woensdag 2 november 2016

Afgekoeld? Onderkoeling? Op weg daar naartoe?


De winterperiode staat voor de deur dus dat betekent dat het steeds makkelijker wordt om de zweetdruppels in te ruilen voor een comfortabel warm gevoel tijdens de sport. De hoge zomertemperaturen die (soms) voorkomen en mij vaak dwingen om de sportsessies naar de vroege ochtend of de late avond te verplaatsen, maken nu plaats voor sessies zo veel mogelijk in de middag. Tenzij ik ga zwemmen, dan maakt het niet zo veel uit.

Mijn eerste winterseizoen als aankomend triatleet is na vandaag dan toch echt begonnen. Vrolijk stapte ik op deze toch best aardige dag op de ATB voor een fietstraining. Vorige week had ik al overgeslagen zodat ik de focus weer wat meer kon leggen op de studie en familie en ook een schema kon gaan maken voor alle nieuwe avonturen die ik volgend jaar aanga. Het was heerlijk om weer lekker te cruisen op een van de ondertussen standaardrondjes, hoefde ik lekker niet na te denken over welke afslag ik iedere keer moest nemen en of ik nog wel goed fietste en niet 20km afweek van de geplande route.

Het ging lekker... totdat ik de wind in het gezicht kreeg. Het briesje was toen opeens wel stevig, maar daar pas ik m'n tempo wel op aan. Het meest vervelende was dat de rit vanaf hier niet meer comfortabel was maar eerder een aftelrace begon te worden. Nog X kilometer en dan ben ik weer lekker thuis. De kou kroop in de tenen en ik voelde ze steeds minder goed, met als gevolg dat ik moest oppassen dat m'n voeten niet van de pedalen zouden slippen (ik heb nog geen fietsschoenen, ik fiets dus 'los'). Ook de armen werden zwaar en begonnen behoorlijk af te koelen. Tegen de tijd dat ik Smilde bereikte en ik de wind van zij kreeg, voelde ik dat mijn fijne motoriek achteruit was gegaan. Het leek wel alsof ik drie keer zo veel kracht nodig had om de stijve vingers, handen en armen te bewegen.

Het fietstempo ging nog meer naar beneden, naar lage twintigers, zodat ik meer tijd had om te anticiperen en te reageren op andere verkeersdeelnemers. Op dit soort dagen heb ik dan ook een extra hekel aan die jochies die denken grappig te zijn door te gaan spookrijden en op het laatste moment weg te duiken. Ik houd me dan niet in qua snelheid en ik rem ook niet, een botsing interesseert me dan niet meer. Grof gezegd vind ik een ongelukje dan maar net goed voor ze, moeten ze maar niet zo asociaal doen op hun fietsjes.

Eenmaal weer thuis aangekomen voelde de tocht van 45km erg vervelend. Met moeite kreeg ik de deuren van slot (en weer op slot), ik was koud tot op het bot. Het duurde dan ook vrij lang voordat ik het weer warm had, toch wel een dikke 2 uur. Ik voelde me er ook niet helemaal lekker van. Wat afwezig, een vervelende druk in m'n hoofd en bewegen leek wel 2x zo veel moeite te kosten. De kamertemperatuur had ik op laten lopen tot 27 graden voordat ik me echt comfortabel voelde. Na een warme maaltijd en lekker drinken kroop ik met diezelfde temperatuur onder de deken voor een dutje... om daarna als een zoutzak weer wakker te worden.

Het moge duidelijk zijn, ik was niet warm genoeg gekleed voor deze fietstraining. Dat wordt toch wel minstens twee extra lagen. M'n strakke pakkie mag ik inruilen voor thermo ondergoed en een dikke totaal niet aerodynamische (en voor het fietsen oncomfortabele) trainingspak als ik met deze temperaturen nog wil fietsen. Een klein beetje spek is voor dit soort momenten toch wel mooi meegenomen, toch wel jammer dan als je een skelet bent zoals ik.

Overigens werkt de Strava app wel goed die ik vandaag eens testte met dit ritje!