moeten sluiten. Naast dat de nertsenhouders in hun eigendomsrecht zouden zijn getroffen, zou deze compensatieregeling niet afdoende zijn voor de financiële schade die ze zouden lijden als gevolg van het verbod.

Aanvankelijk gaf de rechter de NFE gelijk en verklaarde het verbod ongeldig. De staat ging echter met succes in hoger beroep: het gerechtshof vond dat de compensatieregeling afdoende was en dat de nertsenhouders niet in hun eigendomsrecht waren getroffen. Het gevolg: de wet werd weer geldig verklaard.

Het oordeel van de Hoge Raad
De NFE diende cassatie in bij de Hoge Raad als gevolg van de uitspraak van het gerechtshof. Ze klaagde over de interpretatie die het hof gaf en stelde dat er wel degelijk strijd was met het eigendomsrecht. Verder zou het gerechtshof niet voldoende hebben uitgelegd waarom de compensatieregeling afdoende zou zijn. De Hoge Raad heeft zich over beide kwesties gebogen om te oordelen over de zienswijze van het gerechtshof. Hierbij kwam ze tot de conclusie dat het gerechtshof juist heeft gehandeld. Dit betekent dus dat de uitspraak van het hof blijft staan. En daarmee blijft de wet die het fokken van pelsdieren verbiedt dus geldig.

Mijn dankbare sportjaar 2016

We zijn halverwege de maand en dat betekent dat we nog een kleine twee weken hebben voordat er weer een nieuwe poging wordt gedaan om de goede voornemens vol te houden. Als ik 2016 met 1 woord moet omschrijven, zal het woord 'sport' het grootste deel wel dekken. Laat ik eerst beginnen te zeggen dat ik tot dit jaar niet echt actief was op gebied van sport. Zonde, want ik zit wel bomvol energie wat ik elke dag kwijt moet zien te raken. Doe ik dat niet, dan kan ik rekenen op korte / slechte nachten en daar heb ik de afgelopen jaren veel van gehad. Ik wilde in 2016 dan ook meer gaan sporten, dat zou niet alleen goed zijn voor mijn conditie maar ik zou dan ook eindelijk lekkerder kunnen slapen. Het is daarom dat ik aan het einde van dit jaar specifiek op sport wil terugblikken, nu hier ontzettend veel in is gebeurd.

Hardlopen
Als er een sport is wat je makkelijk kan doen, dan is het hardlopen. Hier ben ik bij wijze van goede voornemens trouw mee begonnen op 1 januari, toen ik krap aan 300 meter kon lopen zonder te moeten pauzeren. Nu heb ik een tiental wedstrijden achter de rug en loop ik momenteel rond 20km op de zondagochtend als voorbereiding op de marathon in Rotterdam volgend jaar. De eerste helft van het jaar liep ik alleen, met de focus op de betere nachtrust. Na vier maanden begon ik nogal zenuwachtig aan mijn eerste 5km-wedstrijd, welke ik binnen een half uur wist te volbrengen en ik plekje 40 bemachtigde in mijn categorie. Ik vond het toch wel veel leuker dan ik eerst dacht en daarmee was een ander doel geboren: mezelf verbeteren op deze 5km, opwerken naar langere afstanden en meer wedstrijden lopen. Ik sloot rond de zomer aan bij Loopgroep Kloosterveen en loop sindsdien elke week met veel plezier mee. Bedankt voor de openheid en de gezellige ochtenden en avonden gevuld met endorfine!

Triathlon
Ondanks dat hardlopen mij best gelukkig maakt, was het na een half jaar niet meer voldoende om er die goede nachtrust mee te blijven houden. Ik had een betere conditie gekregen en moest daarom vaker en langer sporten wilde ik nog steeds lekker blijven slapen. Ik schafte vrij impulsief een ATB aan zodat ik ritjes op de fiets kon maken en vrijwel tegelijkertijd begon ik me te interesseren in triathlon. In augustus besloot ik proeftrainingen te volgen bij Tri4You, deze vond ik zo leuk dat ik me wilde laten onderdompelen in de wereld van deze fantastische sport. Daarmee was een nieuw lid dan ook geboren. Hoewel ik nog niet alle disciplines heb geproefd bij de vereniging, geniet ik van de trainingen (en gezelligheid) die ik momenteel wèl bij ze volg. De recreatieve triathlon in Vries was voor mij ook zeker geslaagd en nogmaals een bevestiging dat dit een sport is waar ik veel plezier uit ga halen. Ik kan dan ook niet wachten tot mijn eerste officiële wedstrijd in mei volgend jaar! Bedankt allemaal, jullie hebben mij enthousiast gemaakt voor deze prachtige sport!

Zwemmen
Het beste moet je voor het laatst bewaren, wordt vaak gezegd. Dus bij deze wil ik nog speciaal stilstaan bij het zwemmen; voor mij een fysiek, mentaal én emotioneel zwaar onderdeel van de triathlon. Nadat ik mijn besluit had genomen om triatleet te worden, kwam ook de wil om mij over mijn zwemangst heen te zetten. Ik heb een geweldige leraar/begeleider/coach/trainer mogen ontmoeten bij het Molenduinbad. Dankzij haar heb ik mijn angst om onder water te zwemmen overwonnen, wordt mijn borstcrawl elke week weer een beetje beter en werk ik nu aan het overwinnen van mijn angst om te duiken. Thuis hebben allerlei emoties en de soms onrustige nachten stilletjes de boventoon gevoerd tijdens dit proces, maar het ging goed en ik blijf nog steeds vooruit gaan. Het allermooiste vind ik nog wel dat ik nu oprecht kan zeggen dat ik met alle plezier het zwembad opzoek om wat meters te maken! Voor mij is dit hét bewijs dat veel mogelijk is met een sterke wil en goede begeleiding. Het gevoel om bevrijd te zijn van dat beklemmende gevoel wat angst meebrengt is onbeschrijfelijk en vormt voor mij toch zeker hét ultieme hoogtepunt van dit jaar! Dit betekent zo ontzettend veel voor mij dat een 'bedankt' niet eens in de buurt komt van de dankbaarheid die ik daadwerkelijk heb!

Zwemangst; tijdelijke terugval en (nieuwe) herinneringen

Ik ben nu al een maand of 3 onderweg in het ontwikkelen van een goede zwemtechniek, al zeker 8 privé sessies verder in het overwinnen van het zwemonderdeel van de triathlon. Ik sta op het punt om 25+ meter aan borstcrawl achter elkaar te zwemmen, terwijl ik een halve maand terug met moeite de overkant van het bad aantikte. Het gaat goed en ik begin steeds meer plezier te krijgen. Ook voel ik me meer en meer comfortabel in het water.

Afgelopen vrijdag was weer een trainingssessie, een uur lang alleen werken aan conditie en techniek. Het was rustig.. heel rustig en dus perfect om te ploeteren zonder het water in de gaten te moeten houden voor eventuele tegenliggers. Wat is het dan jammer als je je zwembril vergeet! Afijn, de omstandigheden waren te mooi om de borstcrawloefeningen te laten liggen, dan maar zonder zwembril proberen.

Dat heb ik geweten zeg! Het moment dat ik afzet en m'n gezicht contact maakt met het water komt mijn zwemangst in alle hevigheid terug. Maar deze keer had het herinneringen meegenomen. Ik herinnerde me opeens de vage vlekken die ik als kind onder water had gezien in het bad waar ik mijn lessen heb gehad. De grijze vlekken die de rasters aan de zijkanten vormden waar het water langs kan om gefilterd te worden. De rasters waar je dat licht zuigende geluid kon horen van het filtersysteem, ook al was het zo licht dat je er niets van zou voelen. En natuurlijk de lichten van de lampen, eveneens als vage vlekken. Ik kon toen niet herleiden wat het was, alleen dat ik het eng vond. En dat licht zuigende geluid wat ik hoorde als ik dicht langs de kant moest zwemmen hielp ook niet mee. Nee ik zwom het liefst in het midden van het bad en lekker boven water, ver weg van al die enge geluiden en beelden.

Wat ik me ook herinnerde was dat beruchte gat waar je doorheen moest zwemmen voor je diploma's. Omdat ik onder water kijken zonder een zwembril (ik heb geleerd om zonder te zwemmen) zo eng vond en het ook nog eens pijn deed aan mijn ogen, zwom ik altijd met mijn ogen dicht onder water. Ik moest dat gat dus altijd op de tast vinden. Ik herinnerde me dat ik één keer te diep had gedoken en dus onder het gat zat. Maarja, dat wist ik niet omdat ik met mijn ogen dicht zwom. Ik werd paniekerig omdat ik het gat niet kon vinden en ik schrok me een ongeluk toen ik met m'n hand de bodem opeens voelde. Ik heb het gat wel gevonden hoor en het was waarschijnlijk maar luttele seconden dat ik echt op zoek was, maar voor mij voelde het een eeuwigheid. Een hele angstige eeuwigheid.

Nu ik me dit herinner snap ik mijn angst ook veel beter. Ik was simpelweg bang om te verdrinken, om opgezogen te worden door dat filtersysteem, om niet op tijd boven water te kunnen komen als ik onder water zwom. Die angst is er nog steeds, maar met de gewenning van mijn trainingen, een stuk rationeel denken en een zwembril heb ik die angst onder controle en belemmert het me niet om borstcrawl te blijven zwemmen en aan mijn doel te werken. Sterker nog, ik heb me nog nooit zo comfortabel in water gevoeld als dat ik me nu voel. Een keer verslikken in het water en happend naar lucht boven komen is niet meer zo eng (leuk is anders!). Het is geen ramp meer als dat gebeurt.

Heb ik nu nog wel borstcrawl baantjes gezwommen afgelopen vrijdag? Ja hoor, met een zwembril die ik mocht lenen van het zwembad. Het sloot niet zo goed af als mijn eigen zwembril en niks zit ook lekkerder dan je eigen, maar het deed zijn werk voldoende en ik heb toch een baantje of zes in mijn kilometer conditietraining kunnen verwerken. Met het brilletje op was de angst weer zo zoals het eerder was; volledig onder controle en niet meer dan een kleine drempel waar ik altijd weer even overheen moet als ik weer aan een sessie begin. De volgende keer vergeet ik mijn zwembril echt niet meer!

Afgekoeld? Onderkoeling? Op weg daar naartoe?

De winterperiode staat voor de deur dus dat betekent dat het steeds makkelijker wordt om de zweetdruppels in te ruilen voor een comfortabel warm gevoel tijdens de sport. De hoge zomertemperaturen die (soms) voorkomen en mij vaak dwingen om de sportsessies naar de vroege ochtend of de late avond te verplaatsen, maken nu plaats voor sessies zo veel mogelijk in de middag. Tenzij ik ga zwemmen, dan maakt het niet zo veel uit.

Mijn eerste winterseizoen als aankomend triatleet is na vandaag dan toch echt begonnen. Vrolijk stapte ik op deze toch best aardige dag op de ATB voor een fietstraining. Vorige week had ik al overgeslagen zodat ik de focus weer wat meer kon leggen op de studie en familie en ook een schema kon gaan maken voor alle nieuwe avonturen die ik volgend jaar aanga. Het was heerlijk om weer lekker te cruisen op een van de ondertussen standaardrondjes, hoefde ik lekker niet na te denken over welke afslag ik iedere keer moest nemen en of ik nog wel goed fietste en niet 20km afweek van de geplande route.

Het ging lekker... totdat ik de wind in het gezicht kreeg. Het briesje was toen opeens wel stevig, maar daar pas ik m'n tempo wel op aan. Het meest vervelende was dat de rit vanaf hier niet meer comfortabel was maar eerder een aftelrace begon te worden. Nog X kilometer en dan ben ik weer lekker thuis. De kou kroop in de tenen en ik voelde ze steeds minder goed, met als gevolg dat ik moest oppassen dat m'n voeten niet van de pedalen zouden slippen (ik heb nog geen fietsschoenen, ik fiets dus 'los'). Ook de armen werden zwaar en begonnen behoorlijk af te koelen. Tegen de tijd dat ik Smilde bereikte en ik de wind van zij kreeg, voelde ik dat mijn fijne motoriek achteruit was gegaan. Het leek wel alsof ik drie keer zo veel kracht nodig had om de stijve vingers, handen en armen te bewegen.

Het fietstempo ging nog meer naar beneden, naar lage twintigers, zodat ik meer tijd had om te anticiperen en te reageren op andere verkeersdeelnemers. Op dit soort dagen heb ik dan ook een extra hekel aan die jochies die denken grappig te zijn door te gaan spookrijden en op het laatste moment weg te duiken. Ik houd me dan niet in qua snelheid en ik rem ook niet, een botsing interesseert me dan niet meer. Grof gezegd vind ik een ongelukje dan maar net goed voor ze, moeten ze maar niet zo asociaal doen op hun fietsjes.

Eenmaal weer thuis aangekomen voelde de tocht van 45km erg vervelend. Met moeite kreeg ik de deuren van slot (en weer op slot), ik was koud tot op het bot. Het duurde dan ook vrij lang voordat ik het weer warm had, toch wel een dikke 2 uur. Ik voelde me er ook niet helemaal lekker van. Wat afwezig, een vervelende druk in m'n hoofd en bewegen leek wel 2x zo veel moeite te kosten. De kamertemperatuur had ik op laten lopen tot 27 graden voordat ik me echt comfortabel voelde. Na een warme maaltijd en lekker drinken kroop ik met diezelfde temperatuur onder de deken voor een dutje... om daarna als een zoutzak weer wakker te worden.

Het moge duidelijk zijn, ik was niet warm genoeg gekleed voor deze fietstraining. Dat wordt toch wel minstens twee extra lagen. M'n strakke pakkie mag ik inruilen voor thermo ondergoed en een dikke totaal niet aerodynamische (en voor het fietsen oncomfortabele) trainingspak als ik met deze temperaturen nog wil fietsen. Een klein beetje spek is voor dit soort momenten toch wel mooi meegenomen, toch wel jammer dan als je een skelet bent zoals ik.

Overigens werkt de Strava app wel goed die ik vandaag eens testte met dit ritje!

HR: Alle dieren gehouden in de weide zijn vee, ook wallaby's

Op 25 oktober is een kort en krachtig arrest gepubliceerd op de website van Rechtspraak, waarin de Hoge Raad korte metten maakt met de vraag welke dieren eigenlijk zijn op te vatten als 'vee'. De vraag kwam naar voren bij de diefstal van wallaby's uit een weide.

Stelen van 8 wallaby's uit een weide
Wat was er aan de hand? Een eigenaar van 11 wallaby's liet 's avonds zijn hond uit toen hij kloppende geluiden hoorde afkomstig van de achterzijde van zijn weiland. In dat weiland stonden (normaal gesproken) onder meer 11 wallaby's. De man onderzocht waar de kloppende geluiden vandaan kwamen en zag twee mannen een nabijgelegen akkerveld in rennen. De kloppende geluiden kwamen uit drie kisten die bij het weiland stonden op de plek waar ook een groot gat in de omheining was te vinden. In de kisten vond de man 8 van zijn wallaby's terug.

Het gerechtshof oordeelde in hoger beroep dat er sprake was van diefstal van vee uit een weide en legde een gevangenisstraf op van 3 maanden met aftrek van het voorarrest. De verdachte was het hier niet mee eens, helemaal niet omdat het gerechtshof hoogstwaarschijnlijk een lagere straf zou hebben opgelegd als het stelen van wallaby's niet werd gezien als 'diefstal van vee uit de weide'.

Diefstal van vee uit weides kent hogere straf
Wat maakt het nu uit of het om dieren uit de weide ging of om dieren uit bijvoorbeeld een huis? Nou dat kan best wel wat uitmaken eigenlijk. Voor diefstal kan iemand maximaal 4 jaar gevangenisstraf krijgen of een behoorlijke geldboete. Maar voor diefstal van vee uit een weide heeft het Wetboek van Strafrecht bepaald dat de gevangenisstraf kan oplopen tot maximaal 6 jaar. Dit is omdat dieren in de weide kwetsbaar zijn doordat er beperkte toezichtmogelijkheden zijn. Dieren in de weide worden heel fraai gezegd overgelaten aan de 'publieke trouw'. Met andere woorden, er wordt van iedereen verwacht dat hij met z'n handen afblijft van dieren in de weide, ook als niemand zit te kijken.

Dieren bestemd voor in de weide zijn 'vee'
De verdachte voerde als argument aan dat het mogelijk was dat de wallaby's niet voor economische doeleinden werden gehouden en daarom niet als 'vee' kon worden aangemerkt. Er zijn twee soorten wallaby's die als huisdier mogen worden gehouden, namelijk de Parmawallaby en de Bennettwallaby (overigens mag de Zandwallaby ook worden gehouden, zij het alleen onder specifieke houderijvoorschriften). De Hoge Raad vindt echter dat het feit dat wallaby's als huisdier kunnen worden gehouden niet af doet aan het feit dat ze daarom geen 'vee' zouden kunnen zijn. De Hoge Raad vindt dat alle dieren die bestemd zijn voor de weide en gehouden worden in de weide, als 'vee' kan worden aangemerkt. Daarbij maakt de Hoge Raad geen onderscheid tussen de verschillende doeleinden waarvoor de dieren gehouden kunnen worden.

De conclusie van de Hoge Raad is dan ook dat het gerechtshof terecht heeft gesteld dat er sprake is van 'diefstal van vee uit de weide'.

NB: de bij het arrest horende conclusie van de advocaat-generaal is ook gepubliceerd.

Van zwemangst naar zwemoverwinning; m'n eerste baantje borstcrawl

Een maand geleden schreef ik een verhaal waarin ik uitkwam voor mijn onderwaterangst. De stokkende ademhaling, het gevecht om controle over mezelf te houden en de stille hoop om met privé lessen hieraan te kunnen werken. Ik heb het niet gelaten bij hopen, ik ben gaan doen!

Een belangrijke stap voor mij was om iemand te vinden die mij van mijn angst af wilde helpen op mijn tempo, iemand met alle geduld van de wereld en elk ministapje zou vieren alsof ik de Mount Everest had beklommen. En godzijdank zijn er zulke mensen! Bij het zwembad waar ik graag mijn zwemtrainingen spendeer, heb ik een begeleider gevonden. Ik heb ondertussen vier lessen van haar gehad, waarbij ik echt in sprongen vooruit ben gegaan!

Allereerst zijn we rustig gaan werken aan het echte angststukje; met m'n gezicht onder water zijn. De kant vasthouden, voeten op de bodem, m'n trainer naast me om me uit het water te plukken als het nodig is en dan een klein beetje met m'n gezicht onder water gaan en bubbels blazen. Eng, maar ik vertrouwde m'n trainer, misschien wel meer dan dat ik mezelf vertrouwde. Een moment van overgave was er echter nog niet. Het ging niet lekker, nog geen 2 seconden kon ik bubbels blazen of het begon te stokken. Het wilde maar niet, totdat ik vroeg of het misschien beter zou gaan als ik door m'n mond ging uitademen. Dat mocht ik meteen proberen en ja hoor, het ging al een stuk makkelijker. De angst begon een beetje af te nemen naarmate ik het vaker deed. Het voelde wel gek, al die bubbels die langs je wangen omhoog gaan.

Ik wilde niet blijven hangen, de volgende stap moest worden gezet. Afzetten van de kant, gezicht onder water en gewoon maar eens niets doen totdat ik weer lucht nodig had. Eng! Maar ook spannend! De lichte stroming van het water voelde weer anders dan die bubbels. Zou het ooit gaan wennen? Dezelfde spanning zat nog steeds in m'n lichaam toen ik begon met een plankje. Afzetten, gezicht onder water, plankje stevig vasthouden met gestrekte armen en de benen als een motor aan het werk zetten. Dat voelde een beetje fijner, ik had wat anders om aan te denken dan die angst. Eenmaal bezig met het aanleren van de armslag had ik niet de mogelijkheid meer om me bewust te zijn van m'n angst, een goede armslag is lastig zeg! En dat gespannen zwemmen wat ik heb werkte ook niet mee.

Daarna werd het tijd om de boel te combineren. De eerste les was nog niet met de ademhaling erbij, dat was echt nog een stap teveel voor mij. Ik had mentaal al erg hard gewerkt en ik was moegestreden in een half uur. De ademhaling zou ik wel vanaf de volgende les oefenen.
Vanaf dit punt begon dan ook het echte werk. De angst was er nog steeds, maar met deze oefeningen was het makkelijker voor mij om het onder controle te houden. De gedachte dat er op mij werd gelet stelde me wat gerust, mocht het fout gaan dan ben ik binnen no-time op de kant. Misschien dat de angst ooit op een dag zelfs helemaal weg zou gaan. In ieder geval stond er nog veel te doen om ooit die 500m borstcrawl te kunnen in een sprint-triathlon.

Ademhaling is een lastig onderdeel van de borstcrawl, is mijn ervaring na vier lessen. Twee lessen lang heb ik zitten ploeteren op een half baantje. Eén keer ademhalen gelukt, maar dan ben ik weer bij de 4de slag en moet ik weer boven water voor een nieuwe teug lucht. In plaats daarvan kreeg ik een teug water binnen om vervolgens bijna weer het gevecht met mezelf aan te moeten gaan om niet in paniek te raken. De angst was in alle hevigheid weer terug dus toch maar even een stap terug. Even helemaal rustig worden en dan weer proberen. Dit moet te overwinnen zijn! In m'n derde les heb ik dan ook het trotse moment bereikt van twee keer ademhalen voordat de ademhaling weer stokte en ik de crawl moest afbreken. Ik had toen een half baantje echte crawl bereikt, het diepe deel van het wedstrijdbad onder water mogen zien. Ik was zo trots, maar het is natuurlijk nog verre van die 500 meter.

Een hoogtepunt in het gevecht tegen mijn angst en het aanleren van de borstcrawl bereikte ik vandaag met mijn vierde les: in borstcrawl met ademhaling op 1/4 de overkant van het bad halen! Ik kan 25 meter borstcrawlen! Dat ik daarna 5 minuten op adem moet komen maakt mij niet uit. Het is een magisch moment waar ik echt ontzettend trots op ben. Ik vind het nog steeds spannend om onder water te zijn met m'n gezicht. Ik vind het nog steeds niks, maar ik heb steeds meer grip op dat beangstigende gevoel en door dit soort hoogtepunten te bereiken is het ook een stuk minder erg om m'n angst iedere keer weer in de ogen te kijken. Ook al was het ploeteren vanaf 15m om verder te crawlen, die eerste 25m van de 500 heb ik in de pocket! Die kan niemand mij meer afnemen! En de angst? Het is er, maar het wordt steeds minder. Elke les schaaf ik weer een beetje van die berg af. Vanaf vandaag ligt de weg echt open om te trainen naar een 500m crawl. Als ik dat in een zwembad kan bereiken vóór mijn eerste triathlon in 2017... dat zou echt geweldig zijn! Dan kan je mij jankend aan de kant zien, jankend van trots en pure blijdschap.