Hartje winter in Nederland; een nieuwe PR; Rotterdam marathon over 2 maanden!

Na lang wachten was het dan eindelijk zo ver! De afstand waarmee ik mijzelf vorig jaar in de blessure had gelopen, zou ik dan eindelijk verbreken! Die 23km staat mij nog goed bij. Wat een roteind was dat en wat was het afzien die laatste kilometers. Daarna een lange tijd niet meer fatsoenlijk kunnen lopen en noodgedwongen de marathon van Rotterdam moeten afzeggen. Maar dat was een jaar terug en nu is het 2018. Ik heb geleerd en mijzelf veel beter voorbereid dankzij de coaches van Mijn Sport Avontuur!

De omstandigheden waarin ik vorig jaar 23km liep waren toch wel anders dan afgelopen weekend. Er was een zonnetje, een aangename temperatuur, droge wegen en helemaal alleen lopen. En afgelopen weekend... tja waar we al een tijdje in zitten; dat vieze deprimerende winterweer. Deze keer was het smeltend sneeuw met her en der wat gladde stukjes. Maar gelukkig was ik niet de enige gek die besloot om 25km te gaan lopen. Met mij waren zo'n 100 anderen! Dat maakt het veel leuker om een lange afstand zonder muziek te lopen. En dat maakte ook dat ik de afstand mentaal veel beter aankon. Het tempo was prima en het was pas in de laatste paar kilometers dat ik m'n benen begon te voelen. Typische pijntjes voor als je bijna 3 uur aan het lopen bent, dat zal zo blijven, dat hoort erbij.

Ik liep de volle 25km zonder problemen en heb volop genoten onderweg. Ja het voelde wel wat zwaarder dan die 20km drie weken terug. Maar ja, het is dan ook én 5km meer én in andere omstandigheden. Die twee kletspoten die ik in de eerste kilometer al scoorde maakte het er ook niet makkelijker op. Met al dat opspattend sneeuw van medelopers kreeg ik om de haverklap een nieuwe lading sneeuw of koud water over m'n voeten. Opwarmen deden ze dus nauwelijks helaas. Ach ja, tijdens de marathon in april kan ik ook de hele weg doorweekte schoenen hebben. April doet wat 'ie wil.

Gelukkig leverde het weer de laatste weken ook mooie plaatjes op! Het was een stuk droger geworden na die 25km, waardoor ik eindelijk weer wat kiekjes wilde schieten. Bijvoorbeeld tijdens een fietstraining of een korte looptraining aan het einde van de middag / begin avond. Ik heb al een paar mooie zonsondergangen mogen zien tijdens die trainingen, veel mooier dan al die donkere, koude of natte trainingen van de afgelopen tijd. Moge het droog en aangenaam weer zijn tijdens de resterende 2 maanden voor de marathon!

Voorpret

Ja ja, de titel van deze blog klinkt veelbelovend. De start van 2018 was dan ook fantastisch! De eerste ochtend na een - voor nieuwjaar zijnde - rustige nacht, hobbelde ik heerlijk en met een opkomende zon door de stille stad. Een goed en sinds een paar jaar ook traditioneel begin van het nieuwe jaar. Na het loopje werd het toch wel snel serieuzer; er stond nog meer op de planning voor nieuwjaarsdag!

Wat begon als een gek ideetje, werd al snel werkelijkheid. Voordat ik het wist stond ik 1 januari langs de kant van het Kardingeplas. In badpak. In de koude wind. Niet wetend hoe koud het water was. Maar daar kwam ik snel achter. Het was IJSKOUD; 4 graden. Echt, hoe die ijszwemmers dat doen is mij een raadsel. Binnen 10 seconden was het gevoel uit m'n onderbenen weg. Maar ze deden het gelukkig wel, want ik rende succesvol in én uit het water.

En alsof dat nog niet genoeg was. Nee, de nieuwjaarsduik was slechts deel 1 van mijn eerste zwemdag van het jaar. Snel met m'n maatje omkleden in wetsuit. Handschoenen en sokken aan, twee caps op, brilletje op, safeswimmer om en weer opnieuw het koude water trotseren. Tien minuten zwemmen, toen werd het echt te koud om erin te blijven. Maar wat was het vet om op nieuwjaarsdag op je rug in het buitenwater te liggen, starend naar de grijze lucht.

De tweede dag zette het waterpret vrolijk voort, maar deze keer wel in een warm zwembad. Eerst maar een eindje zwemmen en daarna de vaste prik aan aquasporten. En ja, dag drie en vier van het nieuwe jaar was ik wederom in het water te vinden. Ik kan er zo van genieten ondertussen!

Een tweede hoogtepuntje zo in de eerste weken, is toch zeker wel de lange duurloop van afgelopen zaterdag. Dat was mentaal een spannende loop voor mij. De laatste keer dat ik zo'n afstand had gelopen (toen 23km), eindigde ik met twee overbelaste kuiten bij de fysio. Ja dat wilde ik natuurlijk niet wéér meemaken! Maar het ging goed, al die langzame en frustrerende loopjes van de laatste vier maanden hebben hun prachtige vruchten afgeworpen. Ik begon fit én eindigde fit. M'n zelfvertrouwen in de marathon schoot weer een eind omhoog. Dit gaat helemaal goedkomen op 8 april in Rotterdam!

En hé, weet je wat? Ik heb geleerd om te genieten van een sukkeltempo met mijn looptrainingen. Soms hoor ik zo'n liedje onderweg wat mij echt een boost geeft. Dan beeld ik me in hoe het moet zijn om de Coolsingel op te rennen, of de finish te zien na de halve triathlon van Klazienaveen of de Challenge Almere-Amsterdam. Alleen al te bedenken dat ik dat gewoon ga halen (echt wel!) geeft me al kippenvel. Wat een tof gevoel moet het zijn om dat straks ook in het echt mee te maken!

Maar eventjes terug met de voetjes in januari. Er is nog steeds een hoop te doen. De Road is nog lang, maar de voorpret groeit met de dag. Nieuwe pr's gaan gezet worden de komende maanden; dat vooruitzicht maakt het feestje natuurlijk helemaal compleet. Let's rock on!

Eindejaarsterugblik

Knallend het jaar uit, letterlijk dan. Met eerst te laat wakker worden voor een buitentraining, heb ik noodgedwongen mijn rondje maar op de tacx gereden. Met al dat vuurwerk vind ik het iets te risicovol om nu buiten te lopen of te fietsen. Jammer, want daardoor heb ik dit jaar niet mijn 3000km aan sportieve activiteiten kunnen noteren in Strava.

Van blessures naar 8-10 trainingen per week!
Maar laten we eens kijken naar het afgelopen jaar. Mijn eerste volledige trainingsjaar voor triathlon. Verdorie, wat een verschil tussen een jaar terug en vandaag! Ik begon slecht, met een blessure waardoor ik alleen een beetje kon zwemmen en wandelen. Kuiten toch zeker twee-drie maanden standaard bij elke activiteit goed ingetaped en tot juli geen wedstrijd zonder felle kleurtjes op m'n been. Was niet echt een geslaagde eerste helft op blessuregebied.

Dat werd heel anders toen ik begon met trainen onder begeleiding van Mijn Sport Avontuur. Twee geweldige coaches die al mijn gezeik, gezeur, mood-swings en vragen geduldig beantwoorden en me keer op keer verzekerde dat het goed gaat. Sindsdien af en toe een pijntje, maar geen blessures en ook geen tape nodig gehad. Bij de controles bij de fysio is altijd wel wat te vinden, soms een beetje meer en soms heel weinig. Maar het is allemaal onder controle.

PR's!
Ondanks blessureleed heb ik dit jaar weer veel vooruitgang geboekt, wat zich vooral heeft vertaald in meer trainingen per week, langere afstanden of een snellere tijd. Podium is een paar keer dichtbij geweest, mentaal ben ik zowel in een diep dal als op de top van de berg geweest. Het is te veel om uitgebreid bij stil te staan, maar deze momenten maakten mijn sportjaar toch wel bijzonder:

• Mijn zwemangst definitief de deur uit gejaagd!
• C-diploma gehaald (vooral bijzonder omdat ik daarvoor mijn zwemangst de baas moest zijn)!
• Zwemafstand opgebouwd tot 3km non-stop!
• Zwemtechniek verbeterd, mede met dank aan een mooie zwemanalyse!
• Nieuwe (eerste race)fiets!
• PR's op de 5km en 10km hardlopen!
• In 1 week 7de op een 5km hardloopwedstrijd en 5de op een kwart marathon! (met deze wedstrijden ook meteen mijn PR's gehaald)
• Begonnen met crosslopen!
• Mijn eerste triathlon ooit en de eerste kwart triathlon!
• Een half jaar blessurevrij!
• Veel nieuwe sportvrienden leren kennen!

Het overwinnen van de zwemangst was voor mij absoluut het grootste hoogtepunt wat ik dit jaar op sportief gebied heb beleefd. Die bevrijding heeft mij enorm veel plezier en zelfvertrouwen gegeven. Ik ben daardoor letterlijk en figuurlijk een stuk sterker geworden!

Triathlon trainingsoverzicht

Als we kijken naar trainingsstatistieken, dan is dit jaar ondanks de slechte start toch een mooi sportjaar geweest:

• Zwemmen: 111 trainingen met in totaal 128,779km
• Fietsen: 80 trainingen met in totaal 2.044,9km
• Hardlopen: 62 trainingen met in totaal 461,4km

Ik denk dat we rustig kunnen stellen dat ik zwemmen toch wel de leukste training vind om te doen. Fietsen staat qua aantal trainingen op nummer twee, maar dat komt vooral door de vele keren dat ik op de fiets naar het zwembad en weer terug fietste. Dan kun je natuurlijk mooie combinaties maken.

De maanden mei, augustus en november waren toch wel de beste trainingsmaanden:

• Mei: vaakst gezwommen (14x), meeste fietskilometers gemaakt (332,9km) en meeste trainingskilometers gemaakt (402,982km)
• Augustus: vaakst gezwommen (14x), vaakst gefietst (13x) en meeste zwemkilometers gemaakt (26,395km)
• November: vaakst hardgelopen (11x) en meeste hardloopkilometers gemaakt (74,3km)

Dit is voor mij niet zo verrassend. In mei was mijn eerste triathlon, de zenuwen waren de hele maand behoorlijk aanwezig waardoor ik extra ging trainen. Vooral voor het zwemmen was ik erg nerveus: 500m zwemmen en dat ook nog eens in open water! Maar ook het fietsen was spannend, dat had ik ook nooit eerder in wedstrijdvorm gedaan. Augustus heeft zich gekenmerkt door de vele trainingen om mijn zwemafstand op te schroeven naar 2km in open water zwemmen. Met het opbouwschema van zwemanalyse lopen de kilometers al snel op! Ten slotte november als beste hardloopmaand. Ook dat is niet verbazend aangezien ik toen met mijn schema van Mijn Sport Avontuur 3-4x per week trainde, dat was zeker 2/3 van mijn trainingsprogramma per week.

Wedstrijden en evenementen

Alle trainingen en kilometers die net voorbij zijn gekomen, zijn gemaakt buiten wedstrijden en evenementen om. Maar trainingen zijn natuurlijk pas leuk als je in een wedstrijd aan jezelf kan laten zien wat je waard bent. Daarom ook dit jaar mooie wedstrijden mogen doen. Helaas niet zo veel als ik eigenlijk wilde, maar ik denk dat het toch een mooi rijtje is geworden:

• Zwemloop Groningen: 16 april (1/8 afstand)
• Triathlon Heerenveen: 20 mei (1/8 afstand)
• Drenthe Loopfestijn: 28 mei (4mijl en 10km)
• City Swim Meppel: 12 juni (1,6km)
• Potmargerun: 21 juni (5km)
• Run van Roden: 25 juni (kwart marathon)
• Crosstriathlon Gasselte (estafette): 9 juli (12,8km lopen)
• Triathlon Klazienaveen: 16 juli (1/8 afstand)
• Triathlon Vries: 27 augustus (1/4 afstand)
• A Local Swim Assen: 3 september (2km)
• Kloostervesterun: 7 oktober (5km)
• 4Mijl Groningen: 8 oktober (6,4km)
• Herfstcross Norg: 25 november (9km)

Sportieve uitstapjes

En als al die trainingen en wedstrijden nog niet genoeg zijn! Naast keihard trainen voor die triathlons, ben ik ook regelmatig een uitstapje wezen maken. Vast in mijn agenda staan wekelijkse aquafitness activiteiten als aquaspinning, aquapowerrr en floatfit. Maar ik ben ook wezen wandelen, heb een paar keer meegedaan aan survival als sport en heb een serie krachtoefeningen uitgeprobeerd. Tja, zo af en toe is iets nieuws natuurlijk wel leuk als afwisseling. En dan kom je opeens weer een nieuwe gezonde verslaving tegen.

Plannen voor 2018

Volgend jaar staan er een paar grote wedstrijden op de planning. Eerst aftrappen met de marathon van Rotterdam in april, om daarna op te werken naar de half distance triathlon in Klazienaveen. In september is de laatste grote wedstrijd: de half distance Challenge Almere (triathlon). Maar het belangrijkste is voor mij toch wel om gezond en blessurevrij door te blijven gaan met mijn passie voor sport! En met de fijne begeleiding van Mijn Sport Avontuur moet dat helemaal goedkomen!

Een fijne jaarwisseling allemaal!

Van langzaamaan word je beter

Het valt mij op dat ik elke keer schrijf dat ik een moeilijke, uitdagende periode achter de rug heb wanneer ik een update geef over mijn voorbereidingen voor de marathon van Rotterdam. En ook deze periode lijkt niet anders. Wat is dat toch?

Grotendeels zit zoiets natuurlijk in je hoofd. Als je al geen zin hebt, dan gaat het vaak ook niet lekker. Maakt niet uit waarom je geen zin hebt. Of het nou de temperatuur, gebrek aan daglicht of moeheid is. Zit je niet lekker in je vel, dan kun je ook minder goed presteren.

Ja, maar wat kan je dan het beste doen? Hangt af van de persoon vind ik. Ik ben zelf iemand die nog gefrustreerder kan raken als ik dan niet train. Het staat op het schema en ik wil aan het einde van de dag nog even fysiek bezig zodat ik lekker kan slapen. Dat is vaak mijn standaardinstelling, maar de rek is er op sommige dagen wel een beetje uit.

Als ik een 'slechte' training heb gehad, dan ga ik de keer erna vaak iets doen wat niet helemaal gepland staat. Eens een keer zonder hartslagband om lopen, eens een keer op gevoel gaan trainen en m'n lichaam op het moment suprême laten bepalen hoe en wat er gaat gebeuren. Daar fris ik van op en dan heb ik ook weer meer zin om het schema weer op te pakken en door te gaan met die langzame loopjes.

Wat ook helpt is om een sportevenement in het vooruitzicht te hebben. Deze periode was dat de herfstcross in Norg. Afgelopen zaterdag mocht ik 9km in de Langeloërduinen genieten van de omgeving. Jeetje, een crossloop brengt je toch op mooie plekjes! En ik heb me zelfs redelijk goed aan m'n opdracht kunnen houden. Dus langzaam en gecontroleerd lopen. Een enorme uitdaging als je vele pukkeltjes tegenkomt onderweg. Dit was trouwens ook het eerste loopje dat ik stiekem wel baalde dat ik geen foto's kon maken onderweg. Ik neem nooit de mobiel of een camera mee. Als ik race, dan ben ik gefocust op het halen van de beste tijd die ik op dat moment neer kan zetten. Maar nu ik toch rustig aan moest doen en ik in een mooie omgeving liep, ja dan is het wel jammer als je dat niet op de gevoelige plaat kan vastleggen.

Dit jaar mag ik nog 1x een meer-weken-schema afwerken, voordat we de feestdagen en het nieuwe jaar inluiden. En dan ga ik het eens over een andere boeg gooien. Dan wil ik het alleen maar kunnen hebben over hoe heerlijk het is gegaan en wat ik wel niet heb bereikt dit jaar. Hoe het jaar slecht begon met een dubbele kuitblessure en hoe ik het jaar lachend kan gaan afsluiten. Hoeveel kilometers ik wel niet heb gevreten in het water, op de fiets en met m'n loopslofjes. En wat voor spannende plannen ik heb voor 2018!

Anders

Dat was de titel van een korte film die ik vandaag in het provinciehuis kon bekijken. Een film van het Drentse platteland, een film over mensen die niet heteroseksueel zijn. Anders. Een tranentrekker als je het snapt, als je zelf ook anders bent.


De film was gemaakt in het teken van het provinciale project 'Regenboog cultuurweek' in oktober dit jaar. Drenthe, de eerste regenboogprovincie van Nederland, had opdracht gegeven om de film te maken. Centraal thema is de acceptatie van homo's, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. De film speelt hier op met het verhaal van de 14-jarige Alex die worstelt met zijn genderidentiteit. Hij is transgender en ondervindt veel problemen als het gaat om de acceptatie daarvan. Zijn familie vindt het moeilijk om zijn genderidentiteit te accepteren en hij krijgt rare blikken van de buitenwereld. Want Alex was eigenlijk het 14-jarige meisje Alexandra, die zich niet als een meisje voelde. Alleen met Hendrik, de zwager van zijn zus, kon Alex het echt goed vinden omdat die hem wel accepteerde als transgender. Maar als Alex dan te horen krijgt dat Hendrik en zijn zus gaan verhuizen naar de stad, wordt weer eens duidelijk waar hij zo mee worstelt.


In de 15-20 minuten speeltijd heeft deze film mij wel een traantje doen wegpinken. Hoewel bij mij de sociale acceptatie er is van degene die weten hoe ik werkelijk ben, word ook ik dagelijks geconfronteerd met dat ik 'anders' ben. Ik ken het gevoel wat Alex had, de wereld die zo veel nadruk legt op een man-vrouw relatie en op seks. Ook ik voel me niet thuis in die stereotypie en draag een afkeer voor die constante nadruk op het 'normale'. Mij interesseert seks niet en ik hoef er ook niet mee geconfronteerd te worden alstublieft. Kinderen hoef ik ook niet, maar ik vind het wel heel leuk om met ze te spelen en ze dingen te leren. Maar daar houdt het op. Een zoen op de wang of op de mond is prima, maar houd je tong binnenboord en ga niet verder dan een kus of een knuf. Als ik dat aan je geef, dan houd ik van je op mijn eigen manier. Dan ben je voor mij een belangrijk en speciaal iemand. Dan voel ik me vertrouwd en veilig bij jou.


Wat extra pijn doet voor mij is dat 'mijn' geaardheid nog steeds achterwege blijft. En als iemand als ik wel eindelijk de moed heeft om zich uit te spreken, is de kans ontzettend groot dat je wordt gezien als een gek. Of iemand die gewoon niet weet waar die het over heeft. Of iemand die met een goede vrijpartij wel geholpen kan worden. Of iemand die een besmettelijke ziekte heeft. Of iemand die niet moet leven, maar gewoon zelfmoord moet plegen.


Extra pijn doet het ook dat niet alleen mensen buiten de LGBT community zulke opmerkingen maken. Ook binnen de LGBT community zelf is de acceptatie van aseksuelen ver te zoeken. En ook met de Regenboog cultuurweek van Drenthe is het weer eens duidelijk dat de wereld van aseksuelen net zo onzichtbaar is als de criminele onderwereld waar de politie geen grip op kan krijgen. Aseksuelen zijn niet zo snel te herkennen aan uiterlijkheden en ook niet aan gedrag in de dagelijkse praktijk. Pas als het intiem wordt kan de aseksueel zich gaan laten zien en zelfs dan zijn er genoeg die een vrijpartij maar nemen om zijn of haar partner een plezier te doen of uit angst om verlaten te worden omdat diegene 'anders' is. Ik ben er trots op dat mijn provincie aandacht besteedt aan de acceptatie van mensen die homo, lesbienne, bi of transgender zijn. Maar deze trots draagt een triest randje, een gevoel van buitengesloten worden. Een gevoel wat mij even beving bij het zien van de zeer herkenbare film Anders...


Wanneer beginnen we met de acceptatie van mensen die in geen van de vijf 'bekende categorieën' vallen? Ook zij bestaan en zoeken sociale acceptatie. Wij zijn niet gek of ziek. Wij bestaan. Wij zijn Anders.


Wil je meer weten over aseksuelen? Kijk dan eens op de website van Werkgroep Aseksualiteit of AVEN.

Zou het dan echt? Die mentale knop?

Na een lange tijd toch wel in een soort dip te hebben gezeten, vond ik afgelopen week opeens alle enthousiasme weer terug. Misschien lag het aan de zwem4daagse die ik gedaan heb? Of nog steeds dat wolkje waar ik stiekem op leef sinds ik geen zwemangst meer heb en dat heb bekroond met mijn zwemdiploma C? Is het misschien wel het hele interessante (en leuke) nieuws op de slotdag van de zwem4daagse? Of misschien toch de nieuwe hit waar ik in no-time verslaafd aan raakte en ik heerlijk op kan bewegen?

Wat het ook mag zijn, het wil weer! M'n lichaam heeft er zin in, ik heb er zin in. Lange tijd zat ik te zoeken naar dat knopje in m'n hoofd wat om moest. Ik zat namelijk te mopperen, best veel ook. Ik had minder plezier in met name de looptrainingen, maar ook de fietstrainingen moesten er wat aan geloven. Die lage snelheden vond ik maar niks. Liep ik met een tempo boven de 7:00/km, dan had ik de gedachte dat ik maar beter kon gaan wandelen omdat ik dan net zo snel zou zijn. Onzin natuurlijk, maar probeer je hoofd daar maar van te overtuigen als je tempo's tussen 4:30/km en 5:15/km gewend bent.

Waar ik erg naar uitkeek waren de paar wedstrijdjes die ik begin deze maand had: de Kloostervesterun op 7 oktober en de dag erna de 4Mijl van Groningen met collega's van mijn stage. De Kloostervesterun zou een korte, snelle prestatieloop worden - in de regen. Ik had wat goed te maken met mijn resultaat van vorig jaar. Dat is goed gelukt, ik kwam zelfs maar 20 seconden tekort voor een nieuw PR. De 4Mijl liep minder goed dan de bedoeling was. Ik kreeg de hartslag maar niet in de gewenste zone, dus na 3km gaf ik het op en liep ik op gevoel (en een hogere hartslag) verder. Desondanks wel genoten!

Halverwege oktober kwamen twee verrassingen: een geplande sportmiddag (en avond) met een andere sportgek – super gezellig! – en later die week 33km mountainbiken met collega's als onderdeel van een teamdag. Heel spannend en voor mij ook grensverleggend. Ik ben echt geen mountainbiker en dat werd die middag extra duidelijk toen ik af begon te stappen voor modderpoelen en jungle-paadjes. En dan was de gereden route nog niet eens een èchte mtb-route. Nee, geef mij maar asfalt om te vreten! Blij dat ik het heb overleefd en ook wel trots dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Ook al kostte me dat een paar trainingen die ik niet kon doen omdat m'n benen wat rust nodig hadden.

En dan afgelopen week het toetje van de maand. Eentje waar ik erg naar uitkeek: de zwem4daagse. In 4 avonden van 50 minuten 2km zwemmen, dat was het programma. Dat was voor mij geen uitdaging meer natuurlijk, dus ik besloot daar 'dunnetjes' overheen te gaan met 2km per keer. Het werd meteen spannend na een slechte start van 1,6km. Het werd nog spannender toen ik de dag erna met stevige spierpijn wakker werd (ik had ook nog een sessie aquaspinning en aquabootcamp gedaan). Ik was dan ook super happy toen ik vrijdag afsloot met een 2,25km en ik de teller daarmee in totaal op 8,15km zette!

Sinds die 4daagse heb ik er een bepaalde flow in zitten. Ik heb er zin in, mijn lichaam wil ook. En als je dan weer een blog leest over hoe lange-afstand zwemtrainingen leuk gemaakt kunnen worden, krijg je spontaan weer een idee hoe je zelf de komende periode ook zo leuk kan maken! Kom maar weer op met het nieuwe stukje van het schema!

Down en up; rock bottom als basis voor groei

Wanneer je naar de foto hierboven kijkt, zou je niet zeggen dat ik de laatste paar weken minder genoot van mijn trainingen, toch? Toch was dat wel het geval. Ik schreef er de vorige keer al over, dat ik soms de snelle tijden en lange afstanden best wel miste. Dat gevoel was de laatste weken alleen maar sterker. De trainingen had ik prima uitgevoerd, maar soms baalde ik bij terugkomst enorm van hoe het gegaan was. Ik was er mentaal echt even uit, ik was even rock bottom.

Gelukkig is dat niet erg, eigenlijk zijn dat juist de beste momenten wanneer je bezig bent met veranderen. Want als je rock bottom bent krijg je nieuwe inzichten waarmee je weer nieuwe stappen maakt. En soms moet je op het ene punt rock bottom zijn om op een ander punt een stap vooruit te kunnen zetten. Niet alles kan tegelijkertijd groeien, daar is geen ruimte voor.

Ik denk dat ik daarmee de laatste weken wel kan samenvatten. Ik genoot dus minder van de trainingen en bereikte zelfs het punt dat ik gewoon chagrijnig weer thuiskwam. Maar, ik heb ook een geweldige overwinning gemaakt met mijn zwemangst, die is nu gewoon weg! Ik leef nog steeds op een wolkje sinds die dinsdagavond en dat heeft er ook weer voor gezorgd dat ik weer begon te genieten van de trainingen. Afgelopen weekend heb ik twee fantastische wedstrijden gedaan waar ik toch best tevreden op mag terugkijken, ook al kon ik me niet volledig aan het doel houden.

Op zaterdag was de Kloostervesterun, een thuiswedstrijd voor mij met her en der wat bekenden van de loopgroep en deze keer ook wat collega's van mijn stage. Dat maakte het wat leuker, ondanks het slechte weer en maar een handjevol publiek. Na 6 minuten mocht ik volle bak - en dat deed ik ook! Kom je er dan achter dat je bijna tegen je pr aanschopt! Heel fijn en tegelijkertijd ook een beetje zuur. Want die 18 seconden had ik er waarschijnlijk wel af kunnen snoepen als ik niet eerst 6 minuten rustig aan had gedaan. Maar het belangrijkste: ik liep zonder kniebrace en zonder ehbo naast mij. Ik liep goed - en hard - en heb alles gegeven vanaf die 7de minuut. En ik genoot terwijl ik afzag, diep ging en offers maakte.

Foto's van SvdB foto's

De zondag was echt een feestje met de 4Mijl van Groningen. Het weer was mooi, ik ging met collega's lopen en het was een nieuwe wedstrijd met veel medelopers en veel publiek. M'n bovenbenen waren nog moe, maar ik was er klaar voor. Te klaar, want ik liet me te veel meesleuren met het tempo van mijn medelopers. Ik had erg veel moeite om op de opgegeven hartslag te gaan lopen. Die heb ik nooit bereikt, ik zat er vanaf de eerste meter al boven. Na 3km gaf ik het maar op en liep ik op gevoel verder. Het nieuwe doel was redelijk ontspannen - niet buiten adem - de finish bereiken. En dat is gelukt! Ondanks dat tegenvallertje heb ik wel van begin tot eind met een lach gelopen. Wat is het toch tof om zo veel - bekend en onbekend - publiek te hebben langs de kant! Een leuk voorproefje voor Rotterdam volgend jaar!

De laatste week was echt weer een oppepper voor mij. Die had ik hard nodig, want de weg naar Rotterdam is nog lang en onbekend. Ik kan weer een paar weken vooruit kijken met het nieuwe stukje van het schema wat bekend is gemaakt. Het lijkt haast wel een enveloppenspel, waarbij je pas de volgende envelop mag openen zodra je de opdracht van die ene envelop hebt uitgevoerd. En dat gegeven brengt mij weer op een nieuw leuk idee... !! En Rotterdam? Daar heb ik me natuurlijk meteen voor ingeschreven zodra het kon!