Doei angst! Hallo lach!

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog half te janken. Tranen van geluk, intens geluk. Ja oké, die 'zwemmersverkoudheid' helpt ook niet mee en m'n bovenbenen zijn vermoord bij aquaspinning gisteravond. Maar dat staat in het niets met hoe ik mij voel!

Ongeveer een half jaar terug kreeg ik een ervaring die ik nooit meer wil meemaken. Het was een overmoedige stap om een eind te maken aan mijn zwemangst. Overmoedig, want het eindigde in een fiasco wat diepe indruk op mij heeft achtergelaten. Bij zinnen komen in een stoel langs de kant met je leraar en de manager bij je, is niet echt wat je goed noemt. Al helemaal niet als je je niet helemaal lekker voelt en je je niet kan herinneren wat er gebeurd is. Tussen het moment dat ik van het startblok dook en dat ik in die stoel zat, zit een gat in m'n geheugen, opgevuld met wat mij later is verteld.

Die scène speelde gisteravond weer door m'n hoofd toen ik me weer op het startblok had gezeteld. Ik voelde me gemixt. Bezorgd om hoe het deze keer zou aflopen. De hoge en beukende hartslag. De spanning in m'n hele lijf. Ik kon er niets aan doen, ik moest eerst weer door die scène heen. Ik wilde absoluut niet verder dan totdat die spa Bing een gezonde vorm had aangenomen.

Dus ik stond daar maar wat te staan op het startblok. Ik liet alle herinneringen maar over me heen komen. Die heftige reactie een half jaar terug. De vele oefeningen die ik stiekem tussendoor deed om m'n hoogtevrees in te perken. De ervaring van vorige week - toen ik met een vervangende leraar de succesvolle  stap zette om gewoon van het startblok te springen, met de voeten eerst. En in de tussentijd gewoon staren naar de overkant van het bad, de vlaggetjes bestuderend, wat woorden wisselend met m'n leraar. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat de spanning genoeg was afgenomen en m'n hartslag een comfortabeler ritme had aangenomen. Het voelde goed, het was tijd. Er was niets te vrezen. Ik was sterk -  en bovenal: ik was niet alleen. M'n leraar - en strijdmaatje - was erbij en daar was ik blij om. Ik wilde met haar een mooie herinnering maken, dat hadden we allebei wel verdiend.

En een mooie herinnering werd het! Want ik dook en het ging goed. Heel goed, want bij bovenkomst zat ik te mopperen over m'n techniek. Dus hop, nog een keer! Oei, en stuk dieper nu. Oh ja, de bodem daar is spiegelglad. Maar die rode blokjes zie ik nu wel beter. Is daar de laatste alweer? Oh, toch maar even naar boven voor wat lucht. Wat was het toch heerlijk! De drempel is weg. De lucht is volledig geklaard: kraakhelder met een stralende zon. Die nare herinnering... Die is vervangen.

Het echte besef kwam - natuurlijk - 's avonds in bed. Het hoofdstuk angst is nu definitief afgesloten. Het hakte in als een bom. Die nacht verliep dan ook nagenoeg slapeloos. Snotterend en jankend kropen de uurtjes voorbij, vergezeld met een lach van oor tot oor. Een diepe en lang gekoesterde wens was ik vervulling gegaan. Een wens die ik lang op de achtergrond had gezet omdat ik het toen allemaal wel best vond. Maat die wens kwam weer hoog op de agenda toen ik het plezier in zwemmen (her)ontdekte. Van dit plezier zelf genoot ik al en dat werd alleen maar meer naarmate een passie voor het zwemmen begon te ontwikkelen. Vanaf nu kan het echt niet meer stuk, mentaal is het feestje compleet. Op naar nog vele gelukkige en leerzame kilometers!

Het is niet altijd zonnig tijdens een training

Spinnenwebben en natte voeten van de dauw, het is herfst!

Gelukkig was de zon de laatste dagen volop aanwezig! Het weer is zo veel beter geworden! Het is echt geen straf om bijna elke dag te trainen en om zo nu en dan een wandelingetje te maken!

We zijn alweer een paar weken verder op weg naar de marathon van Rotterdam. Over precies 28 weken mag ik mezelf aan de start zetelen van naar wat schijnt één van de mooiste marathons in Nederland te zijn. Ik ben benieuwd, het kriebelt heel erg nu elk moment de inschrijving open kan gaan. Ik betrap mezelf erop dat ik elke dag toch eventjes op de website kijk of ik niet toevallig al kan inschrijven.

Ik moet nog steeds wel wat wennen aan de nieuwe manier van trainen, maar het begint er langzaam in te slijten. De strakke tijden en hoge snelheden heb ik grotendeels losgelaten, hoewel ik soms nog steeds een beetje beteuterd kijk naar mijn statistieken op Strava. Een gemiddeld looptempo van 6:50 min/km of een fietssnelheid van gemiddeld 25km/h is toch wel een behoorlijke stap terug als je dat vergelijkt met de 5:00 min/km en 30km/h die ik in wedstrijden of trainingen wel eens haal. Maar ach, dat hoort erbij denk ik dan maar. Ik vermaak me in de tussentijd met wat typische herfstkiekjes zoals een zonsopkomst of de bomen die nu toch echt beginnen te verkleuren. Of wat dacht je van de spinnenwebben die door de ochtenddauw extra goed zichtbaar zijn? Ja, het is herfst!

Gelukkig viel er op sportgebied ook nog iets te vieren afgelopen twee weken. Twee dingen zelfs. Nu ik de tijd en de snelheid achter mij moet laten, haal ik de kleine mijlpalen uit afstand of aantal trainingen. Zo zwom ik precies een week geleden het 100km-mijlpaal voorbij en had ik afgelopen week de grens van 2000 trainingskilometers uitgezwaaid terwijl ik die voorbij liep. En dat alleen in 207! Geweldig toch wat je lichaam wel niet kan?

Over twee weken staat de Kloostervesterun op het programma, een hardloopwedstrijd die ik echt niet wil missen. Vorig jaar ben ik met een beroerde tijd een-na-laatste geworden op de 5km en dat deed behoorlijk zeer. Dat moet dus wel even veranderen natuurlijk! Eens kijken wat deze nieuwe manier van trainen voor vruchten af gaat werpen... Doe eens een gokje: wat voor tijd ga ik halen op de 5km of 10km?

Moeten we wel (SMART) (leer)doelen willen stellen?

Op school leer je het, op carrièrewebsites lees je het. Je ontkomt er niet aan. Als je wat wilt bereiken in je leven moet je doelen stellen. En dan ook graag volgens de SMART formule. Maar waarom? Is het wel zinnig om doelen zo uitgebreid neer te kalken op papier? Of is het dikke bullshit om na uren hard nadenken eindelijk een lijstje te zien van 2 of 3 doelen?

Ik moest hier toch weer over nadenken nadat ik zelf weer in zo'n situatie zat. Ik moest leerdoelen bedenken voor mijn laatste stage. Meteen schakelde ik hulp in van vrienden en familie, want weet ik veel wat ik precies wil? Ik heb gewoon interesse in dingen. Als er een vacature is die interessant klinkt of ik zie dat ik het werk wel kan, dan reageer ik erop en doe ik mijn best om aangenomen te worden. Maar om nu daarna specifieke leerdoelen aan dat werk te gaan koppelen? Waarom kan je niet gewoon plezier hebben in het werk wat je doet? Waarom moet je altijd maar groeien en verbeteren? En waarom moeten we dat opschrijven en er een bepaalde tijd aan koppelen?

Vooral als het gaat over persoonlijke leerdoelen zie ik zelf het nut niet zo in om deze op een papiertje te schrijven. Waarom zou je aan alles een eindtijd moeten koppelen? Waarom moet je het concreet maken? Als je iets echt wilt, dan zorg je er zelf wel voor dat je er komt. Dat heet intrinsieke motivatie, een motor die je sowieso nodig hebt om ergens te kunnen komen met je carrière. Soms kom je daardoor opeens iets veel mooiers tegen. Of beland je opeens op een heel ander pad.

Ik kan mijzelf als voorbeeld geven. Via mijn opleiding en de wil om te gaan sporten, ben ik langzaamaan in triathlon gerold. Die sport beoefen ik nu al een jaar met veel liefde en ik weet dat er nog vele prachtige jaren gaan komen. Nooit wist ik dat vanuit de triathlon een grote passie - misschien nog wel groter dan triathlon zelf - voor het zwemmen zou ontstaan. Die passie is groot genoeg geworden om contact te hebben met een opleidingsinstantie en de opties voor een opleiding binnen de zwembranche te bespreken. Daarbij is het niet gebleven bij een 'oh wat leuk, dat kan dus' verhaal, maar hebben we serieus contact om ook daad bij het woord te voegen. Om dit paadje te bewandelen had ik alleen mijn motivatie nodig, hier is geen SMART doel aan te pas gekomen.

Het loslaten van SMART-doelstellingen geeft een hoop ruimte voor vrijheid en creativiteit. We willen overal controle over hebben tot op de laatste seconde. Laat dat nu eens varen en ga eens voor de verrassing. Neem die stageplek of baan eens aan zonder er meteen een handvol leerdoelen aan te koppelen. Begin er gewoon eens aan en kijk wat je tegenkomt. Vertrouw op je intrinsieke motivatie, die brengt je wel waar je ècht wilt zijn. Als je echt oprecht ergens interesse in hebt, dan vind je via je eigen motivatie wel een manier om op die plek terecht te komen. En die weg is in mijn optiek nog mooier en waardevoller dan een uitgekauwde leerdoel op papier die je móét bereiken.

En dan nu de vraag: hoeveel SMART-leerdoelen stellen we na onze studententijd nog daadwerkelijk op?

Terug naar de tekentafel

Hardlopen in een hondenuitlaatgebiedje, mooi toch?

En dat gewoon achter mijn huis!

Nu de zomervakantie voorbij is, het eerste triathlonseizoen voor mij is afgelopen en de laatste evenementen ondertussen zijn voltooid, is het weer tijd om te kijken naar mijn doelen voor volgend jaar. Eén groot doel springt er dan toch wel uit: de marathon van Rotterdam!

Eigenlijk wilde ik dit jaar die marathon al lopen, maar in de voorbereidingen ging het helaas mis. Blessure aan beide kuiten waardoor ik een half jaar lang hobbelde tussen behandelingen bij de fysio en groen licht hebben om er weer vol voor te gaan. Dat moest anders, de standaard schema's zouden mij niet gaan helpen om volgend jaar wel zowel de start als de finish te halen. Ik besloot om een trainer te vinden die mij met advies, feedback en schema's kon helpen om nu wel dat takke-eind te kunnen lopen straks. Ik vond die trainer - zelfs twee! - in Mijn Sportavontuur!

Na een kennismaking en wat testjes om de huidige situatie goed in beeld te krijgen, kreeg ik een schema voor de eerste twee weken gestuurd. Dat is even wennen, zulke gerichte trainingen en ook met hartslagzones trainen! Nou niet zeuren meid, je hebt hiervoor getekend en het verdient een kans om zich te bewijzen. Met mijn huidige manier van trainen zou het toch niet lukken. Misschien kon ik er zelfs van genieten!

Verdorie, dat kan ook nog, ondanks dat ik ontzettend vaak op m'n horloge keek om m'n hartslag te controleren! Met die langzamere tempo's zie je toch meer van je omgeving en dat is met de herfst in aantocht extra genieten! Vanochtend betrapte ik mezelf dat ik neuriënd een fietstraining aan het afwerken was. Neuriën in plaats van die diepe ademhaling - waar ik overigens rustig een paar uur op kan sporten! Het doet mijn stemming in ieder geval goed! En wat zal het effect op lange termijn zijn? Hoe zal ik die eerste marathon in april 2018 gaan ervaren? Daar ben ik heel benieuwd naar! Maar eerst nog even lekker een rondje lopen vandaag! En aangezien ik voor mijn gevoel loop met beide voeten flink op de rem, kan ik extra gaan genieten van het mooie weer!

Volgende week is de 2de week waarin ik op een vastgesteld schema train. Zal ik eraan wennen om op hartslag te trainen? En hoef ik minder vaak op mijn horloge te spieken om in de juiste zone te blijven? Ik heb er hoe dan ook zin in!

Triathlon Vries 2017: Mijn eerste kwart afstand!

Terug bij een bekend evenement. Vorig jaar was de triathlon Vries eentje om de sport uit te testen. Om erachter te komen of ik hier meer werk van wilde maken. Na anderhalf uur zwoegen was het antwoord JA. Dit jaar stond ik er weer, deze keer om een nieuwe afstand uit te testen. Ben ik er klaar voor om deze vaker te doen? JA!

Het was een drukke sportweek afgelopen week, daardoor heb ik niet veel gedacht aan deze triathlon. Totdat ik de nacht voor D-day opeens last kreeg van buikkrampen. Mijn darmen waren van streek, maar het was niet vanwege de wedstrijdspanning. Gelukkig werkte het kalmerende effect van de munt genoeg om uiteindelijk lekker te slapen en vanochtend was er dan ook niks meer aan de hand.

Na snel eventjes een 50 meter te hebben ingezwommen, ging ik van start met het eerste onderdeel: 1 km zwemmen. En dat ging me goed af. De eerste 10-15 baantjes had ik de koppositie van het groepje in mijn baantje (het was in een buitenbad). Dat leverde ook de nodige irritaties op van mijn het continu op mijn voeten tikken door mijn achterligger. Uiteindelijk had hij mij ingehaald, plaagde ik hem nog een paar baantjes en liet hem daarna los. Zijn tempo was net te hoog voor mij. Naast deze irritaties, was ik ook enigszins gefrustreerd over mijn techniek. Ik wist dat m'n hoofd niet zo ver omhoog hoefde, maar ik deed dat toch. Ik kon ervoor kiezen om daar bewust op te gaan letten, maar dat zou mij alleen maar vertragen. Dus toch maar door gaan met die iets mindere techniek (de over-rotatie was er dan weer niet). Na 21:18 minuten was ik uit het water en onderweg naar mijn fiets. Een hele toffe tijd, sneller dan ik dacht! En eindelijk eens keer een afstand volledig in borstcrawl!

Na een prima wissel zat ik op de fiets. De versnellingen stonden helaas te hoog, dus ik moest eerst een goed stuk weg vinden om rustig terug te kunnen schakelen. Ook had ik na het zwemmen op de verkeerde knop gedrukt op m'n horloge, waardoor m'n overgangen niet helemaal goed waren getimed. Nadat alles weer goed stond lekker wezen jakkeren. Vlak voor de kasseitjes nog even drinken, maar ik was helaas niet meer op tijd om de bidon terug te doen voordat ik een uiterst goede fibratie-massage kreeg. Gas terug en overleven, terwijl de velletjes van m'n handen schuurde. Eenmaal weer op het asfalt maar een paar slokken gedronken om van de schrik te bekomen - de bidon had ik toch al in de hand.

Na die eerste ronde fietsen wist ik wel precies waar ik snelheid kon maken, waar ik beter wat gas terug kon nemen en waar ik het beste kon drinken. De andere drie rondes verliepen prima. Met een gemiddelde snelheid van 30,5 km/h wist ik de 40km te overbruggen in een (achteraf gecorrigeerde) tijd van 1:18 uur! Weer een stuk sneller dan verwacht!

Na het fietsen kwam de tweede wissel. Deze keer ging m'n horloge wel goed mee. Het was een snelle: na 38 seconden had ik de fiets(schoenen) ingewisseld voor hardloopschoenen en was ik op weg naar de laatste 10km. Wel zonder sokken voor de verandering, want die was ik vergeten klaar te leggen.

De eerste kilometer noteerde ik een gemiddelde snelheid van boven de 12 km/h. Oeps, dat zou mij later wel terugpakken. Toch maar wat gas terug en rustig verder hobbelen. Na ongeveer 3km begonnen m'n linkerkuit en -scheenbeen te zeuren. De zandpaden in het parcours waren niet zo leuk. Gelukkig had ik toen ook een drinkpauze gepland, die ik altijd wandelend doe. Daarna zonder verder gezeur van de benen de rest van het parcours kunnen lopen. Wel ergens een afslag verkeerd genomen waardoor ik de route 2km had ingekort. Ook de hardlooptijd maar weer corrigeren dan... Ondanks de correctie heb ik ook het hardlopen sneller volbracht dan van tevoren verwacht. Ik heb daar uiteindelijk een gecorrigeerde 54:39 minuten over gedaan met een gemiddelde snelheid van 11,2km/h!

Al met al een topwedstrijd en heel tevreden met de 2:38:28 uur als eindtijd! En nu ook mijn eerste triathlon medaille binnen!

Open water zwemmen 2.0

Gisteravond ben ik weer eens in open water wezen zwemmen, deze keer mede als voorbereiding voor de crosstriathlon van Gasselte. Locatie was dan ook het Nije Hemelriek bij Gasselte, where the magic happens.

Bij aankomst zag ik al dat het een hele andere ervaring zou worden dan wat ik tot nu toe gewend ben bij het open water zwemmen. Het zwemwater was hier van betere kwaliteit en dat schrok mij toch wel wat af. Ik ben gewend om geen klap te zien onder water. Het water waar ik in heb gezwommen laat je tasten in het duister, geeft niks prijs aan wat er allemaal in zit of hoe diep het is. Dat was deze keer wel anders. In dit water had je zicht.

Mooi toch? Kan je lekker naar de bodem staren en je verwonderen over de details en wat er allemaal leeft. En juist dat schrok mij af en liet mij terugvallen in die angstige gevoelens die ik een tijdje terug achter me dacht te hebben gelaten. Ik vond het eng om in het water te gaan en het liefst ging ik eigenlijk helemaal niet. Maar ik vond niet dat ik die optie had.

Zolang ik maar niet al te diep ging was het nog te doen voor mij. Dus lekker in het gedeelte waar het water een zandkleurige gloed had en kniediep was. Heel voorzichtig durfde ik de stap te zetten naar heupdiep / nek-diep water met een mooie tropisch-achtige lichtblauwe kleur. Het was een smalle strook met een steil aflopende zandbodem. Daarna kwam het grote donkerblauwe gat waar de bodem enkele tientallen meters onder je lag. Ik had even wat tijd nodig om de stap te nemen en daar boven water wat te zwemmen.

Ik had nog veel meer moed nodig om daar kopje onder te gaan en de wereld onder water te ervaren. Dat ik dingen kon zien onder water vond ik behoorlijk eng. Nog enger dan de eerste keer dat ik in het Baggelhuizerplas kopje onder ging. Daar zag je tenminste niks. Uiteindelijk waagde ik me er toch aan om vervolgens verbaasd te zijn dat ik alleen maar die donkerblauwe kleur zag. Totdat mijn zwemmaatje voor me zag zwemmen. Ja het water was zeker helder, ik zag haar scherp onder water. Na die ervaring durfde ik wat vaker en langer onder water te gaan. Zelfs nog een klein stukje echt gezwommen en niet krampachtig te poedelen. Daarna vond ik het wel weer goed. Ik was bekaf en in de war, nu nog steeds. Het was eng, spannend, maar ook wel weer mooi.

Ik besefte me die avond dat ik in een soort waan heb geleefd in het open water zwemmen. Als ik maar niets kon zien onder water, dan was er ook niets onder water. Zoals een klein kind omgaat met angsten. Zoals ik zelf omging met de angst om onder water te zijn en te kijken tijdens mijn zwemlessen. Met het open water zwemmen zal ik mentaal dezelfde stappen gaan zetten als die ik in het zwembad al heb gezet. Ik ken de route, ik weet wat mij te wachten staat. Ik weet dat zolang ik iemand naast me heb, dat ik dit kan en dat ik zal wennen. Binnenkort kom ik dus weer terug!

Blessurerondjes, grenzen verleggen en ruim 1200km sport

We zijn ondertussen al eventjes in juli. Het eerste half jaar zit er alweer op, de tijd is voorbij gevlogen en er is heel veel gebeurd! In dat half jaar heb ik heel netjes alle trainingen bijgehouden. Wat doe je dan met al die statistieken? Juist, een tussenbalans opmaken!

Zwemmen
Als we eerst eens kijken naar het zwemmen. Dat is toch by far de discipline waar het meest in is gebeurd: van ellendige hoofd-boven-water schoolslagzwemmer naar een decent borstcrawlzwemmer, met puntjes waar aan geschaafd kan worden. Ik ben elke dag heel dankbaar om deze ontwikkeling, het is ook meteen bewijs aan mijzelf dat bijna alles mogelijk is zolang je niet opgeeft! En door het kiezen van deze route ben ik zo veel meer mooie dingen tegen gekomen! Ik had nooit van tevoren gedacht dat mijn relatie met het water zo drastisch kon veranderen, maar het is toch gebeurd! Hoogtepunt tot nu toe is de City Swim Meppel, waar ik een mooie 1,6km in de Meppelse grachten heb afgelegd. Voor het eerst echt degelijk borstcrawl gezwommen in open water en voor het eerst ook zo'n afstand afgelegd in open water.

City Swim Meppel - 1 mijl

Hoewel ik de laatste paar maanden toch grote stappen vooruit heb gedaan, zegt mijn logboek wat anders als het gaat om kilometers. Kennelijk heb ik de meeste kilometers (ruim 14,5) in februari gezwommen. In april leek mijn hoofd niet zo op zwemmen te zijn gericht. Het is de maand met de minste kilometers (6). Dat kan wel kloppen. Ik had er een tijdje uit gelegen en in die tijd had ik het gevoel dat ik alle psychologische barrières opnieuw moest doorbreken en opnieuw mijn zwemconditie moest opbouwen.

De statistieken keuren de ontwikkeling goed

Fietsen
Ik heb fietsen altijd al wel leuk gevonden. Ik ben echt niet de snelste fietser, dat maakt me ook helemaal niet uit. Maar ik ben ondertussen al wel zo 'ingeburgerd' in deze discipline dat ik me soms erger aan toeristentempo's en de drie-op-een-rij-fietsers. De grootste en spannendste stap om te zetten was toch wel de overgang van mijn ATB (zonder klikkers) naar een echte racefiets met klikpedalen. De gedachte dat je vast zit aan je pedalen vond ik toch wel wat beangstigend. Maar het is helemaal goed gekomen! Op de zadelpijn na geniet ik van elk ritje op de racer en heb ik mijn stadsfietsje bijna permanent huisarrest gegeven. Hoogtepunt is de triathlon van Heerenveen natuurlijk, de enige wedstrijd tot nu toe waar ik mijn fiets-skills heb moeten bewijzen.

Eerste voorjaarstraining

Wat zegt de kilometerverdeling? Ik schijn een voorjaarsfietser te zijn: ik heb verreweg de meeste kilometers (350) in mei afgelegd. Fietsen in de winter stond me niet zo aan, in januari is een dip te zien met slechts 31 kilometer op de teller. Dat laatste kan zeker kloppen, ik had in het najaar van 2016 altijd het gevoel in de tenen verloren na een fietstraining. En de kans op gladde wegen gebruikte ik ook als excuus om maar niet op de fiets te hoeven.

Bergje op en afdalen als beloning

Hardlopen
Dè discipline waarop ik moest kunnen scoren in vergelijking met de andere twee disciplines. Hardlopen was mijn ingang naar triathlon, maar ook als sport apart heb ik nog grote doelen. Bijvoorbeeld de marathon van Rotterdam die ik dit jaar wilde doen, maar helaas moest afzeggen door een lang aanhoudende kuitblessure. Op de tanden bijten van frustratie en dit doel meteen maar verplaatsen naar 2018. Dan moet het toch echt gebeuren, die eerste marathon! Ondanks de knipperlichtrelatie met deze discipline heb ik wel kunnen genieten van een positieve ontwikkeling in tempo en techniek. Een hoogtepunt is moeilijk om te kiezen. Ik kon dit jaar eindelijk de Potmargerun doen die ik vorig jaar moest missen door een tentamen, maar in Klazienaveen heb ik mijn eerste 15+ km gelopen in wedstrijdverband en hing er echt een geweldige sfeer. Toch kies ik voor de laatste run dit half jaar; de Run van Roden. De omstandigheden waren prettig, ik had bijna mijn PR verbeterd in mijn doorkomsttijd op de 10km en ik had mezelf in de top 5 gezeteld.

Run van Roden - kwart marathon

Ondanks het hoogtepunt in juni, is mei de maand waarin mijn schoenen het meeste asfalt hebben gegeten (73 kilometer). In januari hebben ze bijna geen asfalt gezien (8 kilometer). Ook dat klopt weer als ik bedenk dat ik toen in de eerste knipperlicht ronde zat met mijn kuiten. Die maand kon ik gewoon niet fatsoenlijk lopen. En nog steeds moet ik oppassen met de belasting.

Een heuvelig voorproefje, met daarna een behoorlijk steile pukkel

Zwemmen - fietsen - hardlopen; in die volgorde
Een triathlon begint met wat zwemmen, gevolgd door een stukje fietsen en als afsluiter nog een lekker rondje hardlopen. Laat dat nu ook precies de volgorde zijn waarin ik de disciplines kan zetten als ik kijk naar het aantal keer dat ik heb gezwommen, gefietst en gelopen. Bijna de helft van mijn trainingen heb ik in het water doorgebracht! Inclusief wedstrijden komt de teller dit half jaar op 113 sessies (107 zonder wedstrijden). Nu had ik stiekem het doel gesteld om minstens 100x te trainen dit half jaar. Dat is dus mooi gelukt! Nu eens kijken of ik het aantal sessies naar 250 kan brengen.

En hoe zit het met het totaal aantal kilometers? Het is denk ik geen verrassing dat fietsen er dan met kop en schouders bovenuit steekt en dat zwemmen onderaan het lijstje bungelt. Heel normaal voor in de triathlonwereld. Interessanter is misschien wel dat ik in dit half jaar ruim 1200km heb afgelegd in trainingsvorm (ook zonder wedstrijden)! Ook mijn doel van 1000 trainings-km heb ik hiermee ruimschoots gehaald. Ik denk dat ik mijn trainingsdoel voor 2017 maar eens opschroef naar 2500km. Moet lukken toch?

Ondanks de blessurerondjes dit half jaar heb ik heel wat grenzen weten te verleggen en toch een nette aantal kilometers gesport! En dan heb ik nog niet eens alle keren wandelen, aquaspinning, aquapowerr en floatfit meegerekend. Op naar de 2de helft!